நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 628 · பாலா லிலையில் துயில்கொண்ட

பாடல் 628 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

பாலா லிலையில் துயில்கொண்டபரமன் வலைப்பட் டிருந்தேனை,வேலால் துன்னம் பெய்தாற்போல்வேண்டிற் றெல்லாம் பேசாதே,கோலால் நிரைமேய்த் தாயனாய்க்குடந்தைக் கிடந்த குடமாடி,நீலார் தண்ணந் துழாய்கொண்டென்நெறிமேன் குழல்மேல் சூட்டீரே.

Paalaa lilaiyil thuyilkonta / Paraman valaippat tirunthaenai, / Vaelaal thunnam peythaarpoal / Vaentir rellaam paesaathae, / Koalaal niraimaeyth thaayanaayk / Kutanthaik kitantha kutamaati, / Neelaar thannan thuzhaaykonten / Nerimaen kuzhalmael sootteerae.

பொருள்

ஆலிலையில் துயின்ற பரமனின் வலையில் சிக்கியிருக்கும் என்னிடம், வேலால் புண்ணைத் தைப்பது போல நீங்கள் விரும்பியதெல்லாம் பேசாதீர்கள். கோலால் பசுக்களை மேய்த்த ஆயனாய், திருக்குடந்தையில் கிடந்த குடக்கூத்தனின் நீல நிறக் குளிர்ந்த துளசியைக் கொண்டுவந்து என் சுருண்ட கூந்தலில் சூட்டுங்கள்.

Meaning

I am caught in the net of the Supreme who slept on the banyan leaf. Don't say whatever you like to me; it is like stitching a wound with a spear. Bring the cool dark tulasi of the pot-dancer who grazed the cattle with a stick as a cowherd and who lies at Thirukkudanthai, and put it on my curling hair.

சொற்பொருள் Word by word

பால் ஆலிலை: the young banyan leaf
வலைப்பட்டிருந்தேன்: I am caught in the net
வேலால் துன்னம் பெய்தாற்போல்: like stitching a wound with a spear
கோலால் நிரை மேய்த்து: grazing cattle with a stick
குடந்தைக் கிடந்த: who lies at Kudanthai
குடமாடி: the pot-dancer
நீலார் தண்ணந்துழாய்: cool dark tulasi
நெறிமேன் குழல்: soft curling hair

விளக்கம்

முந்தைய பாசுரத்தில் 'புண்ணில் புளி'; இதில் 'வேலால் தைத்தல்'. அறிவுரைகள் அவளுக்கு இன்னும் அதிக வலி தருகின்றன. அவள் வேண்டுவது அவன் சூடிய துளசி மாலை.

திருக்குடந்தை (கும்பகோணம்) சாரங்கபாணிப் பெருமாளைக் குறிப்பிடுகிறாள். ஆலிலையில் துயின்றவன், ஆயனாய் மாடு மேய்த்தவன், குடந்தையில் கிடப்பவன்: ஒரே இறைவனின் மூன்று கோலங்கள். அவன் எந்த உருவில் இருந்தாலும் அவன் துளசியே அவளுக்கு மருந்து.

Explanation

In the last pasuram, 'tamarind in a wound'; here, 'stitching with a spear'. Advice only hurts her more. What she wants is the tulasi garland he has worn.

She mentions Sarangapani Perumal of Thirukkudanthai (Kumbakonam). He who slept on the banyan leaf, he who grazed cattle as a cowherd, he who reclines at Kudanthai: three forms of the one Lord. Whatever his form, his tulasi is her medicine.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47

உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு

கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.

உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.

அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.

Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47

Uddhava learns what love is

After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.

Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.

Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.

In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.

சிந்தனைக்கு

நம் துயரத்துக்கு உண்மையான மருந்து எது என்று நமக்குத் தெரியுமா?

To reflect on

Do we know what the real cure for our sorrow is?