ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.46–47உத்தவர் கண்ட ஆயர்பாடி அன்பு
கண்ணன் மதுரைக்குச் சென்ற பிறகு ஆயர்பாடிக்குத் திரும்பவில்லை. நந்தனும் யசோதையும் ஆயர் பெண்களும் அவனை நினைத்து வாடினார்கள். அவர்களுக்கு ஆறுதல் சொல்லக் கண்ணன் தன் நண்பனும் பெரும் அறிஞனுமான உத்தவரை அனுப்பினான்.
உத்தவர் ஆயர் பெண்களிடம் ஞானம் பேசினார்: 'கண்ணன் எங்கும் இருக்கிறான், அவனைத் தியானம் செய்யுங்கள், பிரிவு என்பது மாயை.' ஆனால் அவர்கள் அதை ஏற்கவில்லை. அப்போது அங்கே பறந்த ஒரு வண்டைக் கண்ணனின் தூதனாகக் கற்பனை செய்து, அதனிடம் கோபமும் அன்பும் கலந்து பேசினார்கள். அந்தப் பகுதி 'பிரமர கீதை' (வண்டுப் பாடல்) என்று அழைக்கப்படுகிறது.
அவர்களின் அன்பைக் கண்ட உத்தவர் தன் ஞானச் செருக்கை இழந்தார். 'இந்த ஆயர் பெண்களின் பாதத் தூசி என் மேல் படும்படி பிருந்தாவனத்தில் ஒரு புல்லாகவோ செடியாகவோ பிறக்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார். கற்றறிந்த ஞானியைவிட அன்பு நிறைந்த ஆயர் பெண்கள் உயர்ந்தவர்கள் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.
இந்தப் பத்தில் ஆண்டாள் அந்த ஆயர் பெண்களின் நிலையில் இருக்கிறாள். உறவினர்கள் அறிவுரை சொல்கிறார்கள்; அவள் சொல்கிறாள்: 'அறிவுரை வேண்டாம், அவன் உடுத்திய பீதாம்பரத்தால் விசிறுங்கள், அவன் துளசியைச் சூட்டுங்கள், அவன் கால் பதித்த மண்ணைப் பூசுங்கள்.' அவனோடு தொடர்புடைய ஒவ்வொன்றும் அவளுக்கு மருந்து.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 46–47Uddhava learns what love is
After Krishna went to Mathura, he did not return to Ayarpadi. Nanda, Yashoda and the cowherd women pined for him. To console them, Krishna sent Uddhava, his friend and a great scholar.
Uddhava spoke wisdom to the cowherd women: 'Krishna is everywhere; meditate on him; separation is an illusion.' But they would not accept it. A bee flew by, and imagining it to be Krishna's messenger, they spoke to it with anger and love mixed together. That passage is called the Bhramara Gita, the song to the bee.
Seeing their love, Uddhava lost his pride in his learning. He prayed: 'Let me be born as a blade of grass or a shrub in Brindavan, so that the dust of these cowherd women's feet may fall on me.' The Bhagavatam says the loving cowherd women stand higher than the learned sage.
In this decade Andal is in the state of those cowherd women. Her family gives her advice, and she says: 'No advice. Fan me with the yellow silk he wore; put his tulasi on me; smear me with the dust where his feet have trodden.' Everything that has touched him is medicine to her.
