சபையில் அவமானம்
மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில், சூதாட்டத்தில் தம்பியரையும் தன்னையும் இழந்த யுதிஷ்டிரன், சகுனியின் சூழ்ச்சியால் திரௌபதியையும் பணயம் வைத்து இழந்தான். துரியோதனன் மகிழ்ச்சியுடன் தன் தம்பி துச்சாசனனை அனுப்பி, "அந்த அடிமைப் பெண்ணை இங்கு அழைத்து வா" என்றான். துச்சாசனன் மாதவிடாய் நாளில் இருந்த திரௌபதியின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்து வந்தான்.
சபையில் திரௌபதி கண்ணீருடன் கேட்டாள்: "தன்னையே இழந்த பிறகு என்னைப் பணயம் வைக்க யுதிஷ்டிரனுக்கு உரிமை உண்டா?" பீஷ்மர் தர்மம் நுட்பமானது என்று தடுமாறினார். துரோணர் அமைதியாக இருந்தார். விகர்ணன் மட்டும் எழுந்து திரௌபதியின் கேள்வியை ஆதரித்தான். கர்ணன் அவனை அடக்கினான். துரியோதனன் திரௌபதியின் ஆடையை அவிழ்க்கும்படி துச்சாசனனுக்கு ஆணையிட்டான்.
துச்சாசனன் சேலையை இழுக்கத் தொடங்கினான். திரௌபதி தன் இரு கைகளையும் உயர்த்தி, "கோவிந்தா, துவாரகா வாசா, என்னைக் காப்பாற்று" என்று கண்ணனை வேண்டினாள். கண்ணனின் அருளால் சேலை முடிவில்லாமல் நீண்டது. துச்சாசனன் களைத்து விழுந்தான். சபையில் அமர்ந்திருந்த பெரியோர் தலை குனிந்தனர். வீமன் அந்த அவமானத்துக்குப் பழி வாங்குவதாகச் சபதம் செய்தான்; அர்ஜுனன் தன் காண்டீபத்தை நினைவில் கொண்டான். சபை முழுவதும் அச்சமும் அமைதியும் சூழ்ந்தது. திருதராஷ்டிரன் அஞ்சி திரௌபதியிடம் வரம் கேட்கச் சொன்னான். அந்த நாளில் கௌரவர்களின் புகழ் முழுவதும் சிதைந்தது. அவர்களுடைய அரச சபையின் பெருமை, பெரியோர்களின் ஆசி, குடிமக்களின் அன்பு ஆகியவை ஒரே இரவில் மங்கின.
சூதாட்டம் தொடங்கிய போது அவர்கள் வெல்லப் போவது நாடு என்று எண்ணினர். ஆனால் அவர்கள் இழந்தது அதைவிடப் பெரியது: பெண்ணை அவமதித்த குலம் என்ற இழிவு. அந்த இழிவு குருஷேத்திரப் போர் வரை அவர்களைத் தொடர்ந்தது. அதன் பிறகு அவர்களுடைய பெயர் கேட்டவுடன் மக்கள் சபையின் அவமானத்தை நினைவுகூர்ந்தனர். புகழைக் கட்டுவது கடினம்; ஆனால் அழிப்பது ஒரு நாளில் முடியும் என்பதற்கு இதுவே சான்று. நம் வீட்டில் பெரியவர்கள் சொல்லும் பழமொழியும் இதையே உணர்த்துகிறது: நல்ல பெயர் எடுக்க ஆண்டுகள் ஆகும், கெடுக்க ஒரு நொடி போதும். இழிவான செயல்களுக்கு வழிவகுத்து புகழை அழிக்கும் சூது வறுமையை மட்டுமல்ல, அழியாத அவமானத்தையும் தருகிறது என்பதை வள்ளுவர் நமக்கு உணர்த்துகிறார்.