அமலனாதிபிரான்

முதல் அடியிலேயே அமலன், விமலன், நிமலன், நின்மலன் என்று 'குற்றமற்றவன்' என்ற பொருளில் நான்கு சொற்கள். தீண்டத்தகாதவர் என்று ஒதுக்கப்பட்ட ஒருவர் இறைவனை 'எந்தக் களங்கமும் இல்லாதவன்' என்று நான்கு முறை சொல்வதில் ஆழ்ந்த பொருள் உள்ளது: தூய்மை என்பது பிறப்பில் இல்லை, இறைவனைச் சேர்வதில் உள்ளது.

'அடியார்க்கு என்னை ஆட்படுத்த' என்பது இறைவன் செய்த முதல் அருள். நேரடியாகத் தனக்கு அடிமையாக்காமல், தன் அடியார்களுக்கு அடிமையாக்கினான். லோகசாரங்க முனிவர் தோளில் சுமந்து வந்ததே அந்த அருளின் வடிவம்.

அரங்கனைப் பாடும்போது வேங்கடத்தையும் பரமபதத்தையும் சேர்த்துப் பாடுகிறார். பரமபதத்தில் இருப்பவனும், மலையில் நிற்பவனும், அரங்கத்தில் கிடப்பவனும் ஒருவனே. இறுதியில் 'திருவடிகள் வந்து என் கண்ணுள் உள்ளன' என்கிறார்: நான் போய்ப் பார்க்கவில்லை, அவையே வந்து புகுந்தன.

The first lines hold four words meaning 'stainless': amalan, vimalan, nimalan, ninmalan. That one who was kept outside as untouchable calls the Lord 'free of every stain' four times over carries deep meaning: purity lies not in birth but in reaching the Lord.

'Who made me a servant of his devotees' is the first grace the Lord gave. He did not make the Azhvar his own servant directly, but the servant of his servants. The sage Lokasaranga carrying him on his shoulders was the very shape of that grace.

Singing of Ranganatha, he also names Thiruvenkatam and the highest heaven. The one in Paramapadam, the one standing on the hill and the one reclining in Srirangam are one Lord. At the end he says the feet 'have come into my eyes': I did not go to see them; they came and entered.

திருவடியில் தொடங்கிய பாணர் இப்போது ஒரு படி மேலே ஏறி இடையில் உள்ள ஆடையைக் காண்கிறார். ஒவ்வொரு அங்கத்தைப் பாடும்போதும் அந்த அங்கத்தோடு தொடர்புள்ள அவதாரச் செயலையும் சேர்த்துப் பாடுகிறார். உலகளந்த திரிவிக்கிரமன், அரக்கரை அழித்த இராமன் ஆகிய இருவரும் இந்த ஆடை அணிந்தவனே.

'உவந்த உள்ளத்தனாய்' என்ற சொல் முக்கியம். மகாபலியிடம் மூன்றடி கேட்டு உலகை அளந்தது இறைவனுக்குச் சுமையல்ல, மகிழ்ச்சி. எல்லா உயிர்களின் தலையிலும் தன் திருவடியை வைக்கும் வாய்ப்பில் அவன் மகிழ்ந்தான் என்று உரையாசிரியர்கள் சொல்கிறார்கள்.

'என் சிந்தனை அங்கே சென்றது' என்கிறார். பாணர் பார்க்க முடிவு செய்யவில்லை; அவர் மனம் தானாக அந்த அழகில் சிக்கியது.

Having begun at the feet, the minstrel rises one step and sees the garment at the waist. With each limb he also sings an avatara deed connected with it: Trivikrama who measured the worlds and Rama who destroyed the demons both wear this garment.

'With a glad heart' matters. Measuring the worlds after asking Mahabali for three steps of land was no burden for the Lord but a joy. The commentators say he rejoiced at the chance to place his foot on the head of every living being.

'My thoughts went there,' he says. The minstrel did not decide to look; his mind was caught by that beauty on its own.

ஆடையிலிருந்து உந்திக்கு வருகிறார். நான்முகன் பிறந்த தாமரை இந்த உந்தியிலிருந்தே மலர்ந்தது. அதனால் இந்த உந்தியே எல்லாப் படைப்புக்கும் தொடக்கம். பாணர் அந்தப் பெரிய தத்துவத்தைச் சொல்லும்போதும், அதை 'என் உள்ளத்தின் இனிய உயிர்' என்று நெருக்கமாக்குகிறார்.

