ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.24–25கோவர்த்தனக் குடை
ஆண்டுதோறும் ஆயர்பாடி மக்கள் மழைக் கடவுளான இந்திரனுக்கு ஒரு பெரிய வேள்வி செய்வார்கள். ஒருமுறை சிறுவன் கண்ணன் நந்தகோபனிடம் கேட்டான்: 'நம் பசுக்களுக்குப் புல்லும் நீரும் தருவது இந்தக் கோவர்த்தன மலைதான். நாம் வணங்க வேண்டியது இந்த மலையையும் பசுக்களையும் அந்தணர்களையும்தானே?' கண்ணன் சொன்னபடி அந்த ஆண்டு மக்கள் கோவர்த்தனத்துக்குப் படையல் செய்தார்கள்.
கோபமடைந்த இந்திரன் ஆயர்பாடியின் மேல் பெருமழையை ஏவினான். ஏழு நாட்கள் இடைவிடாமல் மழை கொட்டியது. மக்களும் பசுக்களும் நடுங்கிக் கண்ணனிடம் ஓடி வந்தார்கள். கண்ணன் கோவர்த்தன மலையையே தன் இடக்கைச் சுண்டுவிரலில் ஒரு குடை போலத் தூக்கிப் பிடித்தான். ஏழு நாட்களும் எல்லோரும் அதன் கீழ் பாதுகாப்பாக இருந்தார்கள். இறுதியில் இந்திரன் தன் தவறை உணர்ந்து வந்து கண்ணனை வணங்கினான். காமதேனு அவனுக்குக் 'கோவிந்தன்' என்று பட்டம் சூட்டியது.
இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் தன் உறவினர்களிடம் கெஞ்சுகிறாள்: 'என்னைக் கண்ணன் வாழ்ந்த இடங்களுக்குக் கொண்டு செல்லுங்கள்.' மதுரை, ஆயர்பாடி, யமுனைக் கரை, காளியன் மடு, பக்தவிலோசனம், பாண்டீரவடம், கோவர்த்தனம், துவாரகை என்று ஒவ்வொன்றாகச் சொல்கிறாள். 'காலிகள் உய்ய மழை தடுத்துக் கொற்றக் குடையாக ஏந்தி நின்ற கோவர்த்தனம்' என்று இந்தக் கதையையும் நினைவுகூர்கிறாள்.
அவளுடைய நோய்க்கு மருந்து அவன் மட்டுமே. அவன் வாழ்ந்த மண்ணைத் தொட்டாலே போதும் என்கிறாள். இதுவே திவ்யதேச யாத்திரையின் உள்பொருள்: இறைவன் உறைந்த இடங்கள் அவனையே நினைவூட்டி நம்மைத் தூய்மைப்படுத்துகின்றன.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 24–25The mountain held up as an umbrella
Every year the people of Ayarpadi held a great sacrifice to Indra, god of rain. Once the boy Krishna asked Nandagopa: 'It is this hill, Govardhana, that gives our cows grass and water. Should we not worship this hill, our cows and the Brahmins?' That year, as Krishna said, the people made their offering to Govardhana.
Indra was enraged and sent a great storm upon Ayarpadi. For seven days the rain poured without a break. Shivering, the people and cattle ran to Krishna. Krishna lifted the Govardhana hill on the little finger of his left hand and held it up like an umbrella. For all seven days everyone stayed safe beneath it. At last Indra realised his mistake and came to bow to Krishna. Kamadhenu, the wish-giving cow, crowned him with the title 'Govinda'.
In this decade Andal pleads with her family: 'Take me to the places where Krishna lived.' She names them one by one: Mathura, Ayarpadi, the bank of the Yamuna, Kaliya's pool, Bhaktavilochanam, the Bhandira banyan, Govardhana and Dwaraka. She recalls this story too: 'Govardhana, which he held up as a victorious umbrella, stopping the rain so the cattle might live.'
Only he can cure her sickness. Just to touch the earth where he lived would be enough, she says. This is the inner sense of pilgrimage to the divya desams: the places where the Lord dwelt remind us of him and make us pure.
