நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 552 · சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச்

பாடல் 552 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாச்சியார் திருமொழி · பாடல் 49 / 143

சார்ங்கம் வளைய வலிக்கும் தடக்கைச்சதுரன் பொருத்த முடையன்,நாங்களெம் மில்லிருந் தொட்டிய கச்சங்கம்நானு மவனு மறிதும்,தேங்கனி மாம்பொழில் செந்தளிர் கோதும்சிறுகுயி லே,திரு மாலைஆங்கு விரைந்தொல்லை கூகிற்றி யாகில்அவனைநான் செய்வன காணே.

Saarngkam valaiya valikkum thatakkais / Sathuran poruththa mutaiyan, / Naangkalem millirun thottiya kassangkam / Naanu mavanu marithum, / Thaengkani maampozhil senthalir koathum / Sirukuyi lae,thiru maalai / Aangku virainthollai kookirri yaakil / Avanainaan seyvana kaanae.

பொருள்

சார்ங்க வில்லை வளைத்து இழுக்கும் பெரிய கைகளையுடைய சதுரன் எனக்குப் பொருத்தமானவன். நாங்கள் எங்கள் வீட்டில் இருந்தபோது செய்துகொண்ட ரகசிய ஒப்பந்தம் நானும் அவனும் மட்டுமே அறிவோம். தேன் கனிகள் நிறைந்த மாந்தோப்பில் சிவந்த தளிர்களைக் கோதும் சிறு குயிலே! திருமாலை அங்கே விரைந்து கூவி அழைத்தால், அவனை நான் என்ன செய்கிறேன் என்று பார்!

Meaning

The skilful one with great hands that bend and draw the Sarnga bow is the right match for me. The secret pact we made when we were at home, only he and I know. Little cuckoo, picking at red shoots in the mango grove full of honey-sweet fruit! If you quickly call Thirumal here, just watch what I do with him!

சொற்பொருள் Word by word

சார்ங்கம்: Sarnga, Vishnu's bow
வலிக்கும்: drawing
சதுரன்: the skilful one
பொருத்தம் உடையன்: the right match
ஒட்டிய கச்சங்கம்: the secret pact we made
தேங்கனி: honey-sweet fruit
செந்தளிர் கோதும்: picking at red shoots
செய்வன காணே: watch what I do

விளக்கம்

'நானும் அவனும் மட்டுமே அறிந்த ரகசியம்' என்ற சொல் ஆண்டாளின் உறவின் நெருக்கத்தைக் காட்டுகிறது. ஆன்மாவுக்கும் இறைவனுக்கும் இடையே இருக்கும் உறவு பிறருக்குத் தெரியாதது, அது இருவருக்கு மட்டுமே உரியது.

'அவனை நான் என்ன செய்கிறேன் பார்' என்பது விளையாட்டான மிரட்டல். தாமதித்ததற்காக அவனைக் கடிந்துகொள்வாள், ஊடுவாள். காதலியின் உரிமை இதில் தெரிகிறது.

Explanation

'A secret only he and I know' shows how close Andal's bond is. The bond between a soul and the Lord is hidden from others; it belongs to the two of them alone.

'Just watch what I do with him' is a playful threat. She will scold him for being late, sulk with him. It shows a beloved's rights.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.52–53

ருக்மிணி அனுப்பிய தூது

விதர்ப்ப நாட்டு இளவரசி ருக்மிணி, கண்ணனை ஒருமுறையும் நேரில் காணாமலே, அவன் குணங்களைக் கேட்டுக் கேட்டு அவனையே கணவனாக வரித்தாள். ஆனால் அவள் அண்ணன் ருக்மி அவளைச் சேதி நாட்டு மன்னன் சிசுபாலனுக்கு மணம் முடிக்க ஏற்பாடு செய்தான்.

மணநாள் நெருங்கியபோது, ருக்மிணி நம்பிக்கைக்குரிய ஒரு அந்தணரை அழைத்து, துவாரகைக்குக் கண்ணனிடம் தூது அனுப்பினாள். அவள் எழுதிய கடிதம் பாகவதத்தில் ஏழு சுலோகங்களாக இருக்கிறது: 'உன் புகழைக் கேட்டு என் மனம் உன்னிடம் சேர்ந்துவிட்டது. சிங்கத்துக்கு உரிய பங்கை நரி தொடக்கூடாது. நீ வராவிட்டால், நோன்பிருந்து என் உயிரை விடுவேன்.'

செய்தியைக் கேட்ட கண்ணன் உடனே தேரில் புறப்பட்டான். மணநாளன்று ருக்மிணி அம்பிகை கோயிலுக்கு வழிபடச் சென்று திரும்பும்போது, அனைவர் முன்னிலையிலும் அவளைத் தன் தேரில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றான்.

ஆண்டாளும் ஒரு தூது அனுப்புகிறாள், ஆனால் அந்தணரை அல்ல, தோட்டத்தில் கூவும் குயிலை. 'அவன் வரும்படி கூவு' என்று கெஞ்சுகிறாள், பிறகு கோபிக்கிறாள், இறுதியில் 'கூவாவிட்டால் இந்தத் தோட்டத்திலிருந்து விரட்டுவேன்' என்று மிரட்டுகிறாள். ருக்மிணி சொன்ன 'நரியும் சிங்கமும்' என்ற உவமை, ஆண்டாள் முதல் பத்தில் சொன்ன 'வேள்வி அவியும் நரியும்' என்பதோடு எவ்வளவு ஒத்திருக்கிறது என்பதைக் கவனிக்கலாம்.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 52–53

The message Rukmini sent

Rukmini, princess of Vidarbha, had never once seen Krishna, yet hearing again and again of his virtues she chose him as her husband in her heart. But her brother Rukmi arranged to marry her to Sisupala, king of Chedi.

As the wedding day drew near, Rukmini called a trusted Brahmin and sent him to Krishna in Dwaraka as her messenger. Her letter is given in the Bhagavatam in seven verses: 'Hearing of your glory, my heart has gone to you. Let not the jackal touch the lion's share. If you do not come, I will fast and give up my life.'

Hearing the message, Krishna set out at once in his chariot. On the wedding day, as Rukmini returned from worship at the temple of Ambika, he lifted her into his chariot in front of everyone and carried her away.

Andal too sends a messenger, not a Brahmin but the cuckoo singing in the garden. 'Call so that he comes,' she pleads; then she grows angry; and at last she threatens, 'If you don't call, I'll chase you out of this garden.' Notice how closely Rukmini's image of the jackal and the lion matches Andal's own image, in the first decade, of the jackal at the sacrifice.

சிந்தனைக்கு

இறைவனோடு நமக்கு மட்டுமே உரிய ஒரு உறவு இருக்கிறதா?

To reflect on

Do we have a bond with God that is ours alone?