நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 732 · கொல்லணைவேல் வரிநெடுங்கண் கோசலைதன்

பாடல் 732 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

கொல்லணைவேல் வரிநெடுங்கண் கோசலைதன்குலமதலாய் குனிவில் லேந்தும்மல்லணைந்த வரைத்தோளா வல்வினையேன்மனமுருக்கும் வகையே கற்றாய்மெல்லணைமேல் முன்துயின்றாய் இன்றினிப்போய்வியன்கான மரத்தின் நீழல்கல்லணைமேல் கண்டுயிலக் கற்றனையோகாகுத்தா கரிய கோவே

Kollanaivael varinetungkan koasalaithan / Kulamathalaay kunivil laenthum / Mallanaintha varaiththoalaa valvinaiyaen / Manamurukkum vakaiyae karraay / Mellanaimael munthuyinraay inrinippoay / Viyankaana maraththin neezhal / Kallanaimael kantuyilak karranaiyoa / Kaakuththaa kariya koavae

பொருள்

கொல்லும் வேல் போன்ற வரிகளுடைய நீண்ட கண்களுடைய கௌசலையின் குலக் குழந்தையே! வளைந்த வில்லை ஏந்தும், மல்யுத்தம் செய்யும் மலை போன்ற தோள்களை உடையவனே! கொடிய வினையுடைய என் மனத்தை உருக்கும் வழியைக் கற்றுக்கொண்டாய். முன்பு மென்மையான படுக்கையில் உறங்கினாய்; இன்று போய் அகன்ற காட்டு மரத்தின் நிழலில் கல் படுக்கையில் கண் உறங்கக் கற்றுக்கொண்டாயோ? காகுத்தா! கரிய அரசனே!

Meaning

Child of the line of Kausalya, whose long lined eyes are like a killing spear! You with mountain shoulders fit for wrestling, who bear the bent bow! You have learned the way to melt the heart of me, a man of hard deeds. Before, you slept on a soft bed; will you now go and learn to sleep on a bed of stone in the shade of trees in the wide forest? Kakuttha, dark king!

சொற்பொருள் Word by word

கோசலை தன் குலமதலாய்: child of Kausalya's line
குனிவில்: bent bow
மல் அணைந்த வரைத்தோள்: mountain shoulders fit for wrestling
மனம் உருக்கும்: melting the heart
மெல்லணை: soft bed
வியன் கானம்: wide forest
கல்லணை: bed of stone
காகுத்தா: descendant of Kakutstha

விளக்கம்

மென்மையான மெத்தை, கல் படுக்கை. இந்த இரண்டு சொற்களுக்கு இடையில்தான் தசரதனின் துயரம் முழுதும் இருக்கிறது. 'கற்றனையோ?' என்ற கேள்வி கூர்மையானது. ஒரு குழந்தை புதிதாக ஒன்றைக் கற்பதுபோல, ராமன் கஷ்டத்தைக் கற்க வேண்டியிருக்கிறதே என்று தந்தை வருந்துகிறான்.

'காகுத்தா' என்பது ராமனின் முன்னோர் ககுத்ஸ்தனின் பெயர். பெருமைமிக்க குலத்தின் வாரிசு கல் மேல் படுப்பது தந்தைக்குத் தாங்க முடியவில்லை.

Explanation

A soft bed and a bed of stone: all of Dasaratha's grief lies between these two words. The question 'Will you learn?' is sharp. The father grieves that, like a child learning something new, Rama must now learn hardship.

'Kakuttha' recalls Kakutstha, Rama's ancestor. The father cannot bear that the heir of so proud a line will lie on stone.

வால்மீகி இராமாயணம், அயோத்தியா காண்டம், சர்க்கம் 63–64

தசரதனுக்கு வந்த சாபம்

ராமன் காட்டுக்குச் சென்ற ஆறாவது நாள் இரவு. தூக்கம் வராமல் தவித்த தசரதன் கௌசலையை அழைத்து, இளமையில் தான் செய்த ஒரு பிழையை நினைவுகூர்ந்தான்.

இளவரசனாக இருந்தபோது, ஒலியைக் கேட்டே இலக்கை அடிக்கும் வில்வித்தையில் அவன் பெயர் பெற்றிருந்தான். ஒரு மழைக்கால இரவு சரயு நதிக்கரையில் வேட்டைக்குச் சென்றான். இருட்டில் நீரில் 'குடுகுடு' என்று ஓசை கேட்டது. யானை தண்ணீர் குடிக்கிறது என்று எண்ணி, ஓசை வந்த திசையில் அம்பு எய்தான். உடனே ஒரு மனிதக் குரல் அலறியது. ஓடிச் சென்று பார்த்தபோது, கண் தெரியாத வயதான பெற்றோருக்குக் குடத்தில் தண்ணீர் நிரப்ப வந்த ஒரு இளம் தவசி அம்பு பட்டுக் கிடந்தான். 'நான் உனக்கு என்ன தீங்கு செய்தேன்? என் தாய் தந்தையர் தாகத்தோடு காத்திருக்கிறார்கள்; அவர்களிடம் சென்று சொல்' என்று சொல்லி அவன் உயிர் விட்டான். (பிற்கால மரபு அவனை ச்ரவணன் என்று அழைக்கிறது.)

தசரதன் தண்ணீரோடு அந்த முதியவர்களிடம் சென்று நடந்ததைச் சொன்னான். மகனை இழந்த தந்தை, 'நான் இப்போது மகனுக்காக அழுது உயிர் விடுவது போல, நீயும் ஒருநாள் மகனுக்காக ஏங்கியே உயிர் விடுவாய்' என்று சாபம் கொடுத்தார். இருவரும் அங்கேயே உயிர் நீத்தார்கள்.

அந்தக் கதையைக் கௌசலையிடம் சொல்லி முடித்த அன்றிரவே, 'ராமா' என்று அழைத்தபடி தசரதன் உயிர் நீத்தான். குலசேகரர் இந்தப் பத்தில் தசரதனாகவே மாறிப் புலம்புகிறார். ராமன் மேல் தசரதன் வைத்த அன்பும், அதை இழந்த வலியும் ஒவ்வொரு பாசுரத்திலும் கேட்கிறது.

Valmiki Ramayana, Ayodhya Kanda, Sargas 63–64

The curse that came back to Dasaratha

It was the sixth night after Rama left for the forest. Unable to sleep, Dasaratha called Kausalya and told her of a wrong he had done in his youth.

As a prince he was famous for archery that could strike a target by sound alone. One rainy night he went hunting on the bank of the Sarayu. In the dark he heard a gurgling sound in the water. Thinking an elephant was drinking, he shot an arrow towards the sound. At once a human voice cried out. Running there, he found a young ascetic lying struck by the arrow. He had come to fill a pot with water for his blind, aged parents. 'What harm did I do you? My mother and father are waiting, thirsty. Go and tell them,' he said, and died. (Later tradition calls him Shravana.)

Dasaratha took the water to the old couple and told them what had happened. The father who had lost his son cursed him: 'As I now die weeping for my son, you too will one day die longing for your son.' Both of them gave up their lives there.

On the very night he finished telling this to Kausalya, Dasaratha died calling 'Rama'. In this decade Kulasekhara becomes Dasaratha and laments. The father's love for Rama, and the pain of losing him, sound in every pasuram.

சிந்தனைக்கு

நம் பிள்ளைகள் கஷ்டத்தைக் கற்க வேண்டிய நேரத்தில் நாம் எப்படி நிற்கிறோம்?

To reflect on

How do we stand by when our children have to learn hardship?