மீண்டும் வேங்கடமும் அரங்கமும் சேர்ந்து வருகின்றன. வேங்கடத்தில் நின்ற திருக்கோலம், அரங்கத்தில் கிடந்த திருக்கோலம். உரையாசிரியர்கள் சொல்வது: வேங்கடத்தில் நின்று அடியார்களைத் தேடுகிறான்; கிடைத்தவர்களோடு அரங்கத்தில் ஓய்வு கொள்கிறான்.

From the garment he comes to the navel. The lotus in which Brahma was born bloomed from this navel, so it is the beginning of all creation. Even as he names that vast truth, the minstrel makes it intimate: 'the sweet life of my heart'.

Again Venkatam and Arangam come together: the Lord standing on the hill and the Lord reclining on the island. The commentators say that on the hill he stands searching for devotees, and in Srirangam he rests with those he has found.

உந்திக்கு மேலே வயிற்றில் அணிந்த உதரபந்தனம் என்ற அணிகலனைக் காண்கிறார். சில உரையாசிரியர்கள் இதை யசோதை கட்டிய கயிற்றின் தழும்பு என்றும் சொல்வர். அடியார்க்காகக் கட்டுண்ட அடையாளமே அணிகலன் ஆயிற்று.

இராவணனின் பத்துத் தலைகளையும் ஒரே அம்பால் வீழ்த்திய வீரனைப் பாடிய அதே மூச்சில், வண்டுகள் பாட மயில்கள் ஆடும் அமைதியான அரங்கத்தைப் பாடுகிறார். போர்க்களத்து வீரனும் சோலையில் ஓய்வெடுப்பவனும் ஒருவனே.

'நின்று உலாகின்றதே' என்பது அழகான முரண்: நிற்கிறது, உலவுகிறது. அணிகலன் பாணரின் உள்ளத்தில் நிலைத்தும் இருக்கிறது, அசைந்து அசைந்து அவரை மகிழ்விக்கவும் செய்கிறது.

Above the navel he sees the udarabandhanam, an ornament worn across the belly. Some commentators also see in it the mark left by the rope Yasoda tied: the sign of being bound for love of his devotees has become an ornament.

In the same breath as the hero who felled Ravana's ten heads with one arrow, he sings the peaceful Arangam where bees hum and peacocks dance. The warrior of the battlefield and the one at rest in the grove are the same Lord.

'Stands and moves about' is a lovely paradox. The ornament is fixed firmly in the minstrel's heart, and yet it moves there, delighting him again and again.

வயிற்றிலிருந்து மார்புக்கு வருகிறார். இறைவனின் மார்பில் திருமகள் (பெரியபிராட்டி) உறைகிறாள். வைணவ மரபில் இறைவனை அடைய அவளே வழி; அவளுடைய கருணையாலேயே இறைவன் அடியாரை ஏற்கிறான். அதனால்தான் 'திரு ஆர மார்பு அன்றோ அடியேனை ஆட்கொண்டது' என்கிறார்: அன்னையின் கருணையே என்னை ஏற்றது.

'கோர மா தவம் செய்தனன் கொல் அறியேன்' என்பது வியப்பு. நான் எந்தத் தவமும் செய்யவில்லை; ஆனாலும் இவ்வளவு பெரிய அருள் கிடைத்தது. அதனால் இது என் முயற்சியின் பலன் அல்ல, அவன் கருணையின் பலன் என்பது பொருள்.

வினையின் பற்றை அறுத்தல், தன்னுடையவனாக்குதல், உள்ளே புகுதல் என்று மூன்று படிகள். பாரம் இறங்கியதும் இடம் கிடைத்தது; இடம் கிடைத்ததும் அவன் குடியேறினான்.

From the belly he comes to the chest. On the Lord's chest dwells Sri, Periya Piratti. In the Sri Vaishnava tradition she is the way to the Lord; it is through her compassion that he accepts his devotees. That is why he says the chest where Sri dwells is what took me: it was the Mother's mercy that accepted me.

