திருவாசகம் 421 · மிடைந்தெலும் பூத்தை மிகக்கழுக் கூறல் வீறிலி நடைக்கூடம்

பாடல் 421 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

ஆசைப் பத்து · பாடல் 4 / 10

மிடைந்தெலும் பூத்தை மிகக்கழுக் கூறல் வீறிலி நடைக்கூடம்தொடர்ந்தெனை நலியத் துயருறு கின்றேன் சோத்தம் எம்பெருமானேஉடைந்துநைந் துருகி உன்னொளி நோக்கி உன்திரு மலர்ப்பாதம்அடைந்து நின்றிடவும் ஆசைப்பட்டேன் கண்டாய் அம்மானே.

Mitainthelum pooththai mikakkazhuk kooral veerili nataikkootam / Thotarnthenai naliyath thuyaruru kinraen soaththam emperumaanae / Utainthunain thuruki unnoli noakki unthiru malarppaatham / Atainthu ninritavum aasaippattaen kantaay ammaanae.

பொருள்

நெருக்கமாக அடுக்கிய எலும்புகளும் அழுகிய நிணமும் நிறைந்த, பெருமையில்லாத இந்த நடமாடும் கூடம் (உடல்) என்னைத் தொடர்ந்து வருத்த, துயர் அடைகிறேன். எம்பெருமானே, உனக்கு வணக்கம்! உடைந்து, நைந்து, உருகி, உன் ஒளியை நோக்கி, உன் மலர்த்திருவடியை அடைந்து நிற்க ஆசைப்பட்டேன், அறிவாயாக, தலைவனே!

Meaning

This walking shed of a body, crammed with bones and rotting flesh, with nothing to be proud of, keeps on tormenting me, and I am in misery. Praise to you, our Lord! Broken, worn down and melting, gazing at your light, I long to reach your holy flower feet and stand there. Know this, my Lord!

சொற்பொருள் Word by word

மிடைந்த: நெருக்கமான
என்பு: எலும்பு
ஊத்தை: அழுக்கு
கழுக்கு ஊறல்: அழுகிய நிணம்
வீறு இலி: பெருமையில்லாத
நடைக்கூடம்: நடமாடும் கூடம் (உடல்)
நலிய: வருத்த
சோத்தம்: வணக்கம்
உடைந்து நைந்து: உடைந்து தேய்ந்து
ஒளி நோக்கி: ஒளியைப் பார்த்து
அடைந்து நின்றிட: அடைந்து நிற்க
ஆசைப்பட்டேன்: ஏங்கினேன்
கண்டாய்: அறிவாயாக
அம்மானே: தலைவனே

விளக்கம்

இந்தப் பாடலில் இரண்டு படங்கள் எதிரெதிராக நிற்கின்றன: எலும்பும் நிணமும் நிறைந்த, நடமாடும் கூடம் போன்ற உடல்; அதற்கு எதிரே ஒளி வீசும் மலர்த்திருவடி. உடலின் அழியும் தன்மையை உணர்ந்தவருக்கே அழியாத திருவடியின் மதிப்பு புரிகிறது.

'உடைந்து நைந்து உருகி' என்ற மூன்று சொற்கள் ஒரு உள்ளம் கரையும் படிகளைச் சொல்கின்றன. கடினமான பாறை முதலில் உடைகிறது, பிறகு தேய்கிறது, இறுதியில் உருகுகிறது. அகங்காரம் அப்படிக் கரைந்த பின் தான் திருவடியை அடைய முடியும். 'சோத்தம்' என்பது பழந்தமிழில் பெரியோருக்குச் சொல்லும் வணக்கச் சொல்.

Explanation

Two pictures face each other in this verse: the body, a walking shed of bones and flesh, and against it the shining flower feet. Only one who has felt how perishable the body is can know the worth of the feet that never perish.

The three words 'broken, worn down, melting' trace how a heart dissolves. A hard rock first breaks, then wears down, and at last melts. Only when the ego has dissolved like this can the feet be reached. 'Sottham' is an old Tamil word of respectful greeting to elders.

பெரிய புராணம் (சேக்கிழார்), திருநாவுக்கரசு நாயனார் புராணம்; தேவாரம் (திருநாவுக்கரசர்), திருவையாற்றுப் பதிகம்

கயிலையைக் காண ஏங்கிய அப்பர்

திருநாவுக்கரசர் (அப்பர்) முதுமையில் ஒரே ஆசை கொண்டார்: கயிலை மலையில் இறைவனைக் காண வேண்டும். உடல் தளர்ந்திருந்தும் அவர் வடக்கு நோக்கி நடந்தார். கால்கள் தேய்ந்தன; கைகளால் தவழ்ந்தார்; கைகளும் தேய்ந்த பின் உடலால் ஊர்ந்தார். அவருடைய ஏக்கம் நிற்கவில்லை.

அப்போது ஒரு முனிவர் வடிவில் இறைவன் வந்து, 'இந்த உடலோடு கயிலையை அடைய முடியாது, திரும்பிப் போ' என்றான். அப்பர் 'கயிலை நாதனைக் காணாமல் இந்த உடலைத் திருப்பமாட்டேன்' என்றார். அவருடைய உறுதியைக் கண்டு மகிழ்ந்த இறைவன், அருகிலிருந்த குளத்தில் மூழ்கச் சொன்னான். அப்பர் மூழ்கி எழுந்தபோது திருவையாற்றின் குளத்தில் எழுந்தார். அங்கே எல்லா உயிர்களும் ஆணும் பெண்ணுமாக இணைந்து நிற்பதையும், இறைவன் உமையோடு கயிலைக் காட்சி தருவதையும் கண்டார். 'மாதர் பிறைக்கண்ணியானை' என்று தொடங்கும் பதிகத்தை அங்கே பாடினார்.

ஆசைப் பத்தில் மணிவாசகர் 'ஐயாற்று அரசே, ஆசைப்பட்டேன் கண்டாய்' என்று திருவையாற்று இறைவனை அழைக்கிறார். அப்பரின் கதை அந்த ஆசைக்குக் கிடைத்த பதிலைக் காட்டுகிறது. உடல் தளர்ந்தாலும் ஏக்கம் தளராதவருக்கு, கயிலையே அவர் இருக்கும் இடத்துக்கு வந்துவிடுகிறது.

Periya Puranam (Sekkizhar), the life of Thirunavukkarasar; Thevaram (Appar), the Thiruvaiyaru hymn

Appar, Who Longed to See Kailasa

In his old age, Thirunavukkarasar, called Appar, had one wish: to see the Lord on Mount Kailasa. Though his body was frail, he walked north. His feet wore away, so he crawled on his hands; when his hands wore away, he dragged himself along on his body. His longing never stopped.

Then the Lord came in the form of a sage and said, 'You cannot reach Kailasa in this body. Go back.' Appar replied, 'I will not turn this body back without seeing the Lord of Kailasa.' Pleased by his resolve, the Lord told him to bathe in a nearby pond. Appar plunged in, and when he rose he was in the temple tank at Thiruvaiyaru. There he saw all living beings standing as male and female together, and the Lord with Uma giving him the vision of Kailasa. There he sang the hymn that begins 'Madhar piraik kanniyanai'.

In Asaippathu, Manikkavasagar calls on the Lord of Thiruvaiyaru: 'King of Aiyaru, I have longed, see.' Appar's story shows the answer to that longing. For one whose longing does not weaken even when the body does, Kailasa itself comes to where he is.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் அகங்காரத்தின் எந்தப் பகுதி இன்னும் உடையாமல் இருக்கிறது?

To reflect on

Which part of your pride has not yet begun to soften?