நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 790 · வெற்பெடுத்து வேலைநீர்க

பாடல் 790 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

வெற்பெடுத்து வேலைநீர்கலக்கினாய்அ தன்றியும்,வெற்பெடுத்து வேலைநீர்வரம்புகட்டி வேலைசூழ்,வெற்பெடுத்த இஞ்சிசூழிலங்கைகட்ட ழித்தநீவெற்பெடுத்து மாரிகாத்தமேகவண்ண னல்லையே.

Verpetuththu vaelaineerka / Lakkinaaya thanriyum, / Verpetuththu vaelaineerva / Rampukatti vaelaisoozh, / Verpetuththa injsisoozhi / Langkaikatta zhiththanee / Verpetuththu maarikaaththa / Maekavanna nallaiyae.

பொருள்

மலையை எடுத்துக் கடல் நீரைக் கலக்கினாய். அதுமட்டுமல்லாமல், மலைகளை எடுத்துக் கடல் நீருக்கு அணை கட்டி, கடல் சூழ்ந்த, மலை போன்ற மதில்கள் சூழ்ந்த இலங்கையின் காவலை அழித்தாய். மலையை எடுத்து மழையிலிருந்து காத்த மேக வண்ணன் நீ அல்லவா?

Meaning

You lifted a mountain and churned the waters of the sea. More than that, you lifted mountains to build a dam across the sea, and you broke the defences of Lanka, ringed by the sea and by walls like mountains. Are you not the cloud-coloured one who lifted a mountain and guarded the people from the rain?

சொற்பொருள் Word by word

வெற்பு எடுத்து: lifting a mountain
வேலைநீர் கலக்கினாய்: you churned the sea
வரம்பு கட்டி: building a dam
இஞ்சி: fortress wall
கட்டு அழித்த: who broke the defences
மாரி காத்த: who guarded from the rain
மேக வண்ணன்: cloud-coloured one

விளக்கம்

'வெற்பெடுத்து' என்ற சொல் நான்கு அடிகளிலும் வருகிறது. மந்தர மலையைக் கடையப் பயன்படுத்தினான்; சேது கட்ட மலைகளைப் பயன்படுத்தினான்; இலங்கையின் மலை போன்ற மதில்களை அழித்தான்; கோவர்த்தன மலையைக் குடையாகப் பிடித்தான்.

ஒரே மலை நான்கு வேலைகளுக்கு. இறைவனுக்கு எதுவும் கருவி. அவனிடம் வந்தால் நம் வாழ்க்கையும் அவன் கையில் நல்ல கருவியாகும்.

Explanation

'Lifting a mountain' comes in all four lines. He used Mandara to churn; he used mountains to build the Setu; he broke Lanka's mountain-like walls; he held up Govardhana as an umbrella.

Mountains for four different tasks. Everything is an instrument in the Lord's hand. When we come to him, our lives too become good instruments in his hand.

ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.6–10.11

ஆய்ப்பாடியில் கண்ணனின் குழந்தைப் பருவம்

கம்சன் அனுப்பிய பூதனை என்ற அரக்கி அழகிய பெண்ணாக உருவெடுத்து ஆய்ப்பாடிக்கு வந்தாள். தன் மார்பில் நஞ்சைப் பூசிக்கொண்டு குழந்தைக் கண்ணனுக்குப் பால் கொடுக்கத் தூக்கினாள். கண்ணன் பாலோடு அவள் உயிரையும் உறிஞ்சினான். அவள் தன் உண்மை உருவோடு பெருமலை போல வீழ்ந்தாள். தாய் போலப் பால் கொடுக்க வந்ததால் அவளுக்கும் நற்கதி கொடுத்தான் என்று பாகவதம் சொல்கிறது.

இன்னொரு நாள் யசோதை குழந்தையை ஒரு வண்டியின் அடியில் தூங்கவைத்தாள். சகடாசுரன் அந்த வண்டியில் புகுந்து குழந்தையை நசுக்க வந்தான். கண்ணன் தன் சிறு காலால் உதைக்க, வண்டி தூள் தூளானது. திருணாவர்த்தன் சுழல்காற்றாக வந்து குழந்தையைத் தூக்கிச் சென்றான்; கண்ணன் அவன் கழுத்தைப் பிடித்து அவனை வீழ்த்தினான்.

வெண்ணெய் திருடியதற்காக யசோதை கண்ணனை உரலில் கட்டினாள். அவன் உரலை இழுத்துக்கொண்டு இரண்டு மருத மரங்களின் நடுவே சென்றான்; மரங்கள் முறிந்து விழுந்தன. அவற்றுள் சாபத்தால் சிக்கியிருந்த நளகூபரனும் மணிக்ரீவனும் விடுதலை பெற்றனர். வத்சாசுரனை விளாமரத்தின் மேல் எறிந்து கனிகளை உதிர்த்ததும், பகாசுரனின் அலகைப் பிளந்ததும், காளியன் தலைமேல் நடனமாடியதும் இதே காலத்தில்தான்.

உலகம் முழுவதையும் உண்டவன் ஆய்ச்சியின் பாலையும் வெண்ணெயையும் விரும்பி உண்டான். பெரியவனாக இருந்தும் எளியவனாக வந்த இந்த அழகைத்தான் ஆழ்வார் இப்பாசுரங்களில் 'மாயம் என்ன மாயமே' என்று வியக்கிறார்.

Srimad Bhagavatam 10.6 to 10.11

Kannan's childhood in Gokulam

Putana, a demoness sent by Kamsa, took the form of a lovely woman and came to Gokulam. She smeared poison on her breast and lifted the baby Kannan to feed him. He drew out her life along with the milk. She fell in her true shape, huge as a mountain. Because she had come to feed him like a mother, the Bhagavatam says he gave even her a good end.

Another day Yashoda put the baby to sleep beneath a cart. The demon Sakatasura entered the cart to crush the child. Kannan kicked with his little foot and the cart was smashed to pieces. Trinavarta came as a whirlwind and carried the child away; Kannan held his neck and brought him down.

For stealing butter Yashoda tied Kannan to a mortar. He dragged it between two marudha trees and they fell. Nalakubara and Manigriva, trapped in them by a curse, were set free. In the same years he flung Vatsasura onto the wood-apple tree so the fruit fell, split the beak of Bakasura, and danced on the hoods of Kaliya.

The one who had swallowed the whole world loved to eat the milk and butter of the cowherd women. The Azhvar marvels at this beauty, the great one coming as the simple one, when he cries in these verses, 'What wonder is this wonder!'

சிந்தனைக்கு

நம்மிடம் இருப்பவற்றை எத்தனை நல்ல வேலைகளுக்குப் பயன்படுத்துகிறோம்?

To reflect on

For how many good purposes do we use what we have?