பெருமாள் திருமொழி 4.9 · கோயில் வழக்கம்குலசேகரன் படி
நான்காம் பத்தில் குலசேகரர் திருவேங்கட மலையில் ஏதாவது ஒன்றாகப் பிறக்க வேண்டும் என்று ஏங்குகிறார். கோனேரியில் வாழும் நாரையாக, சுனையில் மீனாக, மலைமேல் செண்பக மரமாக, காட்டாறாக, மலைப்பாதையாக. எதுவாக இருந்தாலும் சரி, அந்த மலையில் இருந்தால் போதும். 'எம்பெருமான் பொன்மலைமேல் ஏதேனும் ஆவேனே' என்று பத்தை நிறைவு செய்கிறார்.
அவற்றுள் ஒரு ஆசை தனித்து நிற்கிறது: 'நெடியானே வேங்கடவா நின் கோயிலின் வாசல் அடியாரும் வானவரும் அரம்பையரும் கிடந்தியங்கும் படியாய்க் கிடந்து உன் பவளவாய் காண்பேனே' (685). உன் கோயில் வாசலில், அடியார்களும் தேவர்களும் நடந்து போகும் படிக்கட்டாகக் கிடந்து, உன் பவள வாயை எப்போதும் பார்த்துக்கொண்டிருப்பேன்.
ஒரு அரசன் மற்றவர்கள் மிதித்துச் செல்லும் படியாக இருக்க விரும்புகிறான்! இந்த ஆசையைப் போற்றும் வகையில், திருமலை உட்பட வைணவக் கோயில்களில் கருவறைக்கு முன் உள்ள படியை இன்றும் 'குலசேகரன் படி' என்று அழைக்கிறார்கள். அந்தப் படியைக் கடந்தே பக்தர்கள் பெருமாளைச் சேவிக்கிறார்கள். அரசனின் பணிவு கல்லாக நிலைத்து நிற்கிறது.
From Perumal Thirumozhi 4.9 and temple traditionKulasekharan Padi, the king's step
In the fourth decade Kulasekhara longs to be born as anything at all on the hill of Thiruvenkatam: a heron living in the temple tank, a fish in a mountain pool, a champak tree on the slope, a forest stream, a hill path. Whatever it may be, it is enough to be on that hill. He ends the decade with 'on my Lord's golden hill, let me be anything at all.'
One wish among them stands apart: 'O tall one, Venkata, at the threshold of your temple where devotees, gods and apsaras pass, let me lie as a step and see your coral lips' (685). At your temple door, as the step that devotees and gods walk over, I will gaze forever at your coral mouth.
A king wishing to be a step that others tread on! In honour of that wish, the step before the sanctum in Vaishnava temples, including Tirumala, is still called 'Kulasekharan Padi', Kulasekhara's step. Devotees cross that step to worship the Lord. The king's humility stands on, set in stone.
