நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 913 · பழுதிலா வொழுக லாற்றுப்

பாடல் 913 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

திருமாலை · பாடல் 42 / 45

பழுதிலா வொழுக லாற்றுப்பலசதுப் பேதி மார்கள்,இழிகுலத் தவர்க ளேலும்எம்மடி யார்க ளாகில்,தொழுமினீர் கொடுமின் கொள்மின்!என்றுநின் னோடு மொக்க,வழிபட வருளி னாய்போன்ம்மதிள்திரு வரங்கத் தானே.

Pazhuthilaa vozhuka laarrup / Palasathup paethi maarkal, / Izhikulath thavarka laelum / Emmati yaarka laakil, / Thozhumineer kotumin kolmin! / Enrunin noatu mokka, / Vazhipata varuli naaypoanm / Mathilthiru varangkath thaanae.

பொருள்

குற்றமற்ற ஒழுக்க மரபு உடைய பல நான்கு வேதம் ஓதுபவர்களே! இழிந்த குலத்தவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் நம் அடியார்களானால், அவர்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள் என்று, அவர்களை உன்னோடு சமமாக வழிபடும்படி அருளினாய் போலும், மதில் சூழ்ந்த திருவரங்கத்தானே.

Meaning

'You many reciters of the four Vedas, of flawless conduct and lineage! Even if they are of a low birth, if they are my devotees, worship them, give to them, receive from them.' So, it seems, you graciously ordained that they be worshipped as equal to you, O Lord of walled Thiruvarangam.

சொற்பொருள் Word by word

பழுதிலா ஒழுகலாறு: flawless line of conduct
சதுப்பேதிமார்கள்: reciters of the four Vedas
இழிகுலத்தவர்கள் ஏலும்: even if of low birth
எம் அடியார்கள் ஆகில்: if they are my devotees
தொழுமின்: worship them
கொடுமின்: give to them
கொள்மின்: receive from them
நின்னோடும் ஒக்க: equal to you
போன்ம்: it seems

விளக்கம்

இந்தப் பாசுரம் ஒரு பழைய ஸம்ஸ்க்ருத சுலோகத்தின் தமிழ் வடிவம் என்று உரையாசிரியர்கள் சுட்டுகிறார்கள். அதில் இறைவனே சொல்கிறான்: 'நாய் உண்பவன் ஆனாலும் விஷ்ணு பக்தன் அந்தணனுக்கும் மேலானவன்; அவனுக்குக் கொடு, அவனிடமிருந்து பெறு; அவன் என்னைப் போலவே வழிபடத்தக்கவன்.' ஆழ்வார் அதை 'தொழுமின் கொடுமின் கொள்மின்' என்று மூன்றே சொற்களில் தமிழில் தருகிறார்.

இங்கே இறைவன் பேசுவது வேதம் ஓதுபவர்களிடம். உயர்ந்த குலத்தவர்களிடமே அடியார்களைப் போற்றச் சொல்கிறான். அடியார்களை இறைவனுக்குச் சமமாக வணங்குவது வைணவத்தின் 'பாகவத சேஷத்வம்' என்ற உயர்ந்த கொள்கை.

Explanation

The commentators point out that this pasuram is a Tamil rendering of an old Sanskrit verse in which the Lord himself says: 'Even one who eats dog's meat, if he is a devotee of Vishnu, is greater than a brahmin; give to him, receive from him; he is to be worshipped as I am.' The Alvar puts it into Tamil in just three words: 'worship, give, receive'.

Here the Lord is speaking to the reciters of the Vedas. It is to those of high birth that he says, honour my devotees. Worshipping devotees as equal to the Lord is the lofty Sri Vaishnava principle of belonging to the devotees, bhagavata seshatvam.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருக்கச்சி நம்பியின் பிரசாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாளுக்கு ஆலவட்டக் கைங்கரியம் (விசிறி வீசும் தொண்டு) செய்துவந்தவர் திருக்கச்சி நம்பி. அவர் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர் அல்லர்; வணிகர் குலத்தவர். ஆனால் பெருமாளே அவரோடு நேரில் பேசுவான் என்று அவர் காலத்தில் எல்லாரும் போற்றினார்கள். இளைஞரான ராமானுஜர் அவரைத் தம் ஆசாரியராகவே மதித்தார்.

ஒருநாள் ராமானுஜர் நம்பியைத் தம் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்தார். நம்பி உண்டு மீதம் வைக்கும் உணவை, அவரது பிரசாதமாகத் தாம் ஏற்க வேண்டும் என்பது ராமானுஜரின் ஆசை. அதை அறிந்த நம்பி, ராமானுஜர் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் வந்து விரைவாக உண்டு சென்றுவிட்டார். ராமானுஜரின் மனைவி தஞ்சம்மாள் நம்பி உண்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, மீதமிருந்த உணவை வேலைக்காரிக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தானும் நீராடினாள். திரும்பி வந்த ராமானுஜர் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினார். ஒரு பெரிய அடியாரின் பிரசாதத்தை இழந்துவிட்டோமே என்று.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின்னால் இருக்கும் கருத்தைத் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருமாலையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பாடியிருந்தார். 'இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில் தொழுமின், கொடுமின், கொள்மின்' (913): எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும் அடியார்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள். 'போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே?' (912): அடியார்கள் உண்ட மீதத்தைத் தந்தால் அது புனிதம் அல்லவா?

வைணவத்தில் ஒருவரின் பெருமை பிறப்பால் அல்ல, இறைவனிடம் அவருக்கு உள்ள அன்பால் அளக்கப்படுகிறது. ராமானுஜர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார். திருமாலையின் இந்த இறுதிப் பகுதி ஆழ்வாரின் மனமுருகிய சரணாகதியையும், அடியார்களின் பெருமையையும் பாடுகிறது.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The leftovers of Thirukkachi Nambi

In Kanchipuram, Thirukkachi Nambi served Lord Varadaraja by waving the great fan before him. He was not born a brahmin; he came from a merchant family. Yet people of his time revered him, saying the Lord himself spoke with him directly. The young Ramanuja looked up to him as his teacher.

One day Ramanuja invited Nambi home for a meal. His wish was to receive what Nambi left on his leaf as sacred prasadam. Nambi came to know of this, and came while Ramanuja was out, ate quickly and left. Ramanuja's wife Thanjammal cleaned the place where Nambi had eaten, gave the leftover food to a servant, and bathed herself. When Ramanuja returned and heard this, he was deeply grieved at having lost the prasadam of a great devotee.

Thondaradippodi Alvar had sung the idea behind this centuries earlier in the Thirumalai: 'Even if they are of a low birth, if they are our devotees, worship them, give to them, receive from them' (913). And: 'if they give you what remains of their meal, is it not holy?' (912).

In Sri Vaishnavism a person's greatness is measured not by birth but by their love for the Lord. Ramanuja held to this all his life. This closing section of the Thirumalai sings of the Alvar's heartfelt surrender and the greatness of devotees.

சிந்தனைக்கு

நம்மை விடத் 'தாழ்ந்தவர்' என்று நாம் நினைப்பவர்களிடமிருந்து எதைக் கற்றிருக்கிறோம்?

To reflect on

What have we learned from people we once thought were beneath us?