நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 632 · நடையொன் றில்லா வுலகத்து

பாடல் 632 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நடையொன் றில்லா வுலகத்துநந்த கோபன் மகனென்னும்,கொடிய கடிய திருமாலால்குளப்புக் கூறு கொளப்பட்டு,புடையும் பெயர கில்லேன்நான்போட்கன் மிதித்த அடிப்பாட்டில்பொடித்தான் கொணர்ந்து பூசீர்கள்போகா வுயிரென் னுடம்பையே.

Nataiyon rillaa vulakaththu / Nantha koapan makanennum, / Kotiya katiya thirumaalaal / Kulappuk kooru kolappattu, / Putaiyum peyara killaennaan / Poatkan mithiththa atippaattil / Potiththaan konarnthu pooseerkal / Poakaa vuyiren nutampaiyae.

பொருள்

முறைமை என்பதே இல்லாத இந்த உலகத்தில், நந்தகோபன் மகன் என்ற கொடிய கடிய திருமாலால் குளம்பால் மிதிக்கப்பட்டு, பக்கத்துக்குக் கூட அசைய முடியாமல் கிடக்கிறேன். அந்த ஆயன் மிதித்த அடிச்சுவட்டில் உள்ள தூசியைக் கொண்டுவந்து, போகாத உயிருடைய என் உடம்பின் மேல் பூசுங்கள்.

Meaning

In this world where there is no fairness at all, I have been trampled by the hooves of that cruel, harsh Thirumal, the son of Nandagopa, and I cannot even turn on my side. Bring the dust from the footprints where that cowherd has trodden, and smear it on my body, from which life will not depart.

சொற்பொருள் Word by word

நடை ஒன்றில்லா உலகம்: a world with no fairness
கொடிய கடிய: cruel and harsh
குளப்புக் கூறு கொளப்பட்டு: trampled by hooves
புடையும் பெயர்கில்லேன்: I cannot even turn on my side
மிதித்த அடிப்பாடு: the footprints where he trod
பொடி: dust
பூசீர்கள்: smear it on me
போகா உயிர்: life that will not depart

விளக்கம்

கண்ணன் நடந்த மண்ணின் தூசி. இதுவே உத்தவர் வேண்டியதும்: ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி தன் மேல் பட வேண்டும். ஆண்டாள் அதற்கும் மேலே போய், கண்ணனின் பாதத் தூசியையே கேட்கிறாள்.

இறைவனின் திருவடித் தூசியைச் 'ஸ்ரீபாத ரேணு' என்பார்கள். திவ்யதேசங்களில் புனித மண்ணை எடுத்துச் சென்று போற்றுவது இதனால்தான். 'கொடிய கடிய' என்று அவனைத் திட்டினாலும், அவன் கால் பட்ட மண்ணையே மருந்தாகக் கேட்கிறாள். கோபத்திலும் அன்பு.

Explanation

The dust of the ground where Krishna walked. This is what Uddhava prayed for too: that the dust of the cowherd women's feet might fall on him. Andal goes further and asks for the dust of Krishna's own feet.

The dust of the Lord's feet is called sripada renu. That is why people carry home and treasure the sacred earth of the divya desams. Though she calls him 'cruel and harsh', she asks for the earth his feet touched as her medicine. Love, even in anger.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47

உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு

கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.

உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47

Uddhava learns what love is

After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.

Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.

Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.

In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.

சிந்தனைக்கு

புனித இடங்களின் மண்ணை நாம் ஏன் போற்றுகிறோம்?

To reflect on

Why do we treasure the earth of sacred places?