Unmai Vilakkam 54 · வாழ்ந்தேன் அருட்கடலே! வற்றாப் பவக்கடலில்
வாழ்ந்தேன் அருட்கடலே! வற்றாப் பவக்கடலில்வீழ்ந்தே அலையாமல் மேதினியில் – சூழ்ந்துவிடாவெண்ணெய்ச் சுவேதவன மெய்கண்ட நாதனே!உண்மைத் தவப்பயனே உற்று.
Vaazhnthaen arutkatalae! varraap pavakkatalil / Veezhnthae alaiyaamal maethiniyil – soozhnthuvitaa / Venneys suvaethavana meykanta naathanae! / Unmaith thavappayanae urru.
பொருள்
(சீடன்:) அருட்கடலே! வற்றாத பிறவிக் கடலில் விழுந்து அலையாமல் வாழ்ந்தேன். இவ்வுலகில் என்னைச் சூழ்ந்து விடாத, வெண்ணெய்நல்லூர்ச் சுவேதவனப் பெருமாளாகிய மெய்கண்ட நாதனே! உண்மையான தவத்தின் பயனே!
Meaning
(Disciple:) O ocean of grace! I have truly lived, no longer falling and tossing in the unending sea of births. O Meykanda Natha, Swetavana Perumal of Vennainallur, who on this earth surrounded me and would not let me go! O fruit of true tapas!
சொற்பொருள் Word by word
- வாழ்ந்தேன்
- I have truly lived
- அருட்கடல்
- ocean of grace
- வற்றா
- unending, never drying
- பவக்கடல்
- the sea of births
- சூழ்ந்துவிடா
- surrounding and not letting go
- சுவேதவனம்
- Swetavanam; Swetavana Perumal was Meykandar's birth name
- தவப்பயன்
- the fruit of tapas
விளக்கம்
நூல் சீடனின் நன்றிப் பாடலோடு நிறைகிறது. "வாழ்ந்தேன்" என்ற ஒரே சொல் முழு அனுபவத்தையும் சொல்கிறது: இதுவரை இருந்தது வாழ்க்கை அன்று, அலைச்சல்; குருவின் அருள் கிடைத்ததும்தான் உண்மையில் வாழத் தொடங்கினேன். மெய்கண்டாரின் இயற்பெயர் சுவேதவனப் பெருமாள்; திருவெண்காட்டு இறைவன் அருளால் பிறந்ததால் அந்தப் பெயர். இருபா இருபதைப் போலவே இந்நூலும் குருவின் பெயரோடு நிறைகிறது.
Explanation
The book closes with the disciple's song of thanks. The single word 'vazhnden', 'I have lived', says the whole experience: what came before was not life but tossing on the waves; only when the guru's grace came did I truly begin to live. Meykandar's birth name was Swetavana Perumal, given because he was born by the grace of the Lord of Thiruvenkadu. Like Irupa Irupathu, this book too closes with the guru's name.
சிந்தனைக்கு
"வாழ்ந்தேன்" என்று நாம் சொல்லக்கூடிய நாள் எது? அதை நோக்கி இன்று ஓர் அடி எடுத்து வைக்கலாமா?
To reflect on
What would be the day we could say 'I have truly lived'? Can we take one step toward it today?