திருமலை

திருமாலையின் முதல் பாசுரமே ஒரு வெற்றி முழக்கம். பாவங்களால் யமனுக்கு அஞ்சி வாழ வேண்டியவர்கள், இப்போது யமனின் தூதர்களின் தலைமேல் நடந்து செல்வதுபோல் துணிவாகத் திரிகிறார்கள். இந்தத் துணிவு அவர்களுடைய தவத்தால் அல்ல; 'நின் நாமம் கற்ற ஆவலிப்பு', இறைவனின் திருநாமத்தைக் கற்றதால் வந்தது என்கிறார் ஆழ்வார்.

கலியுகத்தில் நாம சங்கீர்த்தனமே எளிய வழி என்பது புராணங்கள் சொல்லும் கருத்து. ஆழ்வார் அதைத் தம் அனுபவமாகவே சொல்கிறார். 'மூவுலகு உண்டு உமிழ்ந்த முதல்வ' என்ற விளியும் பொருத்தமானது: பிரளயத்தில் எல்லா உலகங்களையும் வயிற்றில் வைத்துக் காத்தவன், தன் பெயரைச் சொன்னவனையும் காப்பான். திருமாலை முழுவதும் திருவரங்கத்தையே மையமாகக் கொண்டது; பல பாசுரங்கள் 'அரங்கமா நகருளானே' என்று முடிகின்றன.

The very first pasuram of the Thirumalai is a shout of victory. People who should live in fear of Yama because of their sins now stride about boldly, as if walking over the heads of Yama's messengers. This boldness does not come from their austerities. The Alvar says it is 'the pride of having learnt your name'.

That chanting the Lord's name is the simple path in the Kali age is a teaching of the Puranas; the Alvar speaks it as his own experience. The address 'First One who swallowed the three worlds and brought them out' fits well: the one who kept all the worlds safe in his belly at the dissolution will surely keep safe one who says his name. The whole Thirumalai centres on Srirangam, and many of its pasurams end with 'you who dwell in the great city of Arangam'.

திருமாலையில் மிகவும் புகழ்பெற்ற பாசுரம் இது; பல வைணவர்கள் தினமும் சொல்வது. முதல் மூன்று அடிகளில் இறைவனின் அழகையும் பெயர்களையும் சொல்கிறார். அடுத்த அடிகளில் ஒரு தேர்வு வைக்கிறார்: இந்தப் பெயர்களைச் சொல்லும் சுவை ஒரு பக்கம், இந்திரலோகத்தை ஆளும் சுவை மறு பக்கம். ஆழ்வார் தயக்கமின்றி முதலாவதைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.

'அச்சுதா' என்ற பெயருக்கு 'தன்னை அடைந்தவர்களை ஒருபோதும் நழுவ விடாதவன்' என்று பொருள். 'அமரர் ஏறே' என்று பரத்துவத்தையும், 'ஆயர்தம் கொழுந்தே' என்று எளிமையையும் ஒரே மூச்சில் சொல்கிறார். பெரியவாச்சான் பிள்ளை இந்தப் பாசுரத்தின் சுவையை ரசித்து விரிவாக விளக்குகிறார்: இறைவனைப் பற்றிப் பேசுவதே பேரின்பம்; அதற்கு ஈடாக எந்தப் பதவியும் இல்லை.

This is one of the best-loved pasurams of the Thirumalai, recited daily by many Sri Vaishnavas. In the first lines the Alvar names the Lord's beauty and his names. Then he sets out a choice: on one side the sweetness of saying these names, on the other the sweetness of ruling Indra's heaven. Without hesitation he chooses the first.

'Achyuta' means 'the one who never lets slip those who have reached him'. In one breath he speaks of the Lord's supremacy, 'bull among the immortals', and of his nearness, 'tender shoot of the cowherds'. Periyavachan Pillai savours this pasuram at length: speaking of the Lord is itself the highest joy, and no position anywhere can equal it.

'சதாயுர் வை புருஷ:' (மனிதனுக்கு வாழ்நாள் நூறு ஆண்டு) என்பது வேத வாக்கியம். ஆழ்வார் அந்த நூறு ஆண்டுகளைக் கணக்குப் போட்டுப் பார்க்கிறார். ஐம்பது ஆண்டுகள் உறக்கம். பதினைந்து ஆண்டுகள் அறியாப் பருவம். மீதி வாழ்நாளும் நோய், பசி, முதுமை, கவலை என்று போகிறது. இறைவனை நினைக்க உண்மையில் எவ்வளவு நேரம் மிஞ்சுகிறது?

இது வாழ்க்கையை வெறுப்பது அல்ல. இறைவனை அனுபவிக்கத் தடையாக இருக்கும் இந்தச் சுழலில் மீண்டும் மீண்டும் சிக்க வேண்டாம் என்ற வேண்டுகோள். முந்தைய பாசுரத்தில் 'இந்திரலோகமும் வேண்டேன்' என்றவர், இங்கே 'இந்தப் பிறவியும் வேண்டேன்' என்கிறார். அவருக்கு வேண்டியது அரங்கன் ஒருவனே.

'A person's life is a hundred years' is a Vedic saying. The Alvar does the arithmetic on those hundred years. Fifty go in sleep. Fifteen go in the ignorance of childhood. The rest pass in illness, hunger, old age and worry. How much time is truly left to think of the Lord?

This is not hatred of life. It is a plea not to be caught again and again in a cycle that keeps one from enjoying the Lord. In the last pasuram he said he did not want even Indra's world; here he says he does not want this birth either. All he wants is Arangan.

க்ஷத்ரபந்து என்பவன் பல கொடுமைகள் செய்தவன் என்றும், ஒரு முனிவர் சொல்லிக்கொடுத்த 'கோவிந்த' என்ற திருநாமத்தைச் சொன்னதால் அவன் கடைத்தேறினான் என்றும் புராண மரபு சொல்கிறது. 'மூன்றெழுத்துடைய பேர்' என்பதை உரையாசிரியர்கள் 'கோவிந்த' என்ற நாமமாகக் கொள்கிறார்கள்.

ஆழ்வார் இறைவனை 'பித்தன்' என்று அழைப்பது அழகு. அடியார்கள் மேல் அவனுக்கு உள்ள அன்பு ஒரு பித்துப் போன்றது; அவர்களின் குற்றங்களைக் கணக்கில் கொள்ளாமல் சிறு காரணத்துக்கும் அருள் செய்கிறான். அப்படிப்பட்டவன் கண்முன் அரங்கத்தில் இருக்கும்போதும் மக்கள் ஏன் துன்பப்படுகிறார்கள் என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார். இந்த வருத்தம் திருமாலை முழுவதும் தொடர்கிறது.

Purana tradition tells of Kshatrabandhu, a man of many cruel deeds, who was saved by repeating the name 'Govinda' that a sage taught him. The commentators take 'the name of three syllables' to be 'Govinda'.

It is lovely that the Alvar calls the Lord 'mad'. His love for devotees is like a madness; he overlooks their faults and gives grace for the smallest reason. The Alvar grieves that even with such a Lord right before their eyes in Srirangam, people still suffer. That grief runs through the whole Thirumalai.

ஆழ்வார் இங்கே தம் பழைய வாழ்க்கையையும் நினைத்துப் பேசுகிறார். உடல் இன்பத்திற்காக அலைந்து, அதற்காகவே துன்பப்பட்டு, நோயில் கிடக்கும்போதும் உடலைப் பற்றியே கவலைப்படுவது ஒரு வகை அடிமைத்தனம். அதே உழைப்பை இறைவனின் தொண்டுக்குக் கொடுத்தால் அது அமுதமாகும்.