'I do not know what fierce penance I did' is wonder. I did no penance at all, and yet such great grace came. So it is not the fruit of my effort but of his compassion.

There are three steps: cutting the hold of karma, making me his own, entering within. Once the weight was lifted there was room; once there was room, he came to live there.

பிரமனின் தலையைக் கொய்ததால் சிவனின் கையில் ஒட்டிக்கொண்ட கபாலம், திருமால் இட்ட பிச்சையால் நீங்கியது என்ற புராணக் கதையைத் 'துண்ட வெண்பிறையான் துயர் தீர்த்தவன்' என்று குறிக்கிறார். இது திருக்கண்டியூர் தலத்தோடு தொடர்புடைய கதை. இறைவன் தேவர்களின் துயரையும் தீர்ப்பவன்.

ஊழிக் காலத்தில் எல்லா உலகங்களையும் தன் வயிற்றில் வைத்துக் காத்தவன் இறைவன். அவை சென்ற வழி இந்தக் கண்டம். உலகங்கள் அழியாமல் காக்கப்பட்ட அதே வழியில்தான் பாணரும் காக்கப்பட்டார் என்கிறார். பெரிய பிரபஞ்சத்தையே காத்தவனுக்கு ஒரு சிறிய அடியவனைக் காப்பது எளிது.

'He who relieved the sorrow of the one with the white crescent' refers to the Purana story: when Siva cut off one of Brahma's heads, the skull stuck to his hand, and it fell away only when Vishnu filled it with alms. The tale belongs to the shrine of Thirukkandiyur. The Lord removes the sorrow even of the gods.

At the time of dissolution the Lord kept all the worlds safe inside himself, and the way they went in was this throat. The minstrel says he was saved along the very same path by which the worlds were saved from destruction. For one who protected the whole cosmos, protecting one small devotee is easy.

கண்டத்திலிருந்து வாய்க்கு வருகிறார். சங்கும் சக்கரமும் ஏந்திய கைகள், மலை போன்ற மேனி, துளசி மணக்கும் முடி என்று பல அழகுகளைச் சொல்லிக்கொண்டே வந்தவர், சிவந்த வாயைக் கண்டதும் 'ஐயோ!' என்று அலறுகிறார். இது வருத்தத்தின் ஐயோ அல்ல; தாங்க முடியாத அழகைக் கண்டதன் வியப்பு.

இந்த வாய்தான் பாஞ்சஜன்யம் என்ற சங்கை ஊதியது; கீதையை உபதேசித்தது; 'மாம் ஏகம் சரணம் வ்ரஜ' என்று சரணாகதி மந்திரத்தைச் சொன்னது. அதனால் இந்த வாய் அழகால் மட்டுமல்ல, சொன்ன சொல்லாலும் உள்ளத்தைக் கவர்கிறது.

From the throat he comes to the lips. He has been naming one beauty after another, the hands holding conch and discus, the mountain-like body, the crown fragrant with tulasi, and when he sees the red lips he cries out 'aiyo!' It is not a cry of grief but of wonder at a beauty too great to bear.

These are the lips that blew the conch Panchajanya, that taught the Gita, that spoke the words of surrender, 'mam ekam saranam vraja', take refuge in me alone. So these lips steal the heart not only by their beauty but by what they said.

வாயிலிருந்து கண்களுக்கு வருகிறார். கண்களை விவரிக்க ஐந்து சொற்கள்: கருமை, அகலம், ஒளி, சிவந்த வரிகள், நீளம். ஒரு இசைக்கலைஞனின் கூர்மையான பார்வை இது. அந்தக் கண்கள் தம்மைப் 'பேதை' ஆக்கிவிட்டன என்கிறார்; அறிவு கலங்கிப் போனது.

இதோடு நரசிம்ம அவதாரத்தைச் சேர்க்கிறார். பிரகலாதனுக்காகத் தூணில் தோன்றி இரணியனைப் பிளந்த அந்தக் கண்களில் கோபம் இருந்தது. அதே கண்கள் அடியவனைப் பார்க்கும்போது கருணையால் மயக்குகின்றன. எதிரிக்குக் கோபம், அடியவருக்குக் கனிவு என்பதே இறைவனின் கண்கள்.

