Kural 932 · ஒன்றெய்தி நூறிழக்கும் சூதர்க்கும் உண்டாங்கொல்

யுதிஷ்டிரனின் பணயம்

மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில், இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இராஜசூய வேள்வி முடிந்த பின் யுதிஷ்டிரனின் செல்வத்தைக் கண்டு துரியோதனன் பொறாமை கொண்டான். தன் தாய்மாமன் சகுனியுடன் ஆலோசித்து, யுதிஷ்டிரனைச் சூதுக்கு அழைக்கத் திட்டமிட்டான். சூதாட்டத்தில் யுதிஷ்டிரனுக்கு ஆர்வம் இருந்தது என்றும், அழைப்பை மறுப்பது க்ஷத்திரிய தர்மத்துக்கு எதிரானது என்று அவன் கருதினான் என்றும் மரபு கூறுகிறது. ஹஸ்தினாபுரத்தில் சபை கூடியது.

சகுனி பகடையை உருட்டினான். அவன் பகடை அவன் விருப்பப்படி விழுந்தது. முதலில் யுதிஷ்டிரன் தன் விலையுயர்ந்த முத்து மாலையைப் பணயம் வைத்தான், தோற்றான். பின்னர் பொன் குவியல்களையும், தேர்களையும், யானைகளையும், ஆயிரக்கணக்கான வேலைக்காரர்களையும் வைத்து இழந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் "இதை அடுத்த முறை மீட்டுவிடுவேன்" என்ற எண்ணம் அவனை இழுத்துச் சென்றது. விதுரர் எச்சரித்தார். பீஷ்மரும் துரோணரும் அமைதியாகத் தலை குனிந்து நின்றனர்.

நாடு, நகரம், குடிமக்கள் போன பிறகு நகுலன், சகாதேவன், அர்ஜுனன், பீமன் ஆகிய தம்பியரையும் வைத்து இழந்தான். பிறகு தன்னையே பணயம் வைத்தான். கடைசியாகத் திரௌபதியையும் வைத்து இழந்தான். ஒன்றைப் பெறுவதற்காகத் தொடங்கிய ஆட்டம் தன் குடும்பம் முழுவதையும் இழக்கச் செய்தது. அந்த நாளின் இறுதியில் யுதிஷ்டிரன் தன் பெருமையுடன் இருந்த அமைதி முழுவதும் இழந்தவனாக நின்றான்.

பிற்காலத்தில் வனவாசத்தின்போது அவன் ஒவ்வொரு நாளும் தன் தவறை எண்ணிக் கலங்கினான். ஆனால் அந்த எண்ணம் வருவதற்குள் இழப்பு நடந்துவிட்டது. வனத்தில் முனிவர்கள் வந்து ஆறுதல் சொல்லும்போதெல்லாம் அவன் கண்கள் நிறைந்தன; தம்பியரின் முகத்தை நேர்கொண்டு பார்க்கவே அவனுக்குச் சங்கடமாக இருந்தது. அறத்தின் உருவமாகக் கருதப்பட்ட மனிதனே சூதில் இவ்வளவு இழந்தான் என்றால், சாதாரண மனிதன் எவ்வாறு நன்மையுடன் வாழ முடியும் என்று வள்ளுவர் கேட்கிறார். மகாபாரதம் அந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக அமைகிறது. அன்று சபையில் அமர்ந்திருந்த ஒவ்வொருவரும் அந்த இழப்பின் சாட்சிகளாக இருந்தனர்; பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டுகள் காட்டிலும் ஓர் ஆண்டு மறைந்தும் வாழ வேண்டியதாயிற்று. ஒரு நாளின் சில மணி நேர ஆட்டம் பதின்மூன்று ஆண்டுகளின் துயரமாக மாறியது. அந்த ஆட்டத்தின் இறுதியில் அவன் அரச மகுடத்தையும் மக்களின் மதிப்பையும் ஒருங்கே இழந்து நின்றதைக் கண்டவர்கள் இன்றும் அதை நினைவுகூர்கின்றனர். இதுவே ஒன்றைப் பெற்று நூறை இழக்கும் கணக்கின் உண்மையான வடிவம்.

இறுதியாக, இந்தக் குறளில் உள்ள கேள்வி நம்மை நாமே கேட்க வேண்டிய கேள்வியாகும்: நான் இதைத் தொடர்ந்தால் நன்மையுடன் வாழ வழி உண்டா? பதில் தெளிவாக இருக்கும்போது, தொடர்வது அறிவுடைமை ஆகாது.

Yudhishthira's Stakes

In the Sabha Parva of the Mahabharata, after the Rajasuya sacrifice at Indraprastha was completed, Duryodhana burned with envy at Yudhishthira's wealth. He took counsel with his maternal uncle Shakuni and planned to invite Yudhishthira to a game of dice. Tradition says Yudhishthira had a certain fondness for the game, and that he thought refusing a challenge went against the code of a kshatriya. The assembly met at Hastinapura.

Shakuni cast the dice, and they fell as he wished. First Yudhishthira staked a precious pearl necklace and lost. Then he staked heaps of gold, chariots, elephants and thousands of servants, and lost them too. Each time the thought "I will win it back next time" drew him on. Vidura warned him. Bhishma and Drona stood silent with bowed heads.

When the kingdom, the city and the subjects were gone, he staked his brothers Nakula, Sahadeva, Arjuna and Bhima, one after another, and lost them. Then he staked himself. At last he staked Draupadi and lost her as well. A game begun for the sake of gaining one thing cost him his whole family. By the end of that day Yudhishthira stood stripped of all the calm and dignity he had carried.

Later, during the exile in the forest, he grieved every day over his error. But the thought came only after the loss had been done. If a man regarded as the very form of dharma lost so much at dice, Valluvar asks, how can an ordinary man live well by it? The Mahabharata is the answer to that question. A few hours of play on one day turned into thirteen years of sorrow; every person seated in that hall became a witness to the loss.