'பாடி ஆடி' என்ற சொற்கள் வைணவத் தொண்டின் மகிழ்ச்சியைக் காட்டுகின்றன. அது கடமையாகச் செய்யும் கடுமையான வேலை அல்ல; பாட்டும் ஆட்டமுமாகக் கொண்டாடும் அனுபவம். அமுதம் கையருகில் இருக்கும்போது சோற்றைப் பற்றிக்கொள்வது எவ்வளவு வேடிக்கை என்கிறார்.

Here the Alvar is also thinking of his own past. Running after bodily pleasure, suffering for it, and worrying only about the body even on a sickbed is a kind of slavery. The same effort given to the Lord's service would turn into nectar.

The words 'singing and dancing' show the joy of service in the Sri Vaishnava way. It is not grim work done out of duty, but something celebrated with song and dance. How odd, he says, to cling to plain rice when nectar is within reach.

சுவர் என்ற ஒரே சொல்லை ஆழ்வார் மூன்று விதமாகப் பயன்படுத்துகிறார். பாவத்தால் கட்டும் செல்வச் சுவர்கள்; ஓட்டைப் பானை போன்ற உடல் என்ற சுவர்; அறமே சுவராக நின்று காக்கும் அரங்கன். முதல் இரண்டும் சரிந்துவிடும்; மூன்றாவது மட்டுமே நிலைக்கும்.

உடலை அலங்கரிப்பதில் காலம் கழிப்பவர்கள், இறுதியில் அந்த உடல் பறவைகளுக்கு இரையாகும் என்பதை மறக்கிறார்கள் என்று கடுமையாக நினைவூட்டுகிறார். இது அச்சுறுத்துவதற்காக அல்ல; நிலைக்காதவற்றில் உழைப்பை வீணாக்காமல் நிலைப்பவனிடம் திரும்புங்கள் என்ற அன்பான எச்சரிக்கை.

The Alvar uses the one word 'wall' in three ways: the walls of wealth built through wrongdoing; the body, a wall like a leaky pot; and Arangan, who stands as the wall of dharma. The first two will collapse; only the third will stand.

He bluntly reminds those who spend their time adorning the body that it will end as food for birds. This is not meant to frighten. It is a loving warning: do not waste effort on what will not last, turn to the one who does.

ஆழ்வார்களின் காலத்தில் தமிழகத்தில் பௌத்தமும் சமணமும் செல்வாக்கோடு இருந்தன; வேத நெறிக்கும் அவற்றுக்கும் இடையே கடுமையான வாதங்கள் நடந்தன. அந்தச் சூழலில் ஆழ்வார் தம் உறுதியை வெளிப்படுத்துகிறார்: வேதங்களை முறையாக அறிந்தவர்கள் இவற்றை ஏற்க மாட்டார்கள்; ராமனாக வந்து இலங்கையை வென்ற திருமாலே பரம்பொருள்.

'தலை அறுப்புண்டும் சாவேன்' என்பது சத்தியம் செய்வதன் உச்சம். உயிர் போனாலும் இந்த உண்மையிலிருந்து பின்வாங்க மாட்டேன் என்கிறார். ஆழ்வாரின் இந்த உறுதி பகைமையிலிருந்து அல்ல, தாம் கண்ட உண்மையின் மேல் உள்ள அசையாத நம்பிக்கையிலிருந்து பிறந்தது.

In the Alvars' time Buddhism and Jainism were influential in the Tamil country, and fierce debates went on between them and the Vedic tradition. In that setting the Alvar declares his conviction: those who truly know the Vedas will not accept these paths; Thirumal, who came as Rama and conquered Lanka, is the Supreme.

'Even if my head were cut off' is the strongest form of an oath. He will not step back from this truth even at the cost of his life. His firmness comes not from hostility but from unshakeable faith in the truth he has seen.

இது கடுமையான சொற்கள் உள்ள பாசுரம். இதைப் புரிந்துகொள்ள ஆழ்வாரின் அன்பின் ஆழத்தைப் பார்க்க வேண்டும். தாம் நேசிப்பவரைப் பற்றி இழிவாகப் பேசுவதைக் கேட்கும் வேதனை எவ்வளவு கூர்மையானது என்பதை இந்த அடிகள் காட்டுகின்றன. பாசுரம் முதலில் சொல்லும் வழி 'போவதே', அந்த இடத்தை விட்டு விலகிப் போவது.

வைணவ உரையாசிரியர்கள் இதை வன்முறைக்கான கட்டளையாகக் கொள்ளவில்லை. இறைவனைப் பழிப்பதைக் கேட்டுக்கொண்டு சும்மா இருக்கக்கூடாது என்ற அன்பின் தீவிரம் இது. அடியார் இறைநிந்தை நடக்கும் இடத்தில் நிற்கக்கூடாது என்பதே இதிலிருந்து மரபு எடுத்துக்கொண்ட நடைமுறைப் பாடம்.

This pasuram has harsh words. To understand it one has to see the depth of the Alvar's love. These lines show how sharp the pain is of hearing someone you love spoken of with contempt. The first course the pasuram names is 'going away', leaving that place.

The Sri Vaishnava commentators did not take this as a command to violence. It is the intensity of love that cannot sit silent while the Lord is reviled. The practical lesson the tradition drew from it is that a devotee should not remain where the Lord is being insulted.

துன்பம் வரும்போதுதான் மனிதர்கள் இறைவனை நினைக்கிறார்கள் என்று ஆழ்வார் வருந்துகிறார். கஜேந்திரன் முதலையிடம் சிக்கியபோது 'ஆதிமூலமே' என்று அழைத்ததுபோல, எல்லா வழிகளும் அடைபட்டபோதுதான் 'அவனே ஒருவன்' என்று உணர்கிறோம். அந்த உணர்வு முன்பே வந்தால் எவ்வளவு நல்லது!

ஆனால் அந்த ஒருவனை ஆழ்வார் எப்படிக் காட்டுகிறார் பாருங்கள்: 'கன்றினம் மேய்த்த எந்தை'. பரம்பொருளைப் பசுக்கன்றுகளை மேய்த்த எளிய ஆயனாகக் காட்டுகிறார். அவனை அடைய அச்சம் தேவையில்லை; அவன் எளியவன், நம் தந்தை.

The Alvar grieves that people remember the Lord only when trouble comes. Like Gajendra, who called out 'Primal one!' when the crocodile seized him, we realise 'he alone is the One' only when every other road is closed. How much better if that realisation came earlier!

But look at how the Alvar points to that One: 'my father who grazed the calves'. He shows the Supreme as a simple cowherd tending calves. There is no need to fear approaching him; he is accessible, and he is our father.

உலகில் பல தெய்வங்களும் வழிபாடுகளும் இருப்பது ஏன்? மனிதர்களின் பல்வேறு தகுதிகளுக்கும் விருப்பங்களுக்கும் ஏற்ப இறைவனே அவற்றை நிலைநாட்டினான் என்பது ஆழ்வாரின் பார்வை. ஆனால் உண்மையில் உய்ய விரும்புபவர்களுக்கு அவன் காட்டிய இடம் திருவரங்கம்.

சேட்டை என்பது திருமகளின் அக்காள் என்று சொல்லப்படும் மூதேவி. திருமகள் மார்பில் உறையும் இறைவனை விட்டு, மூதேவியின் மடியில் செல்வம் தேடுவது எவ்வளவு பெரிய முரண் என்கிறார். உண்மையான செல்வம் திருவுடையவனிடமே இருக்கிறது.

Why are there so many gods and forms of worship in the world? The Alvar's view is that the Lord himself set them up to suit people's different capacities and inclinations. But for those who truly wish to be saved, the place he showed is Srirangam.

