அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல்
அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல்
எடுத்தெடுத் துதவினு மென்றுங் குறையாதடுத்தடுத் தோங்குமெய் யருளுடைப் பொன்னேதளர்ந்திடே லெடுக்கின் வளர்ந்திடு வேமெனக்கிளர்ந்திட வுரைத்துக் கிடைத்தசெம் பொன்னேஎண்ணிய தோறு மியற்றுக வென்றெனையண்ணியென் கரத்தி லமர்ந்தபைம் பொன்னேநீகேண் மறக்கினு நின்னையாம் விட்டுப்போகே மெனவெனைப் பொருந்திய பொன்னேஎண்ணிய வெண்ணியாங் கெய்திட வெனக்குப்பண்ணிய தவத்தாற் பழுத்தசெம் பொன்னே
etuththetuth thuthavinu menrung kuraiyaa / thatuththatuth thoangkumey yarulutaip ponnae / thalarnthitae letukkin valarnthitu vaemenak / kilarnthita vuraiththuk kitaiththasem ponnae / enniya thoaru miyarruka venrenai / yanniyen karaththi lamarnthapaim ponnae / neekaen marakkinu ninnaiyaam vittup / poakae menavenaip porunthiya ponnae / enniya venniyaang keythita venakkup / panniya thavaththaar pazhuththasem ponnae
எடுத்தெடுத்து உதவினும் என்றும் குறையாது, அடுத்து அடுத்து ஓங்கும் மெய்யருளுடைப் பொன்னே;
தளர்ந்திடேல் எடுக்கின் வளர்ந்திடுவேம் எனக் கிளர்ந்திட உரைத்துக் கிடைத்த செம்பொன்னே; எண்ணிய தோறும் இயற்றுக என்று எனை அண்ணி என் கரத்தில் அமர்ந்த பைம்பொன்னே; நீ கேண்மறக்கினும் நின்னையாம் விட்டுப் போகேம் என எனைப் பொருந்திய பொன்னே.
O gold of true grace, which never grows less however much is taken and given, and rises closer and closer;
O red gold that came saying: do not falter, if I lift you, you will grow; O green gold that came near, saying: do as you think, and settled in my hand; O gold that took me to itself saying: even if you forget, we will not leave you.
நூற்றுமுப்பத்தாறாம் பாடலில், எடுத்தெடுத்து உதவினும் குறையாத பொன்னை விளிக்கிறார். தளர்ந்திடேல் என்று கிளர்ந்திட உரைத்துத் தோன்றுகிறது. எண்ணிய தோறும் இயற்றுக என்று கரத்தில் அமர்கிறது. மறந்தாலும் விட்டுப் போகோம் என பொருந்துகிறது. எண்ணிய எண்ணியாங்கு எய்திடத் தவத்தால் பழுத்த செம்பொன் இது.
The hundred-and-thirty-sixth song praises the gold that never runs out, that says do not falter and will not leave, and that came into his hand.
அருட்பெருஞ்ஜோதி அகவல்
'விட்டுப் போகோம்' என்பதே அருளின் வாக்கு.
"We will not leave you" is the word of grace.