நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 548 · என்புரு கியின வேல்நெடுங் கண்கள்

பாடல் 548 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாச்சியார் திருமொழி · பாடல் 45 / 143

என்புரு கியின வேல்நெடுங் கண்கள்இமைபொருந் தாபல நாளும்,துன்பக் கடல்புக்கு வைகுந்த னென்பதோர்தோணி பெறாதுழல் கின்றேன்,அன்புடை யாரைப் பிரிவுறு நோயதுநீயு மறிதி குயிலே,பொன்புரை மேனிக் கருளக் கொடியுடைப்புண்ணிய னைவரக் கூவாய்.

Enpuru kiyina vaelnetung kankal / Imaiporun thaapala naalum, / Thunpak katalpukku vaikuntha nenpathoar / Thoani peraathuzhal kinraen, / Anputai yaaraip pirivuru noayathu / Neeyu marithi kuyilae, / Ponpurai maenik karulak kotiyutaip / Punniya naivarak koovaay.

பொருள்

என் எலும்பு உருகுகிறது. வேல் போன்ற என் நீண்ட கண்கள் பல நாளாக இமை மூடவில்லை. துன்பக் கடலில் புகுந்து, வைகுந்தன் என்ற தோணி கிடைக்காமல் அலைகிறேன். அன்புடையவரைப் பிரிவதால் வரும் நோயை நீயும் அறிவாய், குயிலே! பொன் போன்ற மேனியுடைய கருடனைக் கொடியாக உடைய புண்ணியன் வரும்படி கூவு.

Meaning

My very bones are melting. My long spear-like eyes have not closed for many days. I have fallen into a sea of sorrow and drift about, finding no boat called Vaikuntha. You too know the sickness of being parted from one you love, cuckoo! Call so that the holy one whose flag bears Garuda of golden form comes.

சொற்பொருள் Word by word

என்பு உருகி: bones melting
இமை பொருந்தா: eyelids not closing
துன்பக் கடல்: sea of sorrow
தோணி: boat
உழல்கின்றேன்: I drift about
பிரிவுறு நோய்: sickness of separation
கருளக் கொடி: the Garuda flag
புண்ணியன்: the holy one

விளக்கம்

'துன்பக் கடல், வைகுந்தன் என்ற தோணி': இந்த உவமை நம் மரபின் மையக் கருத்து. சம்சாரம் என்ற கடலைக் கடக்க இறைவனே தோணி. நம்மாழ்வாரும் கம்பரும் இதே உவமையைப் பயன்படுத்துகிறார்கள்.

முந்தைய பாசுரத்தில் 'நீ துணையோடு வாழ்கிறாய்' என்றாள். இப்போது 'நீயும் பிரிவின் வலி அறிவாய்' என்கிறாள். குயில் தன் துணையைப் பிரிந்து கூவும் குரலையே அவள் கேட்டிருக்கிறாள். ஒரே துயரம் உடையவர்கள் ஒருவரையொருவர் புரிந்துகொள்வார்கள் என்பது அவள் நம்பிக்கை.

Explanation

'A sea of sorrow, and a boat called Vaikuntha': this image is central to our tradition. The Lord himself is the boat that carries us across the sea of samsara. Nammazhvar and Kamban use the same image.

In the last pasuram she said, 'You live with your mate.' Now she says, 'You too know the pain of separation.' She has heard the cuckoo calling for its absent mate. Those who share a sorrow understand each other; that is her hope.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

நம் துயரத்தைப் புரிந்துகொள்ளும் ஒருவர் இருப்பது எவ்வளவு ஆறுதல்?

To reflect on

How much comfort is there in someone who understands our sorrow?