Jyeshtha, or Moodevi, is said to be Lakshmi's elder sister and the goddess of misfortune. What an irony, he says, to turn away from the Lord on whose chest Lakshmi dwells and look for wealth in Jyeshtha's lap. True wealth lies with the Lord of Sri.

வைணவர்களுக்குக் 'கோயில்' என்றாலே திருவரங்கம்; 'பெரிய கோயில்' என்றும் அதை அழைப்பார்கள். ராமன் இலங்கையை வென்றது ஒரு நாட்டுக்காக மட்டும் அல்ல; எல்லா உலகங்களும் உய்வதற்காக என்கிறார் ஆழ்வார். அந்த ராமனே அரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டிருக்கிறான்.

அவன் இருக்கும் ஊரின் பெயரைச் சொல்வதுகூட அவ்வளவு கடினமா? அந்த எளிய செயலையும் செய்யாமல் காலம் கழிப்பவர்களைக் கண்டு ஆழ்வார் கோபமும் வருத்தமும் கொள்கிறார். 'கருவிலே திருவிலாதீர்' என்பது சாபம் அல்ல; இரக்கத்தோடு கூடிய புலம்பல்.

For Sri Vaishnavas 'the temple' simply means Srirangam, also called 'the Big Temple'. The Alvar says Rama conquered Lanka not for one kingdom but so that all the worlds might live. That same Rama lies resting in Srirangam.

Is it so hard even to say the name of the town where he lives? The Alvar feels both anger and sorrow at people who let their time pass without doing even that simple thing. 'You without fortune from the womb' is not a curse but a lament full of pity.

முத்கல முனிவர் யமலோகம் சென்றபோது யமன் அவரை வணங்கி இறைவனின் திருநாமங்களைப் பற்றிப் பேசினான் என்றும், அந்த உரையாடலைக் கேட்ட நரகவாசிகள் அனைவரும் விடுதலை பெற்றார்கள் என்றும் புராண மரபு சொல்கிறது. திருநாமத்தைச் சொல்ல வேண்டியதுகூட இல்லை; கேட்டதே போதுமானதாக இருந்தது.

அப்படிப்பட்ட நாமங்களை உடையவன் அரங்கத்தில் இருக்கிறான். அதை அறியாமல் மக்கள் துன்பப்படுவதுதான் ஆழ்வாரின் ஒரே கவலை. தம்மைப் பற்றி அவருக்குக் கவலை இல்லை; பிறர் உய்ய வேண்டும் என்பதே அவர் ஏக்கம். இதுவே ஆழ்வார்களின் கருணை.

Purana tradition tells that when the sage Mudgala went to Yama's world, Yama honoured him and they spoke of the Lord's names, and all the beings in hell who overheard that conversation were set free. They did not even have to say the names; hearing them was enough.

The Lord who has such names is right there in Srirangam. The Alvar's only worry is that people suffer without knowing it. He has no worry for himself; his longing is that others be saved. This is the compassion of the Alvars.

ஆளில்லாத இடத்தில் புல் முளைக்கும். எல்லாரும் 'அரங்கம்' என்று ஒருமுறை சொன்னால், நரகத்திற்குப் போக யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்; நரகங்கள் காலியாகி அங்கே புல் முளைத்துவிடும் என்கிறார் ஆழ்வார். நம்பிக்கையும் நகைச்சுவையும் கலந்த அழகிய கற்பனை இது.

'அறிவிலா மனிதரெல்லாம்' என்பதும் கவனிக்கத்தக்கது. அறிவாளிகள் மட்டும் அல்ல, ஒன்றும் அறியாதவர்களும் ஒரு பெயரைச் சொன்னாலே போதும். வைணவம் இறைவனை அடைவதை எல்லாருக்கும் திறந்துவிடுகிறது.

Grass grows where no one goes. If everyone said 'Arangam' even once, the Alvar says, no one would be left to go to hell; the hells would empty out and grass would grow there. It is a lovely picture, full of hope and humour.

'All the unthinking people' is worth noticing. Not only the learned; even those who know nothing need only say one name. Sri Vaishnavism opens the way to the Lord to everyone.

முதல் அடிகளில் ஆழ்வார் திருவரங்கத்தின் சோலைகளை ஐந்து முறை 'சோலை' என்று அழகாக வருணிக்கிறார். வண்டு, மயில், மேகம், குயில் என்று இயற்கை முழுவதும் அங்கே மகிழ்ந்திருக்கிறது. ஐந்தாவது சோலையில் தேவர் தலைவனே வீற்றிருக்கிறான். விப்ரநாராயணராகத் தாமே நந்தவனம் வளர்த்தவர் என்பதால் சோலையின் அழகு அவருக்கு நெருக்கமானது.

பின் அடிகள் கடுமையானவை. இறைவன் தந்த உணவை உண்டுகொண்டே அவன் ஊரின் பெயரைச் சொல்லவும் மறுப்பவர்களுக்கு அந்த உணவு தகுதியில்லை என்கிறார். இது நன்றியின்மைக்கு எதிரான ஆழ்வாரின் கோபம்.

In the first lines the Alvar describes the groves of Srirangam, saying 'grove' five times: bees, peacocks, clouds and cuckoos, all of nature rejoicing there, and in the fifth grove the Lord of the gods himself. As Vipranarayana he had planted a flower garden with his own hands, so the beauty of groves was close to his heart.

The last lines are harsh. Those who eat the food the Lord provides and still refuse to say the name of his town, he says, do not deserve that food. This is the Alvar's anger at ingratitude.

இறைவன் நம்மை எப்படி அணுகுகிறோமோ அப்படியே நம்மிடம் வருகிறான். உண்மையோடு அணுகுபவர்களுக்கு அவன் முழுமையாகத் தன்னைக் காட்டுகிறான்; வெளிவேடத்தோடு அணுகுபவர்களுக்குத் தன்னை மறைத்துக்கொள்கிறான். கீதையிலும் 'எவர் என்னை எப்படி அணுகுகிறார்களோ அப்படியே அவர்களை நான் ஏற்கிறேன்' என்கிறான் கண்ணன்.

ஆழ்வார் தம்மைப் 'பொய்யன்' என்று சொல்லிக்கொள்வது அவரது பணிவு. ஆனால் 'அவனே ஒருவன்' என்று உணர்ந்துவிட்டால், எல்லா ஐயங்களும் விலகி அந்த அழகன் தோன்றுவான். அவனைக் காண வேண்டிய இடம் அரங்கம். இந்தப் பாசுரத்தோடு திருமாலையின் முதல் பகுதி நிறைவடைகிறது.

The Lord comes to us in the way we approach him. To those who come in truth he shows himself fully; from those who come with pretence he hides himself. In the Gita too Krishna says, 'as people approach me, so do I receive them'.

The Alvar calling himself 'false' is his humility. But once one realises that 'he alone is the One', every doubt falls away and the beautiful Lord appears. The place to see him is Srirangam. With this pasuram the first part of the Thirumalai comes to a close.

இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் தம் கடந்த காலத்தை மறைக்காமல் சொல்கிறார். விப்ரநாராயணராக இருந்தபோது தேவதேவியிடம் சிக்கியதும், பொன் வட்டில் திருட்டுப் பழி சுமந்ததும் இந்தப் பகுதியின் கதையில் உள்ளன. 'கள்வன்' என்ற சொல் அந்த வட்டில் நிகழ்ச்சியை நினைவூட்டுகிறது.

