Kural 935 · கவறும் கழகமும் கையும் தருக்கி – Tamilone

Kural 935 · Gambling · சூது

கவறும் கழகமும் கையும் தருக்கிஇவறியார் இல்லாகி யார்.

Kavarum Kazhakamum Kaiyum Tharukki / Ivariyaar Illaaki Yaar

Many there have been who were proud of their skill in the throwing of dice and were mad after the gambling-house: but there hath not been a single man of them that did not come to grief.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

பகடையையும், சூதாடும் கழகத்தையும், தன் கைத்திறனையும் எண்ணிச் செருக்குக் கொண்டு அவற்றையே பற்றிக்கொண்டவர்களில் வறியவராகாதவர் யார்? எவரும் இல்லை.

Meaning

Among those who were proud of the dice, the gaming club and their own skill of hand, and clung to them greedily, who has not ended up destitute? No one.

சொற்பொருள் Word by word

கவறும்: dice
கழகமும்: the gambling club
கையும்: and skill of the hand
தருக்கி: being proud
இவறியார்: those who clung greedily
இல்லாகி யார்: who has not become destitute

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் மூன்று பொருள்களைச் சொல்கிறார்: கவறு என்னும் பகடை, கழகம் என்னும் சூதாடும் மன்றம், கை என்னும் ஆடுபவனின் திறமை. இம்மூன்றையும் எண்ணிப் பெருமை கொள்பவர்கள் ஆட்டத்தைவிட்டு விலகாமல் அதையே பற்றிக்கொண்டிருப்பார்கள். அவ்வாறு பற்றியவர்களில் வறியவராகாதவர் எவரும் இல்லை என்பதை, "இல்லாகி யார்" என்ற கேள்வியால் வள்ளுவர் உணர்த்துகிறார். சூதாடியின் செருக்கு அவனுடைய வீழ்ச்சிக்கு முதல் படியாகும். தன் கைத்திறன் தன்னைக் காக்கும் என்று நம்புபவன் தன் அறிவை இழந்துவிடுகிறான்.

பகடை என்பது அதிர்ஷ்டத்தால் விழுவது; திறமையால் அல்ல. திறமை என்று தானே நினைத்துக்கொள்ளும் பெருமையே மயக்கம். சூதாட்டக் கழகங்களை நடத்துபவர்களுக்கு அந்த மயக்கம் நன்கு தெரியும்; அதனால் வருபவர்களை உற்சாகப்படுத்துகின்றனர். ஒவ்வொரு வெற்றியும் ஆடுபவனுக்குத் தன் திறமையின் சான்றாகத் தோன்றுகிறது. ஆனால் இறுதியில் கழகத்தின் உரிமையாளனே எப்போதும் வெல்கிறான். தருக்கு என்ற சொல் இங்கு மிகவும் பொருத்தமானது; பணிவு இல்லாத இடத்தில் அறிவு நிலைக்காது.

இந்து மரபில் அகங்காரம் என்பது மனத்தின் ஆறு பகைகளில் ஒன்று; அது வீழ்ச்சிக்கு வழிவகுக்கும். பகவத்கீதையும் செருக்கை அசுர குணமாகக் குறிக்கிறது. எனவே இக்குறள் சூதின் தீங்கை மட்டுமல்ல, செருக்கின் தீங்கையும் ஒருசேர உணர்த்துகிறது. எவ்வளவு திறமை உள்ளவனும் இந்த வலையிலிருந்து தப்ப முடியாது.

ஆகவே பணிவுடன் வாழ்பவனே பாதுகாப்பாக இருக்கிறான். தன்னைவிடப் பெரிய ஆற்றல்கள் வாழ்வை இயக்குகின்றன என்பதை ஏற்பவன் ஆட்டத்தில் தன் அன்றாட உழைப்பின் பயனைப் பணயம் வைக்கமாட்டான். தருக்கு நீங்கிய மனத்திலேயே நல்ல ஆலோசனை நுழையும். குடும்பத்தினரின் அறிவுரையும் நண்பர்களின் எச்சரிக்கையும் அத்தகையவனுக்கே பயன்படும். அதனால் செருக்கைக் களைவதே சூதிலிருந்து தப்பும் முதல் வழி என்பதை இந்தக் குறள் மறைமுகமாகக் காட்டுகிறது. இதையே பெரியோர் வழிகாட்டுதலாகக் கொள்ள வேண்டும்; பணிவே பாதுகாப்பு.

Explanation

Here Valluvar names three things: the dice, the club or hall where gambling is played, and the skill of the player's own hand. Those who take pride in all three and refuse to leave the game cling to it, and of those who cling, the poet asks, who has not become destitute? The answer is built into the question. The gambler's pride is the first step of his fall. A man who trusts that the skill of his hand will protect him has already lost his sense.

The dice fall by chance, not by skill. The pride that supposes it is skill is itself the enchantment. The keepers of gambling halls know this very well and flatter their visitors. Each win seems to the player proof of his talent, yet in the end the owner of the hall always wins. The word "tarukku", pride, is very apt: where there is no humility, wisdom does not stay.

In Hindu thought ahamkara, ego, is among the inner enemies of the mind and leads to downfall. The Bhagavad Gita too counts pride among the demonic qualities. So the couplet teaches the harm of gambling and the harm of arrogance together. No matter how skilled, no one can escape this snare.

The humble man is therefore the safe man. One who accepts that greater forces move life will not stake the fruit of his daily labour on a game. Good counsel enters only a mind from which pride has gone, and the advice of family and the warning of friends serve only such a man. So the couplet quietly shows that dropping pride is the first way of escaping gambling.