From the lips he comes to the eyes, and uses five words for them: dark, wide, shining, streaked with red, long. It is a musician's sharp eye for detail. Those eyes have made him a 'pethai', one who has lost his wits; his understanding is overturned.

He joins this to the Narasimha avatara. There was fury in those eyes when the Lord burst from the pillar for Prahlada and tore Hiranyakasipu apart. The same eyes, turned on a devotee, overwhelm him with compassion. Wrath for the enemy, tenderness for the devotee: that is the Lord's gaze.

இதுவரை ஒவ்வொரு அங்கமாகக் கண்டவர் இப்போது திருமேனி முழுவதையும் ஒரே நேரத்தில் காண்கிறார். 'முடிவில்லதோர் எழில்' என்கிறார்: அங்கம் அங்கமாகப் பார்த்தும் முடியவில்லை, அழகுக்கு எல்லையே இல்லை.

ஊழிக் காலத்தில் எல்லாம் நீரில் மூழ்கியபோது மார்க்கண்டேய முனிவர் ஓர் ஆலிலையில் ஒரு குழந்தையைக் கண்டார். அந்தக் குழந்தையின் வயிற்றுக்குள் எல்லா உலகங்களும் பத்திரமாக இருந்தன. இது பாகவதம் சொல்லும் வடபத்ரசாயி கதை. இவ்வளவு பெரியவன் ஒரு சிறு குழந்தையாகத் தோன்றியதுதான் அவன் எளிமை.

'நிறை' என்பது மனதை அடக்கி வைக்கும் உறுதி. அந்த உறுதியையே அவன் அழகு கவர்ந்துவிட்டது; பாணர் தம்மை முழுதும் இழந்துவிட்டார்.

Having seen the Lord limb by limb, now he sees the whole form at once. 'A beauty without end,' he says: even after looking at every limb he has not reached its limit.

When everything was drowned at the end of an age, the sage Markandeya saw a child lying on a banyan leaf, and inside the child's belly all the worlds were safe. This is the Bhagavatam's story of Vatapatrasayi. That one so vast appeared as a tiny child is his gentleness.

'Nirai' is the firmness that keeps the mind steady. His beauty has carried off even that; the minstrel has lost himself entirely.

இது நூலின் இறுதிப் பாசுரம்; இதைப் பாடியதும் பாணர் அரங்கனோடு கலந்தார் என்பது மரபு. மற்ற பாசுரங்களை விட இது குறுகியது. அழகைச் சொல்லிச் சொல்லி இறுதியில் சொற்களே குறைந்து விடுகின்றன.

மேக வண்ணன், வெண்ணெய் உண்டவன், தேவர் தலைவன், அரங்கன் என்ற பெயர்கள் எல்லாம் 'என் அமுது' என்ற ஒரே சொல்லில் கலக்கின்றன. 'கண்ட கண்கள் மற்றொன்றினைக் காணாவே' என்பது ஒரு உறுதிமொழி: இனி இந்தக் கண்களுக்கு வேறு காட்சி தேவையில்லை.

வைணவ ஆசாரியர்கள் அமலனாதிபிரானை 'பத்துப் பாசுரங்களில் முழு வேதாந்தம்' என்கிறார்கள். வேதாந்த தேசிகர் இதற்கு 'முனிவாகன போகம்' என்ற தனி உரை எழுதினார். பிறப்பால் தாழ்ந்தவர் எனக் கருதப்பட்டவரின் பாடலே வேதத்தின் சாரம் என்று போற்றப்படுகிறது.

This is the last pasuram; tradition says that having sung it, the minstrel merged into Ranganatha. It is shorter than the others: after naming beauty upon beauty, words themselves begin to fall away.

The cloud-coloured one, the butter-eater, the king of the gods, Ranganatha: all these names melt into a single word, 'my nectar'. 'The eyes that have seen him will see nothing else' is a vow: these eyes need no other sight now.

The Sri Vaishnava acharyas call the Amalanadhipiran 'the whole Vedanta in ten verses'. Vedanta Desikan wrote a separate commentary on it, the Munivahana Bhogam. The song of one whom society held low by birth is honoured as the essence of the Veda.