ஆனால் பாசுரத்தின் மையம் ஆழ்வாரின் வீழ்ச்சி அல்ல, இறைவனின் அழைப்பு. 'போதரே' என்று அவனே அழைத்தான்; அவனே மனத்துக்குள் புகுந்தான்; அவனே அன்பைப் பெருக்கினான். ஆழ்வார் தாமாக மீளவில்லை, மீட்கப்பட்டார். அவனே தேடி வந்து காப்பவன் என்பது வைணவத்தின் அடிப்படை நம்பிக்கை.

In this pasuram the Alvar tells his past without hiding it. How, as Vipranarayana, he was ensnared by Devadevi and bore the charge of stealing the golden vessel is told in this section's story. The word 'thief' recalls that episode.

But the heart of the pasuram is not the Alvar's fall; it is the Lord's call. He himself called 'come here', he himself entered the mind, he himself made the love grow. The Alvar did not climb back by himself; he was rescued. That the Lord comes looking for us and saves us is a basic faith of Sri Vaishnavism.

முதல் இரண்டு அடிகளில் ஆழ்வார் தம்மிடம் எதுவும் இல்லை என்கிறார்: அன்பு இல்லை, நற்பேறு இல்லை, அறிவு இல்லை, நெஞ்சு இரும்பு. ஆனால் அடுத்த அடிகளில் 'கண்டுகொண்டேன்' என்கிறார். அவர் தேடிக் கண்டார் என்பதை விட, அரங்கன் தன்னைக் காட்டிக்கொடுத்தான் என்பதே பொருள்.

இறைவனைக் 'கரும்பு' என்று அழைப்பது அழகிய உவமை. கரும்பின் எந்தப் பகுதியைக் கடித்தாலும் இனிக்கும்; இறைவனின் எந்தக் குணத்தை நினைத்தாலும் இனிக்கும். இரும்பு நெஞ்சும் அந்த இனிமையின் முன் உருகுகிறது. அதுவும் ஒரேயடியாக அல்ல, 'இறை இறை', கொஞ்சம் கொஞ்சமாக.

In the first lines the Alvar says he has nothing: no love, no fortune, no sense, a heart of iron. Yet in the following lines he says, 'I found him'. The meaning is less that he searched and found, more that Arangan revealed himself.

Calling the Lord 'sugarcane' is a lovely image. Whichever part of sugarcane you bite is sweet; whichever quality of the Lord you think of is sweet. Even a heart of iron melts before that sweetness, and not all at once but 'little by little'.

அரங்கனைக் கண்டதும் ஆழ்வாரின் கண்கள் நிறைகின்றன. இது துயரக் கண்ணீர் அல்ல; தாங்க முடியாத அனுபவத்தின் கண்ணீர். 'தனி கிடந்து அரசு செய்யும்' என்பது நுட்பமானது: படுத்திருந்தபடியே உலகம் முழுவதையும் ஆள்கிறான். அவன் உறக்கம்கூட உலகைக் காக்கும் யோக நித்திரை.

'என் செய்கேன் பாவியேனே' என்ற முடிவு வியப்பைத் தருகிறது. இவ்வளவு அழகைக் கண்ட பின் நான் என்ன செய்வது என்று தெரியவில்லை என்கிறார். அனுபவம் அளவுக்கு மீறியபோது சொற்கள் தடுமாறுகின்றன.

On seeing Arangan the Alvar's eyes fill. These are not tears of grief but tears of an experience too great to hold. 'Lying alone and reigning' is subtle: he rules the whole world while lying down. Even his sleep is the yoga-sleep that protects the world.

The close, 'what am I to do, sinner that I am', is wonder. Having seen so much beauty he does not know what to do. When an experience overflows, words falter.

திருவரங்கத்தில் அரங்கநாதன் பள்ளிகொண்டிருக்கும் கோலத்தை இதைவிடத் துல்லியமாக யாரும் வருணிக்கவில்லை. தலை மேற்கே, திருவடி கிழக்கே, முகம் தெற்கே. ஏன் தெற்கு? ராமனிடம் சரணடைந்த விபீஷணனுக்காக என்பது மரபு. அயோத்தியில் ராமனின் குலதெய்வமாக இருந்த அரங்கநாதனை ராமன் விபீஷணனுக்குப் பரிசாகக் கொடுத்தான். இலங்கைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வழியில் காவிரிக் கரையில் அவன் இங்கேயே தங்கிவிட்டான். ஆனால் விபீஷணனை மறக்காமல் இலங்கையை நோக்கியே பள்ளிகொண்டிருக்கிறான்.

தன்னிடம் சரணடைந்த ஒருவனை இன்றும் கண்ணால் பார்த்துக்கொண்டே இருக்கும் இறைவனின் அன்பைக் கண்டு ஆழ்வாரின் உடல் உருகுகிறது. 'உலகத்தீரே' என்று எல்லாரையும் அழைத்துத் தம் அனுபவத்தைப் பகிர்கிறார்.

No one has described the reclining form of Ranganatha in Srirangam more exactly. Head to the west, feet to the east, face to the south. Why south? For Vibhishana, who surrendered to Rama, says tradition. Ranganatha was the family deity of Rama's line in Ayodhya, and Rama gave him as a gift to Vibhishana. On the way to Lanka the Lord chose to stay on the bank of the Kaveri. But he has not forgotten Vibhishana, and lies facing Lanka.

The Alvar's body melts at the love of a Lord who still keeps his eyes on one who surrendered to him. Calling out 'people of the world', he shares his experience with everyone.

ஆழ்வார் அரங்கனின் திருமேனியைப் பாதம் முதல் முடி வரை அல்ல, மார்பு முதல் முடி வரை அனுபவிக்கிறார். திருமார்பில் திருமகள் உறைகிறாள்; அதனால் முதலில் அதைப் போற்றுகிறார். மரகதம் போன்ற பச்சை நிறம், தாமரைக் கண்கள், பவள வாய், திருமுடி என்று ஒவ்வொன்றாக நின்று ரசிக்கிறார்.

'அடியரோர்க்கு அகலலாமே?' என்ற முடிவு கேள்வியே பதில். இவற்றைக் கண்டவர்களால் விலகவே முடியாது. அமலனாதிபிரானில் திருப்பாணாழ்வாரும் இதே போலத் திருமேனியின் ஒவ்வொரு அங்கத்தையும் அனுபவித்தார்.

The Alvar enjoys Arangan's form not from the feet up but from the chest to the crown. Lakshmi dwells on his chest, so he praises that first. Then the emerald-green form, the lotus eyes, the coral mouth, the crown: he lingers over each in turn.

The closing question, 'can devotees ever move away?', is its own answer. Those who have seen these cannot leave. In the Amalanadhipiran, Thiruppanalvar too savoured each part of the Lord's form in the same way.

ஆழ்வார் தம் நெஞ்சோடு பேசுகிறார். நெஞ்சைத் 'தொல்லை நெஞ்சு' என்கிறார்: பல பிறவிகளாகப் பழகிய பிடிவாதமான நெஞ்சு. அது பணிவோடு ஒன்றி நிற்கவும் மாட்டாது, உறுதியாக வாழவும் மாட்டாது.

ஆனால் கேள்வி இதுதான்: அப்படிப்பட்ட நெஞ்சால் அரங்கனின் கிடந்த கோலத்தை நினைக்கவாவது முடியுமா? பொன் மலை போன்ற கோயிலில் நீலமணி கிடப்பது போன்ற அந்தக் காட்சி மனத்தின் எல்லைக்கு அப்பாற்பட்டது. அனுபவிக்கத்தான் முடியும்; முழுமையாக நினைத்து அடக்க முடியாது.

The Alvar speaks to his own heart. He calls it an 'old heart', stubborn from long habit over many births. It will neither settle in humility nor live with resolve.

