மருந்தினைப் போல நான் ஒற்றியூர் வாழும் நின்றன் மகிழ் நன்முன்னும், திருந்தி நின்றார் புகழ் நின்முன்னும், நல்லருள் தேனை விழைந்து விருந்தினைப் போல நின்றேனே;
சற்றும் உள்ளிரங்காத விதத்தைக் கண்டு வருந்தி நின்றேன், இது நன்றோ, வடிவுடை மாணிக்கமே.
Meaning
I stood before the good presence of your joy at Ottiyur like a medicine, and before the praise of those who stand corrected, longing for the honey of your good grace as a guest longs;
seeing that my heart did not melt even a little, I grieved — is this right, O ruby of fair form.
longing for the honey of your grace before the praise of the corrected
விருந்தினின் றேன்சற்றும் உள்ளிரங் காத விதத்தைக்கண்டு வருந்திந் தேன்
I stood like a guest and grieved that my heart did not melt
விளக்கம்
இருநூற்றிருபத்தாறாம் பாடலில், ஒற்றியூர் வாழும் அம்மையின் முன் தான் மருந்து போலவும் விருந்தினன் போலவும் நின்றதைச் சொல்கிறார். நல்லருள் தேனை விரும்பினார். ஆனால் உள்ளம் சற்றும் இளகவில்லை. அதைக் கண்டு வருந்துகிறார். இது நன்றோ என்ற கேள்வியுடன் பாடல் நிறைகிறது. இளகாத உள்ளமே துன்பத்தின் வேர்.
Explanation
The two-hundred-and-twenty-sixth song grieves that his heart stood unmelted before her, like a guest and like a medicine.
