Kural 936 · அகடாரார் அல்லல் உழப்பர்சூ தென்னும் – Tamilone

Kural 936 · Gambling · சூது

அகடாரார் அல்லல் உழப்பர்சூ தென்னும்முகடியான் மூடப்பட் டார்.

Akataaraar Allal Uzhapparsoo Thennum / Mukatiyaan Mootappat Taar

Behold the men that are blinded by the Genius of Wretchedness who cometh in the form of a passion for gambling: they will starve and suffer every misery.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சூது என்னும் மூதேவியால் மூடப்பட்டவர்கள் வயிறு நிறைய உண்ண மாட்டாமல் துன்பத்தில் உழல்வார்கள்.

Meaning

Those who are covered by the goddess of misfortune called gambling will not fill their bellies and will suffer in distress.

சொற்பொருள் Word by word

அகடு ஆரார்: those who do not fill their belly
அல்லல் உழப்பர்: will suffer distress
சூது என்னும்: called gambling
முகடியான்: by the goddess of misfortune (Mukati)
மூடப்பட்டார்: being covered

விளக்கம்

இந்தக் குறளில் வள்ளுவர் தமிழ் மரபில் வழங்கும் ஒரு உருவகத்தைக் கையாளுகிறார். முகடி என்பவள் மூதேவி; அவள் வறுமையும் சோம்பலும் துன்பமும் தரும் தெய்வமாகக் கருதப்படுகிறாள். அவள் திருமகளான லட்சுமிக்கு எதிரானவள் என்று நம்பப்படுகிறது. சூது என்பது அத்தகைய தெய்வத்தின் வடிவம் என்று வள்ளுவர் கூறுகிறார். அவளால் மூடப்பட்டவர்கள் வயிறு நிரம்ப உண்ண இயலாதவர்களாகித் துன்பத்தில் உழல்வார்கள். "அகடு ஆரார்" என்பது வயிறு நிறையாதவர் என்பதைக் குறிக்கிறது.

சூதாடி தன் உழைப்பின் பயனையும் வீட்டில் சேர்த்த உணவுப் பொருளையும் சூதில் இழக்கிறான். அவனுக்கு மட்டுமல்ல, அவன் குடும்பத்துக்கும் உணவு இல்லாத நிலை வருகிறது. இது சூதின் மிகக் கொடுமையான விளைவு. மகாபாரதத்தில் பாண்டவர்கள் சூதில் அரசை இழந்து வனம் சென்றபோது, அங்கே உணவு தேடுவது அவர்களுக்கு முதல் பிரச்சினையாக இருந்தது. யுதிஷ்டிரன் சூரிய தேவனைத் தொழுது அட்சயபாத்திரம் பெற்றார். அந்த அருள் இல்லாவிட்டால் அவர் தம்பியரும் மனைவியும் பசியால் வாடியிருப்பார்கள்.

"மூடப்பட்டார்" என்ற சொல் இருளில் மூடிய நிலையைக் காட்டுகிறது: ஒருவன் தன்னைப் பற்றியோ குடும்பத்தைப் பற்றியோ சிந்திக்க முடியாத அளவுக்கு சூது அவனை மூடிவிடுகிறது. வறுமையும் சோம்பலும் தெய்வமாக உருவகிக்கப்படுவது நம் மரபின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. அதிலிருந்து தப்ப ஒரே வழி உழைப்பும் அறவழிப் பொருள் ஈட்டலுமே.

தமிழ் மரபில் வீட்டில் திருமகளை வரவேற்று மூதேவியை வெளியேற்றும் வழக்கம் இன்றும் உண்டு. வீட்டைத் தூய்மையாக வைத்து, விளக்கேற்றி, உழைப்பையும் ஒழுக்கத்தையும் போற்றுவதே அதன் உட்பொருள். சூதாடுபவன் அந்த வழக்கத்துக்கு எதிர்த்திசையில் செல்கிறான். அவன் வீட்டின் அடுப்பு எரியாத நாளே அவனுக்குச் சூதின் உண்மையான விலையைக் காட்டுகிறது. அன்றைய பசி அவனை மட்டுமல்ல, குழந்தைகளையும் வாட்டுகிறது. அதை உணரும் நேரத்தில் பெரும்பாலும் மிகவும் தாமதமாகியிருக்கும்.

Explanation

Here Valluvar uses an image from Tamil tradition. Mukati, or Mudevi, is the goddess of poverty, laziness and misfortune, regarded as the opposite of Lakshmi, the goddess of wealth. Valluvar says that gambling is a form of that goddess. Those she covers cannot fill their bellies and wander in distress. "Akadu aaraar" means those whose stomachs are not full.

The gambler loses to the dice the fruit of his labour and the food stored at home. Not only he but his family is left without food. This is the cruellest consequence of gambling. In the Mahabharata, when the Pandavas lost the kingdom at dice and went to the forest, finding food was their first difficulty. Yudhishthira worshipped Surya, the Sun, and received the Akshaya Patra. Without that grace his brothers and his wife would have suffered hunger.

The word "moodappattaar", covered, suggests being wrapped in darkness. Gambling covers a man so completely that he can no longer think of himself or his family. That poverty and laziness are pictured as a goddess shows the depth of our tradition. The only escape is labour and the earning of wealth by righteous means.

In Tamil homes the custom of welcoming Lakshmi and sending out Mudevi still lives. Its inner sense is to keep the house clean, light the lamp, and honour labour and discipline. The gambler walks in the opposite direction. The day the hearth in his house does not burn shows him the true price of gambling, and that day's hunger troubles not only him but his children. By the time he realises it, it is often too late.