But his question is this: can such a heart even think of the way Arangan lies? The sight of a sapphire lying in a temple like a mountain of gold is beyond the mind's reach. It can only be experienced; it cannot be fully grasped in thought.

இறைவனின் பெருமையைப் பற்றி யார் என்ன சொன்னாலும் அது வேதங்களும் முனிவர்களும் முன்பு சொன்னதைத் திரும்பச் சொல்வதுதான். 'யதோ வாசோ நிவர்த்தந்தே', சொற்கள் அவனை எட்ட முடியாமல் திரும்புகின்றன என்கிறது உபநிடதம். ஆழ்வார் அதையே தமிழில் சொல்கிறார்.

அப்படியானால் என்ன செய்வது? 'வணங்கி நாம் இருப்பது', அவனை வணங்கிக்கொண்டு இருப்பதே நம்மால் முடிந்தது. பேச்சின் எல்லையில் வணக்கம் தொடங்குகிறது.

Whatever anyone says of the Lord's greatness is only a repetition of what the Vedas and sages said before. The Upanishad says words turn back without reaching him. The Alvar says the same in Tamil.

What then can we do? 'Stay here bowing to him': worship is what is within our reach. Where speech ends, worship begins.

காவிரி கங்கையை விடப் புனிதமானது என்று ஆழ்வார் துணிந்து சொல்கிறார். காரணம் உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: கங்கை இறைவனின் திருவடியிலிருந்து பிறந்தது; காவிரியோ அவனையே தன் மடியில் இரு கைகளால் அணைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. திருவரங்கம் காவிரிக்கும் கொள்ளிடத்துக்கும் நடுவே உள்ள தீவு.

அந்தக் கோலத்தைக் கண்டவர்களால் அதை மறக்க முடியாது. 'ஏழையேன் ஏழையேனே' என்பது ஆசையின் அளவைக் காட்டுகிறது: கண்டது போதவில்லை, இன்னும் காண வேண்டும் என்ற ஏக்கம்.

The Alvar boldly says the Kaveri is holier than the Ganga. The commentators give the reason: the Ganga was born from the Lord's foot, but the Kaveri holds the Lord himself in her lap, embracing him with her two arms. Srirangam is an island between the Kaveri and the Kollidam.

Those who have seen that form cannot forget it. 'Poor me, poor me' shows how strong the longing is: what he has seen is not enough, he longs to see more.

இறைவனைக் 'கள்ளனார்' என்று அழைப்பது வைணவ இலக்கியத்தில் அன்பான சொல். ஆயர்பாடியில் வெண்ணெய் திருடியவன்; அடியார்களின் உள்ளங்களைத் திருடுபவன். அவனே அரங்கத்தில் ஒன்றும் அறியாதவன் போலப் படுத்திருக்கிறான்.

ஆனால் உண்மையான கள்ளம் ஆழ்வாரின் நெஞ்சில்தான் இருக்கிறது என்கிறார். இவ்வளவு அழகைக் கண்டும் உருகாமல், வேறு எதையோ நாடிக்கொண்டிருக்கும் நெஞ்சின் கள்ளத்தைக் கடிந்துகொள்கிறார். இறைவனின் கள்ளம் அன்பால்; நம் கள்ளம் அறியாமையால்.

Calling the Lord 'the thief' is a loving word in Sri Vaishnava poetry. In Ayarpadi he stole butter; he steals the hearts of devotees. And here he lies in Srirangam as if he knew nothing about it.

But the Alvar says the real deceit is in his own heart. Even after seeing so much beauty it does not melt, and keeps chasing something else. He scolds that deceit. The Lord's stealing comes from love; our deceit comes from ignorance.

இது ஆகிஞ்சன்யத்தின் பாசுரம்: 'என்னிடம் எதுவும் இல்லை'. கர்ம யோகமும் இல்லை (அந்தணரின் வேள்விகளைக் கைவிட்டேன்), பக்தி யோகமும் இல்லை (உன்னிடம் பக்தனும் அல்லேன்). இறைவனை அடையச் சாஸ்திரங்கள் சொல்லும் வழிகள் எதுவும் தம்மிடம் இல்லை என்கிறார்.

அப்படியானால் என்ன மிஞ்சுகிறது? 'கதறுகின்றேன்', கதறுவது மட்டுமே. வேறு வழியற்றவனின் கதறலே சரணாகதி. 'அளித்து எனக்கு அருள் செய்' என்று அவனிடமே எல்லாவற்றையும் ஒப்படைக்கிறார்.

This is a pasuram of akinchanya: 'I have nothing'. No path of works (he has given up the brahmin's sacrifices), no path of devotion (he is not even a devotee). None of the paths the scriptures prescribe for reaching the Lord is in his hands.

What is left then? 'I cry out': only the cry. The cry of one with no other way is surrender itself. 'Protect me and give me your grace': he hands everything over to the Lord.

இந்தப் பாசுரத்தின் முதல் அடி வியப்பைத் தருகிறது. ஆழ்வார் வாழ்நாள் முழுவதும் அரங்கனுக்குப் பூமாலை கட்டிச் சாத்தியவர். அவரே 'பூக்களால் உன் அடியை அலங்கரிக்கவில்லை' என்கிறார். அடியார்களின் இயல்பு இது: தாம் செய்த தொண்டு எதுவும் போதாது என்றே நினைப்பார்கள்.

மூன்று வகைத் தொண்டுகளைச் சொல்கிறார்: கையால் (பூச்சூட்டல்), வாயால் (குணம் சொல்லல்), மனத்தால் (அன்பு). மூன்றிலும் குறைவு என்கிறார். தம் தொண்டைப் பெரிதாக நினைக்காத இந்தப் பணிவே அவருக்குத் 'தொண்டரடிப்பொடி' என்ற பெயரைத் தந்தது.

The first line of this pasuram is surprising. The Alvar spent his life weaving garlands for Arangan, and yet he says, 'I have not adorned your feet with flowers'. This is how devotees are: whatever service they have done never seems enough to them.

He names three kinds of service: with the hands (offering flowers), with the mouth (speaking his qualities) and with the heart (love). In all three he finds himself lacking. This humility, never thinking his own service great, is what gave him the name 'dust of the devotees' feet'.

அணிலின் கதை இந்தப் பகுதியின் கதையாக மேலே உள்ளது. ஆழ்வார் அந்த அணிலோடு தம்மை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கிறார். வானரங்கள் மலைகளைத் தூக்கின; அவை பெரிய தொண்டு. அணில் மணல் துகள்களைக் கொண்டு வந்தது; அது சிறிய தொண்டு. ஆனால் இரண்டும் ராமனுக்காகச் செய்யப்பட்டவை. 'சலமிலா' என்ற சொல் முக்கியம்: அணிலிடம் கள்ளமோ, பெருமை தேடும் எண்ணமோ இல்லை.

ஆழ்வார் சொல்வது: 'நான் மலை தூக்கும் வானரம் போல் இல்லை என்பது பெரிதல்ல; அந்தச் சிறிய அணிலைப் போலக்கூட இல்லையே.' தொண்டின் அளவு அல்ல, உள்ளத்தின் தூய்மையே முக்கியம் என்ற பாடம்.

The squirrel's story is told above as this section's story. Here the Alvar measures himself against that squirrel. The monkeys carried hills, a great service. The squirrel carried grains of sand, a small one. But both were done for Rama. The word 'guileless' matters: the squirrel had no deceit and no thought of gaining credit.

The Alvar's point: 'That I am not like the monkeys who carried hills is nothing; I am not even like that little squirrel.' The lesson is that the purity of the heart matters, not the size of the service.

