Kural 834 · ஓதி உணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்தும் தானடங்காப்

Kural 834 · Folly · பேதைமை

ஓதி உணர்ந்தும் பிறர்க்குரைத்தும் தானடங்காப்பேதையின் பேதையார் இல்.

Odhi Unarndhum Pirarkkuraiththum Thaanatangaap / Pedhaiyin Pedhaiyaar Il

There is a man that is learned and subtle and a teacher of others, and yet continueth to be the slave of his passions himself: there is no greater fool than he.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நூல்களைக் கற்று அவற்றின் பொருளை உணர்ந்து பிறருக்கும் எடுத்துரைத்தும், தான் மட்டும் அடங்கி நடக்காத பேதையை விடப் பெரிய பேதை இல்லை.

Meaning

There is no greater fool than the one who has studied, understood and taught others, and yet does not control himself.

சொற்பொருள் Word by word

ஓதி: having studied
உணர்ந்தும்: and understood
பிறர்க்கு: to others
உரைத்தும்: and having taught
தான்: himself
அடங்காப்: not self-controlled
பேதையின்: than the fool
பேதையார்: greater fool
இல்: there is none

விளக்கம்

இது இந்த அதிகாரத்தின் மிகவும் கூர்மையான குறள்களுள் ஒன்று. ஒருவன் நூல்களை ஓதினான், அவற்றின் பொருளை உணர்ந்தான், பிறருக்கும் எடுத்துச் சொன்னான். இவ்வளவு இருந்தும் தான் மட்டும் அடங்கி நடக்கவில்லை என்றால் அவனை விடப் பெரிய பேதை இல்லை. 'ஓதி' என்பது கற்றல்; 'உணர்ந்தும்' என்பது பொருளறிதல்; 'பிறர்க்குரைத்தும்' என்பது கற்பித்தல். இம்மூன்றும் இருந்தும் 'தான் அடங்கா' நிலையே குற்றம். அடங்குதல் என்பது ஐம்புலன் அடக்கம், சினம் அடக்கம், நாவடக்கம் போன்ற தன்னடக்கத்தைக் குறிக்கும்.

இங்கே பேதைமை அறிவின்மையால் அல்ல, அறிவுக்கும் நடத்தைக்கும் இடையிலான இடைவெளியால் வருகிறது. தீமை எது என்று அறிந்தும், அதை விலக்கத் தெரிந்தும், பிறருக்கு அறிவுரை சொல்லியும், தன்னளவில் அதைச் செய்யாதவன் நூலறிவின் பெருமையைக் குலைக்கிறான். அவன் சொல் வெறும் ஒலியாகிறது.

உரையாசிரியர்கள் 'தான் அடங்கா' என்பதற்கு 'தன் புலன்களை அடக்காத' என்றும் 'தான் சொன்ன அறங்களைத் தானே பின்பற்றாத' என்றும் பொருள் தருகின்றனர். இரண்டும் ஒன்றையே குறிக்கின்றன: சொல்லுக்கும் செயலுக்கும் முரண். அத்தகையவன் மற்றவர்களை ஏமாற்றுவது மட்டுமல்ல, தன்னையும் ஏமாற்றிக்கொள்கிறான்.

இக்குறள் ஆசிரியர்களுக்கும் தலைவர்களுக்கும் பெற்றோருக்கும் மிகப் பொருத்தமானது. மற்றவர்களுக்குப் போதிப்பவர்கள் தம் வாழ்க்கையையே முதல் பாடமாக்க வேண்டும். குழந்தைகள் நாம் சொல்வதைவிட நாம் செய்வதையே அதிகம் கற்றுக்கொள்கின்றனர்.

இதனால் வள்ளுவர் கல்வியை இகழ்கிறார் என்று எண்ணக் கூடாது. கல்வியின் முழுப் பயன் ஒழுக்கமே என்பதை வலியுறுத்தவே இந்த அழுத்தம்.

அதனால் அறிவுரை சொல்பவர்கள் பணிவோடு, 'நானும் இதை முயன்று கொண்டிருக்கிறேன்' என்று சொல்வது நல்லது. அது அவர் சொல்லுக்கு நம்பகத்தன்மையைத் தரும். ஆசிரியராக இருப்பவரின் ஒவ்வொரு நாளும் மாணவருக்கு ஒரு பாடமாகிறது; அவர் சொல்வதை விட வாழ்வதே அதிகம் கற்பிக்கிறது. இந்த எண்ணம் பெற்றோருக்கும் தலைவருக்கும் பொருந்தும்.

Explanation

This is one of the sharpest verses in the chapter. A man has studied the texts, understood their meaning, and taught others. Yet if he alone does not restrain himself, there is no greater fool than he. 'Odhi' is study, 'unarndhum' is understanding the meaning, 'pirarkkuraiththum' is teaching. Despite all three, the fault is 'thaan adangaa', not being self-controlled. Control here means control of the senses, of anger, of the tongue, that is, self-restraint.

Folly here arises not from lack of knowledge but from the gap between knowledge and conduct. The man who knows what evil is, knows how to avoid it, advises others, and yet does not do so himself, destroys the dignity of learning. His words become mere sound.

Commentators explain 'thaan adangaa' as not controlling one's senses, or as not following the dharma he himself preached. Both point to the same thing: a contradiction between word and deed. Such a man deceives not only others but himself.

The verse is very apt for teachers, leaders and parents. Those who teach others must make their own life the first lesson. Children learn more from what we do than from what we say.