கதை

மதுரைச் சூதாட்ட மன்றம்

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; மதுரையின் சித்திரைத் திருவிழாவை ஒட்டிய காலம் இதன் பின்னணி.

மதுரையில் சித்திரைத் திருவிழா நடந்த ஆண்டில், வெளியூரிலிருந்து வந்த கணேசன் என்ற இளைஞன் மீனாட்சி அம்மன் கோயிலுக்கு அருகே ஒரு வீட்டில் நடந்த பகடையாட்டத்தைப் பார்த்தான். பகடைகளைத் திறமையாக வீசும் ஒருவனைக் கண்டு வியந்தான். "இது அதிர்ஷ்டம் அல்ல, கைத்திறன்" என்று அவன் நண்பர்கள் சொன்னார்கள். தானும் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான்.

சில வாரங்களில் கணேசன் அந்த வீட்டுக்குத் தினமும் செல்லத் தொடங்கினான். தன் கை பகடையை வீசும் விதத்தை எண்ணி எண்ணிப் பெருமைப்பட்டான். "எனக்கு இதில் மிகுந்த திறமை இருக்கிறது" என்று அடிக்கடி தன் நண்பர்களிடம் சொன்னான். ஆட்டம் நடத்தும் முதியவர் மாணிக்கம் அவனை உற்சாகப்படுத்தினார். "நீ திறமையானவன், இன்னும் ஒரு ஆட்டம் ஆடு" என்றார். ஒவ்வொரு ஆட்டத்திலும் கணேசன் சில சமயம் வென்றான், பல சமயம் தோற்றான்.

ஆறு மாதங்களில் அவனுடைய கடை மூடப்பட்டது. அவன் சேர்த்து வைத்த பணம் போனது. அவன் நண்பர்கள் ஒவ்வொருவராக அவனை விட்டு விலகினர். ஒருநாள் மாணிக்கம் அவனிடம், "தம்பி, நான் முப்பது ஆண்டுகளாக இந்த மன்றத்தை நடத்துகிறேன். திறமையால் வென்றவன் எவனையும் நான் பார்த்ததில்லை. நான் மட்டுமே எப்போதும் வெல்கிறேன்" என்று சிரித்தபடி சொன்னார்.

கணேசன் அந்தச் சொற்களை நீண்ட நேரம் எண்ணிக் கொண்டிருந்தான். மீனாட்சி அம்மன் சந்நிதியில் நின்று, "என் செருக்கை மன்னித்தருள்" என்று வேண்டினான். பின்னர் அவன் ஊருக்குத் திரும்பிப் பழைய வேலைக்குச் சென்றான். அங்கே சிறு வருமானத்தில் வாழ்ந்தாலும் அவனுக்கு அமைதி கிடைத்தது. தன் திறமையை நம்பிச் செருக்கடைந்தவன் கடைசியில் எதுவுமில்லாமல் நிற்பான் என்பதை அவன் தன் வாழ்க்கையாலேயே கற்றுக்கொண்டான். பின்னாளில் மதுரைத் திருவிழாவில் பகடை ஆடும் இளைஞர்களைக் காணும்போது, அவன் மாணிக்கம் சொன்ன சொற்களை அவர்களுக்கு எடுத்துச் சொல்வான். சிலர் அவனைக் கேலி செய்தனர்; ஆனால் ஓரிருவர் அவன் முகத்தில் இருந்த உண்மையின் வலியை உணர்ந்து ஆட்டத்தை விட்டு விலகினர். அந்த அமைதியான வெற்றியே அவனுக்கு உண்மையான நிறைவு தந்தது. அவன் மனைவியும் அதனால் மீண்டும் மகிழ்ந்தாள்; அவர்கள் இல்லத்தில் நிம்மதி திரும்பியது.

A story

The Gaming Hall in Madurai

This is an imagined tale, set in Madurai in the season of the Chithirai festival.

In the year of the Chithirai festival at Madurai, a young man named Ganesan, who had come from another town, watched a dice game in a house near the Meenakshi temple. He marvelled at a man who threw the dice with great skill. "This is not luck, it is skill of hand," his friends told him. He too wished to learn.

Within weeks Ganesan went to that house every day. He thought again and again about the way his hand threw the dice and grew proud of it. "I have great talent in this," he often told his friends. The old man who ran the game, Manikkam, encouraged him: "You are skilful, play one more round." In every round Ganesan sometimes won and often lost.

In six months his shop was shut. The money he had saved was gone. His friends left him one by one. One day Manikkam said to him with a smile, "Son, I have run this hall for thirty years. I have never seen a man win by skill. Only I always win."

Ganesan thought about those words for a long time. Standing before the shrine of Meenakshi, he prayed, "Forgive my pride." Then he returned to his town and to his old job. Though he lived on a small income, he found peace. He learned from his own life that the man who is proud of his skill ends up with nothing. Later, when he saw young men at the Madurai festival playing dice, he repeated to them the words Manikkam had said. Some mocked him, but one or two felt the pain of truth on his face and left the game.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வின் எந்தப் பகுதியில் நீங்கள் உங்கள் திறமையை எண்ணி அமைதியாகப் பெருமைப்படுகிறீர்கள், ஆனால் உண்மையில் வாய்ப்போ வேறு எவரோ வெற்றி தோல்வியை முடிவு செய்கிறார்கள்?

To reflect on

In which area of life are you quietly proud of your skill, while chance or someone else is actually setting the odds?