கஜேந்திர மோட்சம் ஸ்ரீமத் பாகவதத்தின் எட்டாம் ஸ்கந்தத்தில் வருகிறது. முதலையிடம் சிக்கிய யானை 'ஆதிமூலமே' என்று அழைத்ததும், இறைவன் கருடன் மேல் விரைந்து வந்து முதலையை அழித்தான். தேவர்களும் அறிய முடியாதவன் ஒரு மிருகத்துக்காக ஓடி வந்தான் என்பதே அவனது எளிமையின் உச்சம்.

அப்படிப்பட்ட இறைவனுக்குத் தொண்டு செய்யாமல் இருப்பது எவ்வளவு பெரிய இழப்பு என்கிறார் ஆழ்வார். தம்மை 'நாய்' என்று சொல்லிக்கொள்வது தாழ்வு மனப்பான்மை அல்ல; இறைவனின் பெருமைக்கு முன் தம் சிறுமையை உணர்ந்த பணிவு.

Gajendra's deliverance is told in the eighth book of the Srimad Bhagavatam. When the elephant caught by the crocodile cried out 'Primal one!', the Lord rushed down on Garuda and destroyed the crocodile. That the one whom even the gods cannot know came running for an animal is the height of his accessibility.

Not serving such a Lord, the Alvar says, is a great loss. Calling himself a 'dog' is not low self-worth; it is the humility of seeing one's smallness before the Lord's greatness.

திருமாலையில் மிக உருக்கமான பாசுரங்களில் இது ஒன்று. ஊர், நிலம், உறவு என்று உலகியல் ஆதாரங்கள் எதுவும் இல்லை. ஆன்மிக ஆதாரமும் இல்லை, ஏனெனில் உன் திருவடியையும் பற்றவில்லை. இரண்டு பக்கமும் வெறுமை.

அந்த வெறுமையிலிருந்து பிறக்கிறது 'என் கண்ணனே' என்ற அழைப்பு. 'ஆருளர் களைகண்?' எனக்குப் புகல் யார்? இந்தக் கேள்விக்கு விடை அவனே. எல்லா ஆதாரங்களையும் இழந்தவனுக்கு இறைவனே ஒரே ஆதாரம் என்பது சரணாகதியின் மையம். 'அம்மா' என்ற விளி தலைவனே என்ற பொருளில் வருகிறது.

This is one of the most moving pasurams of the Thirumalai. No town, no land, no kin: no worldly support at all. No spiritual support either, for he has not held on to the Lord's feet. Emptiness on both sides.

From that emptiness comes the cry 'my Kannan!'. 'Who is my refuge?' The answer to that question is the Lord himself. That the Lord is the only support for one who has lost every other is the heart of surrender. 'Amma' here means 'Master'.

மனம், வாய், செயல் மூன்றிலும் குறை என்கிறார் ஆழ்வார். மனத்தில் தூய்மை இல்லை; வாயில் இனிமை இல்லை; கோபத்தில் கடுஞ்சொல். தம் குறைகளை ஒளிக்காமல் இறைவன் முன் வைக்கிறார்.

ஆனால் 'என்னை ஆளுடைய கோவே' என்ற இறுதி விளி எல்லாவற்றையும் மாற்றுகிறது. நான் எப்படி இருந்தாலும் நீ என்னை ஆளும் தலைவன்; உன் உடைமையைக் காப்பது உன் பொறுப்பு. இதுவே ஆழ்வார்களின் நம்பிக்கை: நம் தகுதியால் அல்ல, அவனுக்கும் நமக்கும் உள்ள உறவால் அவன் நம்மைக் காக்கிறான்.

The Alvar finds fault in thought, word and deed: no purity in the mind, no sweetness in speech, harsh words in anger. He lays his failings before the Lord without hiding them.

But the final address, 'my Lord who owns me', changes everything. Whatever I am, you are the master who owns me, and protecting what is yours is your responsibility. This is the faith of the Alvars: he protects us not because of our merit but because of the bond between him and us.

உவர்நீர் யாருக்கும் தாகம் தீர்க்காது. ஆழ்வார் தம்மை அப்படிப்பட்டவனாகக் கருதுகிறார்: தவமும் இல்லை, செல்வமும் இல்லை, உறவினர்க்கும் பயனில்லை. அவர் வாழ்வின் ஒரு பகுதி தேவதேவியிடம் சிக்கிக் கழிந்ததை நினைவுகூர்கிறார்.

'அவத்தமே பிறவி தந்தாய்' என்று இறைவனையே குற்றம் சாட்டுவதுபோலத் தோன்றுகிறது. ஆனால் உட்பொருள் வேறு: 'இந்தப் பிறவியைத் தந்தவன் நீ; அதைப் பயனுள்ளதாக்குவதும் உன் பொறுப்பு.' உரிமையோடு கூடிய வேண்டுகோள் இது.

Salt water quenches no one's thirst. The Alvar sees himself that way: no penance, no wealth, no use even to his own family. He is remembering the part of his life lost to his entanglement with Devadevi.

'You have given me a wasted birth' sounds like blaming the Lord. But the inner sense is different: 'You gave me this birth; making it worthwhile is your responsibility too.' It is a plea made with the freedom of one who belongs to him.

'வந்து நின்றேன்' என்பதே இந்தப் பாசுரத்தின் மையம். உன்னை அடைய எந்த வழியும் (மார்க்கம்) எனக்குத் தெரியாது. ஆனாலும் உன் முன் வந்து நிற்கிறேன். வழி தெரியாதவன் இறைவன் முன் நிற்பதுவே வழி என்பது வைணவக் கொள்கை.

'மூர்க்கனேன்' என்று மூன்று முறை சொல்கிறார். தம் தகுதியின்மையை மீண்டும் மீண்டும் சொல்வது, இறைவனின் கருணைக்குத் தம்மை முழுதாகத் திறந்து வைப்பது.

'I have come and stand here' is the heart of this pasuram. I know no path to reach you, and yet I come and stand before you. The Sri Vaishnava teaching is that for one who knows no path, standing before the Lord is itself the path.

He calls himself 'a fool' three times. Repeating his unworthiness again and again is a way of opening himself fully to the Lord's mercy.

முந்தைய பாசுரத்தின் அதே அமைப்பு: 'வந்து நின்றேன்', மும்முறை தம்மைக் குறை கூறுதல். ஆனால் இங்கே ஒரு புதிய சொல் வருகிறது: 'உன் அருள் என்னும் ஆசையால்'. பொய்யனாக இருந்தாலும் அருள் வேண்டும் என்ற ஆசை மட்டும் உண்மையானது.

பூர்வாசாரியர்கள் இதை ரசிப்பார்கள்: தாம் பொய்யன் என்று ஒப்புக்கொள்வதுவே ஆழ்வாரின் மிகப்பெரிய உண்மை. தன்னைப் பொய்யன் என்று உணர்பவன் உண்மைக்கு மிக அருகில் இருக்கிறான்.

The same shape as the last pasuram: 'I have come and stand here', and three times he faults himself. But here a new phrase appears: 'out of longing for your grace'. Even if he is false, that longing for grace is real.

The purvacharyas enjoy this: the Alvar's admission that he is false is his greatest truth. One who knows himself to be false stands very close to the truth.

இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வாரின் நகைச்சுவை உணர்வு வெளிப்படுகிறது. வெளியே தொண்டன் போல வேடம் போட்டார். திருமண் இட்டுக்கொண்டு, மாலை கட்டிக்கொண்டு. ஆனால் உள்ளே இருப்பவன் எல்லாவற்றையும் பார்க்கிறான் என்று உணர்ந்ததும், தம் நாடகத்தை நினைத்துத் தாமே சிரித்துக்கொண்டார்.

