நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 909 · மேம்பொருள் போக விட்டு

பாடல் 909 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

மேம்பொருள் போக விட்டுமெய்ம்மையை மிகவு ணர்ந்து,ஆம்பரி சறிந்து கொண்டுஐம்புல னகத்த டக்கி,காம்புறத் தலைசி ரைத்துன்கடைத்தலை யிருந்து வாழும்சோம்பரை உகத்தி போலும்சூழ்புனல் அரங்கத் தானே.

Maemporul poaka vittu / Meymmaiyai mikavu narnthu, / Aampari sarinthu kontu / Aimpula nakaththa takki, / Kaampurath thalaisi raiththun / Kataiththalai yirunthu vaazhum / Soamparai ukaththi poalum / Soozhpunal arangkath thaanae.

பொருள்

மேலோட்டமான பொருள்களைப் போகவிட்டு, உண்மையை ஆழமாக உணர்ந்து, தமக்கு ஏற்ற நெறியை அறிந்து, ஐம்புலன்களையும் உள்ளே அடக்கி, பற்றுகளை வேரோடு களைந்து, உன் வாசலிலேயே இருந்து வாழும் 'சோம்பேறிகளை' நீ விரும்புவாய் போலும், சுற்றிலும் நீர் சூழ்ந்த அரங்கத்தானே.

Meaning

Those who let go of passing things, understand the truth deeply, know the way that is right for them, rein in the five senses, cut off every attachment at the root, and live sitting at your doorstep: it seems you love these 'lazy ones', O Lord of Arangam ringed by water.

சொற்பொருள் Word by word

மேம்பொருள்: superficial things
மெய்ம்மையை மிக உணர்ந்து: understanding the truth deeply
ஆம் பரிசு: the fitting way
ஐம்புலன் அகத்து அடக்கி: reining in the five senses
காம்பு அறத் தலை சிரைத்து: cutting off attachments to the root
கடைத்தலை இருந்து: sitting at your doorstep
சோம்பர்: the lazy ones
உகத்தி: you love

விளக்கம்

இறைவன் 'சோம்பேறிகளை' விரும்புவான் என்பது விந்தையாகத் தோன்றும். ஆனால் இங்கே சோம்பல் என்பது தம் முயற்சியால் இறைவனை அடைய முயலாமல், அவனே வழி என்று நம்பி அவன் வாசலில் காத்திருப்பது. தம் பலத்தை நம்பாதவர்கள் இவர்கள்.

'காம்பு அறத் தலை சிரைத்து' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் உலகப் பற்றுகளை வேரோடு களைதல் என்று பொருள் கொள்கிறார்கள். இப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு அவன் வாசலிலேயே கிடப்பவர்களை அவன் மிக விரும்புகிறான். சரணாகதியின் அழகிய விளக்கம் இது.

Explanation

That the Lord would love 'lazy ones' sounds strange. But laziness here means not trying to reach the Lord through one's own efforts, and instead waiting at his door, trusting that he himself is the way. These are people who do not rely on their own strength.

The commentators take 'cutting to the root' as rooting out worldly attachments completely. The Lord dearly loves those who give up everything and lie at his door. This is a lovely picture of surrender.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருக்கச்சி நம்பியின் பிரசாதம்

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாளுக்கு ஆலவட்டக் கைங்கரியம் (விசிறி வீசும் தொண்டு) செய்துவந்தவர் திருக்கச்சி நம்பி. அவர் அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர் அல்லர்; வணிகர் குலத்தவர். ஆனால் பெருமாளே அவரோடு நேரில் பேசுவான் என்று அவர் காலத்தில் எல்லாரும் போற்றினார்கள். இளைஞரான ராமானுஜர் அவரைத் தம் ஆசாரியராகவே மதித்தார்.

ஒருநாள் ராமானுஜர் நம்பியைத் தம் வீட்டுக்கு உணவுக்கு அழைத்தார். நம்பி உண்டு மீதம் வைக்கும் உணவை, அவரது பிரசாதமாகத் தாம் ஏற்க வேண்டும் என்பது ராமானுஜரின் ஆசை. அதை அறிந்த நம்பி, ராமானுஜர் வீட்டில் இல்லாத நேரத்தில் வந்து விரைவாக உண்டு சென்றுவிட்டார். ராமானுஜரின் மனைவி தஞ்சம்மாள் நம்பி உண்ட இடத்தைச் சுத்தம் செய்து, மீதமிருந்த உணவை வேலைக்காரிக்குக் கொடுத்துவிட்டு, தானும் நீராடினாள். திரும்பி வந்த ராமானுஜர் இதைக் கேட்டு மிகவும் வருந்தினார். ஒரு பெரிய அடியாரின் பிரசாதத்தை இழந்துவிட்டோமே என்று.

இந்த நிகழ்ச்சியின் பின்னால் இருக்கும் கருத்தைத் தொண்டரடிப்பொடி ஆழ்வார் திருமாலையில் பல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பே பாடியிருந்தார். 'இழிகுலத்தவர்களேலும் எம்மடியார்களாகில் தொழுமின், கொடுமின், கொள்மின்' (913): எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும் அடியார்களை வணங்குங்கள், அவர்களுக்குக் கொடுங்கள், அவர்களிடமிருந்து பெறுங்கள். 'போனகம் செய்த சேடம் தருவரேல் புனிதம் அன்றே?' (912): அடியார்கள் உண்ட மீதத்தைத் தந்தால் அது புனிதம் அல்லவா?

வைணவத்தில் ஒருவரின் பெருமை பிறப்பால் அல்ல, இறைவனிடம் அவருக்கு உள்ள அன்பால் அளக்கப்படுகிறது. ராமானுஜர் தம் வாழ்நாள் முழுவதும் இந்தக் கொள்கையைக் கடைப்பிடித்தார். திருமாலையின் இந்த இறுதிப் பகுதி ஆழ்வாரின் மனமுருகிய சரணாகதியையும், அடியார்களின் பெருமையையும் பாடுகிறது.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The leftovers of Thirukkachi Nambi

In Kanchipuram, Thirukkachi Nambi served Lord Varadaraja by waving the great fan before him. He was not born a brahmin; he came from a merchant family. Yet people of his time revered him, saying the Lord himself spoke with him directly. The young Ramanuja looked up to him as his teacher.

One day Ramanuja invited Nambi home for a meal. His wish was to receive what Nambi left on his leaf as sacred prasadam. Nambi came to know of this, and came while Ramanuja was out, ate quickly and left. Ramanuja's wife Thanjammal cleaned the place where Nambi had eaten, gave the leftover food to a servant, and bathed herself. When Ramanuja returned and heard this, he was deeply grieved at having lost the prasadam of a great devotee.

Thondaradippodi Alvar had sung the idea behind this centuries earlier in the Thirumalai: 'Even if they are of a low birth, if they are our devotees, worship them, give to them, receive from them' (913). And: 'if they give you what remains of their meal, is it not holy?' (912).

In Sri Vaishnavism a person's greatness is measured not by birth but by their love for the Lord. Ramanuja held to this all his life. This closing section of the Thirumalai sings of the Alvar's heartfelt surrender and the greatness of devotees.

சிந்தனைக்கு

எப்போது 'செய்வதை நிறுத்தி நம்புவது' சரியான செயலாகிறது?

To reflect on

When is it right to stop striving and simply trust?