நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 856 · மண்ணையுண்டு மிழ்ந்துபின்னி

பாடல் 856 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

மண்ணையுண்டு மிழ்ந்துபின்னிரந்துகொண்ட ளந்து,மண்கண்ணுளல்ல தில்லையென்றுவென்றகால மாயினாய்,பண்ணைவென்ற விஞ்சொல்மங்கைகொங்கைதங்கு பங்கயக்கண்ண,நின்ன வண்ணமல்லதில்லையெண்ணும் வண்ணமே.

Mannaiyuntu mizhnthupinni / Ranthukonta lanthu,man / Kannulalla thillaiyenru / Venrakaala maayinaay, / Pannaivenra vinjsolmangkai / Kongkaithangku pangkayak / Kanna,ninna vannamalla / Thillaiyennum vannamae.

பொருள்

மண்ணை உண்டு, உமிழ்ந்து, பின் இரந்து, பெற்று, அளந்து, மண்ணின் கண்ணுக்குள் நீயன்றி வேறு இல்லை என்று வென்ற காலமாக ஆனவனே! பண்ணிசையையும் வென்ற இனிய சொல்லுடைய திருமகள் மார்பில் தங்கும் தாமரைக் கண்ணனே! நான் நினைக்கும் வடிவம் உன் வடிவத்தைத் தவிர வேறு இல்லை.

Meaning

You swallowed the earth and brought it out again, then begged for it, received it and measured it. You became the conquering time, so that the earth has nothing in its eyes but you. Lotus-eyed one, on your chest dwells Sri, whose sweet speech outdoes music. The only form I can think of is your form.

சொற்பொருள் Word by word

உண்டு உமிழ்ந்து: swallowing and bringing out
இரந்து கொண்டு அளந்து: begging, receiving and measuring
வென்ற காலம்: conquering time
பண்ணை வென்ற இன்சொல்: sweet speech that outdoes music
கொங்கை தங்கு: dwelling on the breast
பங்கயக் கண்ண: lotus-eyed one
எண்ணும் வண்ணம்: the form I think of

விளக்கம்

ஒரே மண்ணுக்கு அவன் செய்தவை: உண்டான், உமிழ்ந்தான், இரந்தான், பெற்றான், அளந்தான். உலகம் முழுவதும் அவனுடையது என்று இவை காட்டுகின்றன.

'நின்ன வண்ணம் அல்லது இல்லை எண்ணும் வண்ணமே' என்பது தியானத்தின் உச்சம். மனம் எந்த உருவத்தை நினைத்தாலும் அது அவன் உருவமாகவே தோன்றுகிறது.

Explanation

What he did with the one earth: swallowed it, brought it out, begged for it, received it, measured it. These show that the whole world is his.

'The only form I can think of is yours' is the height of meditation. Whatever form the mind turns to, it appears as his.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 3.13, 3.18 · வராக புராணம்

பூமியை மீட்ட வராகன்

ஹிரண்யாக்ஷன் என்ற அசுரன் பூமியைப் பிடுங்கிப் பெருங்கடலின் அடியில் மறைத்தான். படைப்பைத் தொடங்க நினைத்த நான்முகன் பூமி இல்லாமல் கலங்கினான். அப்போது அவன் மூக்கிலிருந்து கட்டைவிரல் அளவுள்ள ஒரு சிறிய பன்றிக் குட்டி தோன்றியது. பார்த்துக்கொண்டிருக்கும்போதே அது மலை அளவுக்கு வளர்ந்து, முழங்கிக்கொண்டு கடலுக்குள் பாய்ந்தது.

கடலின் ஆழத்தில் கிடந்த பூமிதேவியைத் தன் கொம்பின் நுனியில் தாங்கி மேலே எழுந்தது. வழியில் தடுத்த ஹிரண்யாக்ஷனோடு போர் செய்து அவனை வீழ்த்தியது. முனிவர்கள் வேதங்களால் அந்த வராகத்தைப் போற்றினர்.

கொம்பின் மேல் இருந்த பூமிதேவி, 'உன்னை அடைய எளிய வழி என்ன? உன் குழந்தைகளான மனிதர்கள் எப்படி உன்னிடம் வருவார்கள்?' என்று கேட்டாள். வராகப் பெருமான் சொன்னான்: 'உடல் நலமாக இருக்கும்போதே என்னை நினைப்பவனை, அவன் இறுதிக் காலத்தில் மரக்கட்டை போலக் கிடக்கும்போது நான் நினைக்கிறேன்; அவனை என் உலகுக்கு அழைத்துச் செல்கிறேன்.' இதுவே வராக சரம ஸ்லோகம்.

இதைக் கேட்ட பூமிதேவியே பின்னாளில் ஆண்டாளாக ஸ்ரீவில்லிபுத்தூரில் பிறந்து, அந்த எளிய வழியை உலகுக்குக் காட்டினாள் என்பது மரபு. இப்பகுதியில் ஆழ்வார் 'வாழும்போதே நினை, வணங்கு' என்று தம் நெஞ்சுக்குச் சொல்வதும், வராகனைப் பலமுறை நினைப்பதும் இந்த வாக்கை நம்பியே.

Srimad Bhagavatam 3.13 and 3.18, and the Varaha Purana

The boar who rescued the Earth

The asura Hiranyaksha seized the Earth and hid her at the bottom of the great ocean. Brahma, about to begin creation, was troubled with no earth to create on. Then from his nostril appeared a tiny boar no bigger than a thumb. As he watched, it grew to the size of a mountain and, roaring, leapt into the sea.

It found Bhu Devi lying in the depths, lifted her on the tip of its tusk and rose. On the way it fought Hiranyaksha, who tried to stop it, and brought him down. The sages praised the boar with Vedic hymns.

Resting on the tusk, Bhu Devi asked, 'What is the easy way to reach you? How will human beings, your children, come to you?' Lord Varaha said, 'One who thinks of me while the body is still healthy, I will think of when he lies like a log at the end; I will take him to my world.' This is the Varaha Charama Sloka.

Tradition says that Bhu Devi, who heard this, was later born as Andal at Srivilliputhur and showed that easy way to the world. In these verses the Azhvar tells his own heart, 'Think of him and bow to him while you live', and returns again and again to the boar, trusting this promise.

சிந்தனைக்கு

நம் மனம் அதிகம் நினைக்கும் வடிவம் எது?

To reflect on

What form does our mind dwell on most?