இறைவன் அந்தர்யாமியாக (உள்ளுறைபவனாக) எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கிறான் என்பது உபநிடதக் கருத்து. அவனிடம் எதையும் மறைக்க முடியாது. இதை உணர்ந்ததும் வேடம் கலைகிறது; உண்மையான தொண்டு அங்கிருந்துதான் தொடங்குகிறது.

This pasuram shows the Alvar's sense of humour. Outwardly he wore the costume of a servant, with the sacred mark on his forehead and garlands in his hands. But when he realised that the one within sees everything, he laughed at his own play-acting.

That the Lord dwells within everyone as the inner controller, the antaryami, is an Upanishadic teaching. Nothing can be hidden from him. Once that sinks in, the costume falls away, and true service begins from there.

திருவிக்கிரமனாக உலகங்களை அளந்தபோது இறைவன் எல்லா உயிர்களின் தலையிலும் திருவடியை வைத்தான். நல்லவர், கெட்டவர் என்று பிரித்துப் பார்க்கவில்லை. அப்படி எல்லாரையும் தன்னுடையவர்களாக்கிக் கொண்டவன் என்னையும் விடமாட்டான் என்ற நம்பிக்கை.

இந்தப் பாசுரத்தில் ஆழ்வாரின் சொற்கள் ஆவி, அமுது, ஆருயிர் என்று அன்பில் கரைகின்றன. 'உன்னையல்லால் சேவியேன்' என்பது உறுதிமொழி. 'பாவியேன்' என்று முடிப்பது, அவனில்லாமல் தாம் எதுவுமில்லை என்ற உணர்வு.

When the Lord measured the worlds as Trivikrama, he placed his foot on the head of every being, without sorting good from bad. The faith here is that one who made everyone his own like that will not let go of me either.

In this pasuram the Alvar's words melt into love: life, nectar, dear as life itself. 'I will worship no one but you' is a vow. Ending with 'a sinner' expresses the feeling that without him he is nothing.

இந்திரன் பெருமழை பெய்வித்தபோது கண்ணன் கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகத் தூக்கி ஆயர்களையும் பசுக்களையும் காத்தான். அன்று அழைக்காமலே எல்லாரையும் காத்தவன், இன்று அழைக்கும் என்னைக் காக்காமல் இருப்பானா என்பது ஆழ்வாரின் வாதம்.

'ஆதி மூர்த்தி' என்ற விளி கஜேந்திரனின் 'ஆதிமூலமே' என்ற அழைப்பை நினைவூட்டுகிறது. அந்த யானை முதலையிடம் சிக்கியது போல ஆழ்வார் ஆசை வலையில் சிக்கியிருக்கிறார். அதே அழைப்பு, அதே நம்பிக்கை.

When Indra sent torrential rain, Krishna lifted Govardhana hill as an umbrella and protected the cowherds and their cattle. The Alvar's argument: he who protected everyone that day without being asked, will he not protect me who calls him now?

The address 'Primal Lord' recalls Gajendra's cry, 'Primal one!'. As the elephant was caught by the crocodile, the Alvar is caught in the net of desire. The same cry, the same trust.

காவிரி வெள்ளம் கலங்கலாக ஓடும் அரங்கத்தில் அவன் தெளிந்த ஒளியாக நிற்கிறான். அவன் எல்லாருக்கும் தந்தையும் தாயும். தந்தை நன்மைக்காகக் கண்டிப்பார்; தாய் குற்றம் பார்க்காமல் அணைப்பாள். இரண்டும் அவனிடம் உண்டு.

'அளியன் நம் பையல்' என்ற சொற்கள் உருக்கமானவை. ஆழ்வார் பெரிதாக எதுவும் கேட்கவில்லை. 'பாவம், இவன் நம்ம பையன்' என்ற ஒரு சொல் போதும். தாயின் அந்த ஒரு சொல்லுக்காக ஏங்கும் குழந்தையின் குரல் இது.

In Srirangam, where the Kaveri flood runs murky, he stands as clear light. He is father and mother to all. A father corrects for our good; a mother embraces without looking at faults. Both are in him.

The words 'poor thing, he is our boy' are moving. The Alvar asks for nothing grand. One word, 'poor thing, he's our boy', would be enough. It is the voice of a child longing for that one word from its mother.

இறைவன் 'சோம்பேறிகளை' விரும்புவான் என்பது விந்தையாகத் தோன்றும். ஆனால் இங்கே சோம்பல் என்பது தம் முயற்சியால் இறைவனை அடைய முயலாமல், அவனே வழி என்று நம்பி அவன் வாசலில் காத்திருப்பது. தம் பலத்தை நம்பாதவர்கள் இவர்கள்.

'காம்பு அறத் தலை சிரைத்து' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் உலகப் பற்றுகளை வேரோடு களைதல் என்று பொருள் கொள்கிறார்கள். இப்படி எல்லாவற்றையும் விட்டு அவன் வாசலிலேயே கிடப்பவர்களை அவன் மிக விரும்புகிறான். சரணாகதியின் அழகிய விளக்கம் இது.

That the Lord would love 'lazy ones' sounds strange. But laziness here means not trying to reach the Lord through one's own efforts, and instead waiting at his door, trusting that he himself is the way. These are people who do not rely on their own strength.

The commentators take 'cutting to the root' as rooting out worldly attachments completely. The Lord dearly loves those who give up everything and lie at his door. This is a lovely picture of surrender.

இது வைணவத்தின் மிக முக்கியமான கருத்தைச் சொல்லும் பாசுரம். நான்கு வேதங்களையும் கற்றவர்களாக இருந்தாலும், இறைவனிடம் அன்பும் அடிமை உணர்வும் இல்லையென்றால் அவர்கள் 'அயலார்'. எந்தக் குலத்தில் பிறந்தாலும், அவன் திருவடியை அன்பால் பற்றியவர்கள் அவனுக்கு நெருக்கமானவர்கள்.

ஆழ்வார் தாமே அந்தணர் குலத்தில் பிறந்தவர். அவரே இதைச் சொல்வது இதன் வலிமையைக் கூட்டுகிறது. திருப்பாணாழ்வாரைத் தோளில் சுமந்து கோயிலுக்குள் அழைத்துச் சென்ற அந்தணரான லோகசாரங்க முனிவரின் வரலாறும், ராமானுஜர் திருக்கச்சி நம்பியைப் போற்றியதும் இந்தக் கருத்தின் வாழும் சான்றுகள்.

This pasuram states one of the most important ideas in Sri Vaishnavism. Even those who have learned all four Vedas are 'strangers' if they have no love for the Lord and no sense of belonging to him. Whatever family they are born in, those who hold his feet with love are close to him.

The Alvar himself was born a brahmin, and that he says this makes it all the stronger. The story of the brahmin sage Lokasaranga carrying Thiruppanalvar on his shoulders, and Ramanuja's reverence for Thirukkachi Nambi, are living examples of this idea.

இறைவனை உள்ளத்தில் நிலையாக வைத்தவர்களின் பழைய வினைகள் அவர்களைத் தொடாது என்கிறார் ஆழ்வார். கீதையில் கண்ணன் சொல்வதும் இதுவே: 'எல்லா அறங்களையும் விட்டு என்னையே சரணடை; உன்னை எல்லாப் பாவங்களிலிருந்தும் விடுவிப்பேன்; கவலைப்படாதே' (சரம ஸ்லோகம்).

இது தவறு செய்ய அனுமதி அல்ல. உண்மையாக அவனிடம் மனம் ஒன்றியவர்கள் மீண்டும் அப்படிப்பட்ட செயல்களைச் செய்ய மாட்டார்கள். கடந்த காலம் எவ்வளவு இருண்டதாக இருந்தாலும், அவனிடம் திரும்பியவர்களுக்கு நம்பிக்கை உண்டு என்பதே இதன் செய்தி. ஆழ்வாரின் சொந்த வாழ்க்கையே அதற்குச் சான்று.

