கணக்கெழுத்தரின் பொய்
இது ஒரு கற்பனைக் கதை; ஒரு கிராமக் கோயிலின் நிர்வாகம் இதன் பின்னணி.
திருவாரூர் அருகிலுள்ள ஒரு சிற்றூரில் சிவன் கோயில் இருந்தது. அதன் கணக்கெழுத்தராக இருந்த ராகவன் முப்பது ஆண்டுகள் நேர்மையாகப் பணியாற்றியவர். கோயில் உண்டியல் பணத்தையும் பூசை செலவையும் அவர் தினமும் கவனமாக எழுதி வந்தார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் அவரை முழுமையாக நம்பினர். அவர் ஒரு குடும்பத்தலைவர்; இரு பிள்ளைகளும் மனைவியும் அவரை நம்பி இருந்தனர்.
ஒரு திருவிழாவில் அவர் நண்பர்கள் சிலர் அவரைப் பகடை ஆட அழைத்தனர். முதலில் அவர் மறுத்தார். "ஒரு முறை மட்டும்" என்று நண்பர்கள் வற்புறுத்தினர். அவர் தன் சொந்தப் பணத்தில் ஆடினார். சில நாட்களில் அவர் சம்பளம் முழுவதும் போனது. அதை ஈடுகட்டக் கோயில் உண்டியலிலிருந்து ஒரு சிறு தொகையை எடுத்தார். "அடுத்த வாரம் வென்று திருப்பி வைத்துவிடுவேன்" என்று தன்னைத் தானே நம்பவைத்தார். ஆனால் அவர் வென்றதே இல்லை.
கணக்குப் புத்தகத்தில் அவர் பொய்யான எண்களை எழுதத் தொடங்கினார். ஒவ்வொரு பொய்யும் அடுத்த பொய்யை உருவாக்கியது. வீட்டில் மனைவி, "இந்த மாதம் ஏன் பணம் குறைவு?" என்று கேட்டபோது அவர் எரிச்சலுடன் கத்தினார். அவர் பிள்ளைகள் பயந்து விலகினர். அவர் இனி பிறரின் துன்பத்தைக் காண இயலாதவராக மாறினார்.
ஒருநாள் கோயில் அர்ச்சகர் கணக்கில் பிழை இருப்பதைக் கண்டு பெரியவர்களிடம் தெரிவித்தார். ராகவன் உண்மையை ஒப்புக்கொண்டு கண்ணீருடன் சிவன் சந்நிதியில் வீழ்ந்தார். ஊர்ப் பெரியவர்கள் அவரைப் பணியிலிருந்து நீக்கினர். ஆனால் அவர் சிறுகச் சிறுக உழைத்துக் கோயிலுக்குச் சேர வேண்டிய பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்தினார். முதலில் பொருளை, பிறகு உண்மையை, பிறகு இரக்கத்தை, கடைசியில் மனநிம்மதியையும் இழந்ததை அவர் தன் சொற்களில் சொல்லி இளைஞர்களை எச்சரித்தார். அவருடைய மனைவி அவரை மன்னித்து மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டாள். பிள்ளைகள் தந்தையின் உண்மையான வருத்தத்தைக் கண்டு அவரிடம் மெல்ல மெல்ல நெருங்கினர். இழந்த நம்பிக்கையை மீட்க அவருக்குப் பல ஆண்டுகள் ஆயின. ஆயினும் ஒவ்வொரு மாலையும் கோயில் விளக்கேற்றும் பணியைத் தாமே முன்வந்து செய்து தம் குற்றத்துக்குப் பரிகாரம் தேடினார். அவரது எளிய உண்மை ஊர் மக்களின் மனத்தில் மதிப்பைத் திரும்பப் பெற்றது.