நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 635 · கொம்மை முலைக ளிடர்தீரக்

பாடல் 635 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

கொம்மை முலைக ளிடர்தீரக்கோவிந் தற்கோர் குற்றேவல்,இம்மைப் பிறவி செய்யாதேஇனிப்போய்ச் செய்யும் தவந்தானென்,செம்மை யுடைய திருமார்வில்சேர்த்தா னேலும் ஒருஞான்று,மெய்ம்மை சொல்லி முகம்நோக்கிவிடைதான் தருமேல் மிகநன்றே.

Kommai mulaika litartheerak / Koavin tharkoar kurraeval, / Immaip piravi seyyaathae / Inippoays seyyum thavanthaanen, / Semmai yutaiya thirumaarvil / Saerththaa naelum orunjaanru, / Meymmai solli mukamnoakki / Vitaithaan tharumael mikananrae.

பொருள்

என் நிறைந்த மார்பகங்களின் துயர் தீரும்படி இந்தப் பிறவியிலேயே கோவிந்தனுக்கு ஒரு சிறு தொண்டு செய்யாமல், இனி வேறு எங்கோ போய்ச் செய்யும் தவத்தால் என்ன பயன்? செம்மையான தன் திருமார்பில் ஒருநாள் என்னைச் சேர்த்துக்கொண்டாலும் சரி, அல்லது என் முகத்தைப் பார்த்து உண்மையைச் சொல்லி விடை கொடுத்தாலும் சரி, அதுவும் மிக நன்றே.

Meaning

If I do not do some small service for Govinda in this very life, so that the ache of my full breasts may end, what use is any penance I might go and do somewhere else later? If one day he holds me to his perfect chest, good; or if he looks at my face, tells me the truth and sends me away, that too would be very good.

சொற்பொருள் Word by word

இடர் தீர: so the ache may end
குற்றேவல்: small service
இம்மைப் பிறவி: this very life
இனிப்போய்ச் செய்யும் தவம்: penance done elsewhere later
செம்மையுடைய திருமார்வு: his perfect chest
ஒருஞான்று: one day
மெய்ம்மை சொல்லி: telling the truth
விடை தருமேல்: if he sends me away

விளக்கம்

'இந்தப் பிறவியிலேயே தொண்டு': மறுபிறவியில் பார்க்கலாம் என்று தள்ளிவைக்க ஆண்டாள் தயாரில்லை. இறைவனுக்குச் செய்ய வேண்டியதை இப்போதே செய்ய வேண்டும்.

இந்தப் பாசுரத்தின் முடிவு வியப்பானது: 'என்னை ஏற்றுக்கொண்டாலும் சரி, முகம் பார்த்து உண்மை சொல்லி மறுத்தாலும் சரி.' எந்த முடிவும் இல்லாத காத்திருப்பே மிகக் கொடியது. அவன் முகம் பார்த்துப் பேசினால் போதும். அவன் முடிவை ஏற்கும் சரணாகதியின் உச்சம் இது.

Explanation

'Service in this very life': Andal will not put it off to another birth. What must be done for the Lord must be done now.

The end of this pasuram is surprising: 'If he takes me, good; if he looks at my face, tells me the truth and refuses me, that too is good.' Waiting with no answer at all is the cruellest thing. It is enough if he looks at her and speaks. This is the height of surrender: accepting whatever he decides.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47

உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு

கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.

உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47

Uddhava learns what love is

After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.

Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.

Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.

In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.

சிந்தனைக்கு

இறைவனுக்குச் செய்ய நினைக்கும் தொண்டை எதற்காகத் தள்ளிப்போடுகிறோம்?

To reflect on

Why do we put off the service we mean to do for the Lord?