We must not think that Valluvar despises learning. The emphasis is meant to insist that the full fruit of learning is good conduct.

கதை

இராவணனின் கல்வி

இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டமும் கம்பராமாயணமும் இராவணனை வேதம், சாத்திரம், இசை ஆகியவற்றில் சிறந்த அறிஞனாகக் காட்டுகின்றன. அவன் சிவபெருமானின் பக்தன்; யாழ் வாசிப்பதில் வல்லவன். பத்துத் தலைகள் என்பது பத்து திசைகளிலும் பரவிய அவன் அறிவைக் குறிப்பதாகச் சிலர் விளக்குவர். அவன் அரசாட்சி நெறிகளையும் நன்கு அறிந்தவன்.

ஆனால் அவன் தன் புலன்களை அடக்கவில்லை. பிறன் மனைவியை விரும்பியது தவறு என்பதை அவன் அறிந்திருந்தான். இந்த அறிவு அவனுக்குள் இருந்தது என்பதற்குச் சான்று, பிற பெண்களை வலிமையாகத் தொடக்கூடாது என்ற சாபம் குறித்து அவன் அஞ்சியது. ஆயினும் சீதையை வஞ்சனையால் கவர்ந்து இலங்கைக்குக் கொண்டுவந்தான்.

விபீடணன், மண்டோதரி, மாரீசன், கும்பகர்ணன் ஆகியோர் அவனுக்கு அறிவுரை சொன்னார்கள். அவன் அவற்றை எல்லாம் மறுத்தான். கம்பர் இராவணனின் அறிவையும் ஆற்றலையும் புகழ்ந்து பாடுகிறார்; ஆனாலும் அவன் தன் மனதை அடக்காமையால் அழிந்தான் என்பதே கதையின் முடிவு.

போர்க்களத்தில் இராமன் இராவணனை வீழ்த்தினான். அதன்பின் இராமனே தம்பி இலக்குவனிடம், "இராவணன் அரசியலில் பெரிய அறிஞன்; அவனிடம் சென்று அரசநீதி கற்றுக்கொள்" என்று அனுப்பியதாகவும் சில மரபுகள் சொல்கின்றன. அவ்வளவு அறிவு இருந்தும் அடங்காமையால் வீழ்ந்தான் என்பதே இக்குறள் காட்டும் உண்மை.

அறிவுக்கும் அடக்கத்துக்கும் இடையிலான உறவு இவ்வாறு இராவணன் வழியாக மிகத் தெளிவாக விளங்குகிறது.

கம்பராமாயணத்தில் இராவணன் வீழ்ந்த பிறகு விபீடணன் அவனைப் பற்றிக் கூறும் சொற்கள் இதற்குச் சான்று. 'இவ்வளவு அறிவும் தவமும் பெற்ற இவன், ஒரு கணத்தின் தவறான ஆசையால் அழிந்தான்' என்று அவன் வருந்துகிறான். இராமனும் அவனது அறிவை மதித்து அவனுக்கு முறையான இறுதிச் சடங்கு செய்யுமாறு விபீடணனுக்குக் கூறினான் என்று மரபு சொல்கிறது. எதிரியின் ஆற்றலையும் மதித்து, அவன் குறையையும் காணும் இந்த நிலை நமக்கு நல்ல பாடம். கல்வி ஒருவனை உயர்த்தலாம்; ஆனால் அடக்கமே அந்த உயர்வைக் காப்பாற்றுகிறது. அடக்கம் இல்லாத கல்வி அவனுக்கே எதிராகத் திரும்பும் ஆயுதம் ஆகிறது என்று இக்கதை சொல்கிறது. இவ்வாறு இராவணனின் கதை கல்விக்கும் ஒழுக்கத்துக்கும் இடையிலான இடைவெளி எத்தகைய பேரழிவை உண்டாக்கும் என்பதைக் காலம் கடந்தும் நினைவூட்டுகிறது; ஆகவே கற்றதைக் கடைப்பிடிப்பதே உண்மையான கற்றல்.

A story

Ravana's Learning

The Uttara Kanda of the Ramayana and Kamban's epic show Ravana as an accomplished scholar of the Vedas, the shastras and music. He was a devotee of Lord Shiva and skilled at playing the veena. Some explain his ten heads as the knowledge that spread in ten directions. He also knew well the ways of ruling.

But he did not restrain his senses. He knew that desiring another man's wife was wrong. One proof that this knowledge was within him is his fear of the curse that forbade him to touch unwilling women. Yet he carried Sita off by deceit and brought her to Lanka.

Vibhishana, Mandodari, Maricha and Kumbhakarna all gave him counsel. He refused every word. Kamban sings in praise of Ravana's knowledge and power, but the end of the story is that he was destroyed because he did not control his mind.

On the battlefield Rama brought Ravana down. Some traditions say that afterwards Rama sent his brother Lakshmana to him, saying, 'Ravana is a great scholar of statecraft; go and learn the art of ruling from him.' With so much knowledge, he fell through lack of restraint. This is the truth the verse shows.

Through Ravana, the relation between knowledge and restraint becomes very clear. Even the greatest learning needs the companionship of humility to remain safe for its owner and for others.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் அறிந்ததற்கும் செய்வதற்கும் இன்னும் எங்கே வேறுபாடு இருக்கிறது?

To reflect on

Where does what you know and what you do still not match?