ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.3சிறையில் பிறந்த குழந்தை
தேவகியின் எட்டாவது மகனால் தனக்கு மரணம் என்று அசரீரி சொன்னதைக் கேட்ட கம்சன், தன் தங்கை தேவகியையும் அவள் கணவன் வசுதேவரையும் மதுரைச் சிறையில் அடைத்தான். அவர்களுக்குப் பிறந்த ஒவ்வொரு குழந்தையையும் கொன்றான். எட்டாவது குழந்தை பிறந்த நள்ளிரவில் சிறை ஒளியால் நிறைந்தது. சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய நான்கு கைகளோடு இறைவன் அவர்கள் முன் தோன்றினான். பிறகு அவர்கள் வேண்டியபடி ஒரு சாதாரணக் குழந்தையாக மாறினான்.
காவலர்கள் உறங்கினார்கள்; சிறைக் கதவுகள் தாமாகத் திறந்தன. வசுதேவர் குழந்தையைக் கூடையில் வைத்துத் தலையில் சுமந்து, கொட்டும் மழையில் பொங்கும் யமுனையைக் கடந்தார். ஆதிசேஷன் படம் விரித்துக் குழந்தைக்குக் குடையாக நின்றான். கோகுலத்தில் நந்தகோபனின் வீட்டில் யசோதையின் அருகில் குழந்தையை வைத்துவிட்டு, அவளுக்குப் பிறந்த பெண் குழந்தையை எடுத்துக்கொண்டு சிறைக்குத் திரும்பினார். பெற்ற மகனை ஒரே இரவில் இழந்தாள் தேவகி.
அதன் பின் கண்ணனின் குழந்தைப் பருவம் முழுவதும் யசோதைக்கே கிடைத்தது: தவழ்ந்தது, தளர்நடை இட்டது, வெண்ணெய் திருடியது, உரலில் கட்டுப்பட்டது, மலையைத் தூக்கியது. தேவகி எதையும் காணவில்லை. பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் கழித்துக் கம்சனைக் கொன்ற பிறகுதான் கண்ணன் அவளைச் சந்தித்தான்; அப்போது அவன் இளைஞன்.
பெருமாள் திருமொழியின் ஏழாம் பத்தில் குலசேகரர் தேவகியாகவே மாறிப் புலம்புகிறார். 'உன்னைத் தாலாட்டும் பேறு இல்லாத தாய்களில் கடைப்பட்டவள் நான்' என்று தொடங்கி, கண்ணனின் ஒவ்வொரு குழந்தைச் செயலையும் நினைந்து, 'அதை நான் காணவில்லையே, யசோதை பெற்றாள்' என்று ஏங்குகிறாள். பெற்ற தாயின் இழப்பின் வழியாக, கண்ணனின் குழந்தைப் பருவத்தின் இனிமையை ஆழ்வார் நமக்கு அனுபவிக்கக் காட்டுகிறார்.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapter 3The child born in a prison
Hearing a voice from the sky say that the eighth son of Devaki would be his death, Kamsa threw his sister Devaki and her husband Vasudeva into prison in Mathura and killed each child born to them. At midnight, when the eighth child was born, the prison filled with light. The Lord appeared before them with four arms holding conch and discus, and then, as they prayed, became an ordinary baby.
The guards slept; the prison doors opened by themselves. Vasudeva put the child in a basket on his head and crossed the swollen Yamuna in pouring rain, with Adisesha spreading his hoods over the baby like an umbrella. In Gokulam he laid the child beside Yashoda in Nandagopa's house, took the baby girl born to her, and returned to the prison. In a single night Devaki lost the son she had borne.
After that, all of Krishna's childhood went to Yashoda: his crawling, his first steps, his butter-stealing, his being tied to the mortar, his lifting of the hill. Devaki saw none of it. Only after he killed Kamsa, years later, did Krishna come to her, by then a young man.
In the seventh decade of the Perumal Thirumozhi, Kulasekhara becomes Devaki and laments. She begins, 'I am the lowest of mothers, without the fortune to sing you lullabies,' and recalling each of Krishna's childhood deeds she longs: 'I never saw it; Yashoda had it all.' Through the loss of the mother who bore him, the Alvar lets us taste the sweetness of Krishna's childhood.