The Alvar says the past deeds of those who hold the Lord steadily in their hearts will not touch them. This is what Krishna says in the Gita too: 'Give up all dharmas and take refuge in me alone; I will free you from all sins; do not grieve' (the Charama Sloka).

This is not a licence to do wrong. Those whose minds are truly united with him will not do such things again. The message is that however dark the past, there is hope for those who turn to him. The Alvar's own life is the proof.

இறைவனின் திருநாமத்தைச் சொல்பவர்கள் எந்தத் தொழில் செய்பவர்களாக இருந்தாலும் அவர்கள் உண்ட மீதி புனிதமானது என்கிறார் ஆழ்வார். பிறப்போ தொழிலோ அல்ல, இறைவனின் நாமம் ஒருவரைப் புனிதமாக்குகிறது.

இந்தப் பகுதியின் கதையில் ராமானுஜர் திருக்கச்சி நம்பியின் உணவு மீதியைப் பிரசாதமாக ஏற்க விரும்பியது இந்தப் பாசுரத்தின் கருத்தை வாழ்ந்து காட்டியதாகும். ஆழ்வார்களில் பலர் அந்தணர் அல்லாதவர்கள் என்பதும், அவர்களை வைணவர்கள் முதல் ஆசாரியர்களாகப் போற்றுவதும் இதே நெறியால்தான்.

The Alvar says that whatever work they do, the remains of the meal of those who speak the Lord's names are holy. Not birth, not occupation: it is the Lord's name that makes a person pure.

In this section's story Ramanuja's wish to receive Thirukkachi Nambi's leftovers as prasadam is this pasuram lived out. That many of the Alvars were not brahmins, and that Sri Vaishnavas honour them as their first teachers, comes from this same principle.

இந்தப் பாசுரம் ஒரு பழைய ஸம்ஸ்க்ருத சுலோகத்தின் தமிழ் வடிவம் என்று உரையாசிரியர்கள் சுட்டுகிறார்கள். அதில் இறைவனே சொல்கிறான்: 'நாய் உண்பவன் ஆனாலும் விஷ்ணு பக்தன் அந்தணனுக்கும் மேலானவன்; அவனுக்குக் கொடு, அவனிடமிருந்து பெறு; அவன் என்னைப் போலவே வழிபடத்தக்கவன்.' ஆழ்வார் அதை 'தொழுமின் கொடுமின் கொள்மின்' என்று மூன்றே சொற்களில் தமிழில் தருகிறார்.

இங்கே இறைவன் பேசுவது வேதம் ஓதுபவர்களிடம். உயர்ந்த குலத்தவர்களிடமே அடியார்களைப் போற்றச் சொல்கிறான். அடியார்களை இறைவனுக்குச் சமமாக வணங்குவது வைணவத்தின் 'பாகவத சேஷத்வம்' என்ற உயர்ந்த கொள்கை.

The commentators point out that this pasuram is a Tamil rendering of an old Sanskrit verse in which the Lord himself says: 'Even one who eats dog's meat, if he is a devotee of Vishnu, is greater than a brahmin; give to him, receive from him; he is to be worshipped as I am.' The Alvar puts it into Tamil in just three words: 'worship, give, receive'.

Here the Lord is speaking to the reciters of the Vedas. It is to those of high birth that he says, honour my devotees. Worshipping devotees as equal to the Lord is the lofty Sri Vaishnava principle of belonging to the devotees, bhagavata seshatvam.

முந்தைய பாசுரத்தின் மறுபக்கம் இது. அடியார்கள் எந்தக் குலத்தவராக இருந்தாலும் உயர்ந்தவர்கள்; அவர்களைப் பழிப்பவர்கள் எவ்வளவு கற்றவர்களாக இருந்தாலும் தாழ்ந்தவர்கள். பிறப்பு அல்ல, அடியார்களிடம் காட்டும் மதிப்பே ஒருவரின் நிலையைத் தீர்மானிக்கிறது.

வைணவ ஆசாரியர்கள் 'பாகவத அபசாரம்', அடியார்களுக்குச் செய்யும் குற்றத்தை, இறைவனுக்குச் செய்யும் குற்றத்தை விடக் கொடியதாகக் கருதினார்கள். இறைவன் தன்னைப் பழிப்பதைப் பொறுப்பான்; தன் அடியார்களைப் பழிப்பதைப் பொறுக்க மாட்டான்.

This is the other side of the last pasuram. Devotees of any birth are exalted; those who revile them are lowered, however learned they may be. Not birth but the respect one shows to devotees decides one's standing.

The Sri Vaishnava acharyas held that an offence against devotees, bhagavata apacharam, is worse than an offence against the Lord himself. The Lord will bear being insulted, but he will not bear his devotees being insulted.

தவத்தால் இறைவனை அடைய முடியும் என்றால், பெரும் தேவர்களே அதைச் செய்திருப்பார்கள். ஆனால் அவன் தவம் செய்தவர்களுக்கு அல்ல, ஒரு யானையின் அழைப்புக்கு ஓடி வந்தான். அவனை அடைவது தவத்தின் அளவால் அல்ல, அவனிடம் முழுதாகச் சரணடைவதால் என்பது இதன் பொருள்.

கஜேந்திரன் யானை; அதனிடம் வேதமும் இல்லை, தவமும் இல்லை. அது ஒரு தாமரைப் பூவை ஏந்தி 'ஆதிமூலமே' என்று அழைத்தது மட்டுமே. அப்படிப்பட்ட இறைவனை விட்டு மக்கள் ஏன் வேறு புகலைத் தேடுகிறார்கள் என்று ஆழ்வார் வியக்கிறார்.

If the Lord could be reached by penance, the great gods would have done it. But he came running not to those who did penance; he came to the cry of an elephant. The point is that he is reached not by the amount of austerity but by complete surrender to him.

Gajendra was an elephant, with no Vedas and no penance. All he did was hold up a lotus and cry 'Primal one!'. The Alvar wonders why people look for any other refuge when there is such a Lord.

திருமாலையின் நிறைவுப் பாசுரத்தில் ஆழ்வார் தம் பெயரைச் சொல்கிறார்: தொண்டரடிப்பொடி. தம் பாசுரங்களை 'இளைய புன் கவிதை', எளிய சிறு கவிதைகள் என்கிறார். ஆனால் அவை இறைவனுக்கு இனியவை. கவிதையின் அழகால் அல்ல, அது பிறந்த உள்ளத்தின் அன்பால்.

மதுரையில் கம்சனின் குவலயாபீடம் என்ற யானையைக் கொன்ற கண்ணனே அரங்கத்தில் பள்ளிகொண்டிருக்கிறான் என்று இரண்டையும் இணைக்கிறார். 'துவளத் தொண்டாய' என்பது ஆழ்வாரின் வாழ்க்கைச் சுருக்கம்: களைத்துத் துவளும் வரை தொண்டு. அதன் இனிமை இன்றும் திருவரங்கத்தில் ஒலிக்கிறது.

In the closing pasuram of the Thirumalai the Alvar gives his name: Thondaradippodi, dust of the devotees' feet. He calls his verses 'simple little poems'. Yet they are sweet to the Lord, not for the beauty of the poetry but for the love of the heart they came from.

He links Krishna, who killed Kamsa's elephant Kuvalayapida in Madurai, with the Lord who lies in Srirangam: they are one. 'Who served till he wilted' sums up the Alvar's life: service to the point of exhaustion. Its sweetness still echoes in Srirangam today.