திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்)குருந்த மரத்தடியில் தனித்து விடப்பட்டவர்
பாண்டிய மன்னனுக்குக் குதிரைகள் வாங்கப் பொன்னுடன் சென்ற வாதவூரர், திருப்பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு குருவைக் கண்டார். அவரைச் சூழ்ந்து அடியார்கள் இருந்தனர். குரு அவர் தலையில் திருவடியை வைத்துத் தீக்கை செய்த கணமே வாதவூரர் தம்மை மறந்தார்; அமைச்சர் பதவியும், மன்னனின் பணியும், கையிலிருந்த பொன்னும் அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகவில்லை. வாயிலிருந்து மணி மணியாகப் பாடல்கள் பெருகின. குரு அவருக்கு 'மாணிக்கவாசகர்' என்று பெயரிட்டார்.
சில காலம் அந்தக் குருவோடும் அடியார்களோடும் அவர் வாழ்ந்தார். ஒருநாள் குரு அடியார்களை அழைத்து, 'அங்கே பொய்கையில் ஒரு தீ எழும்; அதில் மூழ்கி என்னை வந்து சேருங்கள்' என்றார். பின்னர் வாதவூரரைப் பார்த்து, 'நீ இங்கே இருந்து இந்தக் கோயிலை எழுப்பு; பின்னர் தில்லைக்கு வா' என்று சொல்லி மறைந்தார். அடியார்கள் எல்லோரும் அந்தச் சோதியில் புகுந்து இறைவனோடு கலந்தனர். வாதவூரர் மட்டும் கரையில் நின்றார்.
குருவும் தோழர்களும் போய்விட்ட அந்தக் கணத்தில் அவர் மயங்கி விழுந்தார்; தரையில் புரண்டு அழுதார்; 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' என்று கதறினார். அந்தப் பிரிவின் வலியிலிருந்தே திருச்சதகம் பிறந்தது. 'அடியார் தாம் இல்லையே', 'யானும் பொய்யும் புறமே போந்தோமே', 'அன்பரும் நீயும் அங்கு எழுந்தருளி இங்கு எனை இருத்தினாய்' என்ற வரிகள் அந்த நாளின் நினைவுகள். பின்னர் பாண்டியன் அவரைச் சிறையிட, இறைவன் நரிகளைப் பரிகளாக்கி, வைகையில் வெள்ளம் பெருக்கி, மண் சுமந்து பிரம்படி பட்டு அவரை மீட்டான். இறுதியில் தில்லையில் அவர் இறைவனோடு கலந்தார். திருச்சதகம் அந்த நீண்ட பயணத்தின் தொடக்கக் கதறல்.
Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; Thiruvilaiyadal Puranam of Paranjothi MunivarLeft Alone Beneath the Kurundha Tree
Vathavurar, chief minister of the Pandya king, set out with royal gold to buy horses. At Perunthurai he saw a guru seated beneath a kurundha tree, surrounded by devotees. The moment the guru placed his foot on Vathavurar's head in initiation, the minister forgot himself. His post, the king's errand and the gold in his care no longer mattered. Songs poured from his lips like gems, and the guru named him Manikkavasagar, 'he whose words are rubies'.
For a time he lived with the guru and his devotees. Then one day the guru called the devotees and said, 'A fire will rise in that pond. Plunge into it and come to me.' Turning to Manikkavasagar, he said, 'You stay here and raise this temple; afterwards come to Thillai.' And he vanished. The devotees all entered that light and merged with the Lord. Manikkavasagar alone was left standing on the bank.
With his guru and companions gone, he fell senseless, rolled on the ground and wept: 'Why did you leave me behind?' Thiruchathagam was born from the pain of that parting. Lines such as 'were there no other devotees?', 'falsehood and I were left outside' and 'you and your devotees went there and set me here' are memories of that day. Later the king imprisoned him, and the Lord rescued him by turning jackals into horses, flooding the Vaigai and taking a blow of the cane while carrying earth for its banks. At last Manikkavasagar merged with the Lord at Thillai. Thiruchathagam is the first cry of that long journey.