கதை

அட்சயபாத்திரம்

மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்தில், சூதில் அனைத்தையும் இழந்த பாண்டவர்கள் பன்னிரண்டு ஆண்டு வனவாசத்தைத் தொடங்கினர். அவர்களுடன் திரௌபதியும், பல பிராமணர்களும், முனிவர்களும் காட்டுக்கு வந்தனர். அவர்களுக்கு உணவு அளிப்பது யுதிஷ்டிரனின் கடமையாக இருந்தது. வனத்தில் பழங்களும் கிழங்குகளும் எல்லோருக்கும் போதவில்லை. வயிறு நிறையாத நிலை முதல் நாளிலேயே தொடங்கியது.

யுதிஷ்டிரன் தன் குருவான தௌம்ய முனிவரை அணுகினான். "என்னைத் தொடர்ந்து வந்தவர்களுக்கு நான் எப்படி உணவு அளிப்பேன்?" என்று கேட்டான். தௌம்யர் சூரிய தேவனின் நூற்றெட்டு திருப்பெயர்களைச் சொல்லி வழிபடும்படி அறிவுரை சொன்னார். யுதிஷ்டிரன் கங்கை நீரில் நின்று, சூரியனைத் துதித்துத் தவம் செய்தான். சூரியன் நேரில் தோன்றி அவனுக்கு ஒரு செம்புப் பாத்திரத்தை அளித்தார். "இந்தப் பாத்திரத்தில் நாள்தோறும் நான்கு வகை உணவும் வரும். திரௌபதி உண்ணும் வரை எவ்வளவு பேருக்கும் போதும். அவள் உண்டபின் அது வெறுமையாகும்" என்றார்.

அந்தப் பாத்திரம் வனவாசம் முழுவதும் அனைவரின் பசியைத் தீர்த்தது. ஆனால் அது கிடைத்த பின்னும் யுதிஷ்டிரனின் மனம் வருந்தியது. தான் சூதில் இழக்காவிட்டால் தம்பியரும் மனைவியும் காட்டில் உணவுக்காகத் தவிக்க வேண்டியதில்லை என்பதை அவன் அறிந்தான். ஒருநாள் துர்வாசர் தம் சீடர்களுடன் எதிர்பாராமல் வந்தபோது பாத்திரம் வெறுமையாக இருந்தது. கண்ணன் வந்து பாத்திரத்தில் ஒட்டியிருந்த ஒரு பருக்கையை உண்டு அனைவரின் பசியையும் தீர்த்தார்.

இந்த நிகழ்வுகள் வள்ளுவரின் சொல்லை நினைவூட்டுகின்றன. சூது என்ற தீமையால் மூடப்பட்டவர்களுக்கு வயிறு நிரம்பும் உணவும் கிடைப்பது அரிதாகிறது. பாண்டவர்கள் அருளால் தப்பினர்; சாதாரண மனிதருக்கு அத்தகைய அருள் உறுதி இல்லை. எனவே தொடக்கத்திலேயே சூதைத் தவிர்ப்பதே காப்பு. வயிற்றுப் பசியை விடப் பெரியது குடும்பத்தின் மானம் என்பதை யுதிஷ்டிரன் அந்த நாட்களில் ஒவ்வொரு கணமும் உணர்ந்தான். பசித்தவருக்கு உணவு அளிப்பது இல்லறத்தாரின் தலையாய தர்மம்; அந்தத் தர்மத்தை நிறைவேற்றும் ஆற்றலையே சூது பறித்தது. அந்தப் பறிப்பை அருளால் மட்டுமே சரிசெய்ய முடிந்தது என்பதை நாம் நினைவில் கொள்ள வேண்டும். சாதாரண மனிதன் அத்தகைய அருளுக்காகக் காத்திருக்காமல், முன்னெச்சரிக்கையுடன் வாழ்வதே நல்லது. பிறருக்கு உணவு தரும் கைகள் சூதின் பக்கம் நீளாமல் இருக்க வேண்டும். அன்றைய காட்டு வாழ்வில் யுதிஷ்டிரன் இந்தப் பாடத்தை ஆழமாக உணர்ந்தான்.

A story

The Akshaya Patra

In the Vana Parva of the Mahabharata, the Pandavas, having lost everything at dice, began their twelve years of exile. Draupadi, many brahmins and sages followed them into the forest. It was Yudhishthira's duty to feed them. The fruit and roots of the forest did not suffice for all. The state of not having a full belly began on the very first day.

Yudhishthira approached his teacher, the sage Dhaumya. "How shall I feed those who have followed me?" he asked. Dhaumya advised him to worship Surya, the Sun, by reciting his hundred and eight names. Yudhishthira stood in the Ganga water and praised the Sun with penance. Surya appeared in person and gave him a copper vessel. "Every day this vessel will yield four kinds of food. It will suffice for any number until Draupadi has eaten. After she eats it becomes empty," he said.

That vessel satisfied everyone's hunger throughout the exile. Yet even after he received it, Yudhishthira's heart ached. He knew that had he not lost at dice, his brothers and wife would not have had to long for food in the forest. One day, when the sage Durvasa arrived unexpectedly with his disciples, the vessel was empty. Krishna came, ate a single grain stuck to the vessel, and satisfied the hunger of all.

These events recall Valluvar's words. For those covered by the evil of gambling, even a full meal becomes rare. The Pandavas were saved by grace, but an ordinary man has no such assurance. So the protection is to avoid gambling at the very beginning. Yudhishthira felt, every moment of those days, that the honour of a family weighs more than the hunger of a belly. Feeding the hungry is the foremost dharma of a householder, and it was exactly the power to fulfil that dharma which gambling took away. Only grace could set the loss right.

சிந்தனைக்கு

இன்று எடுக்கும் எந்த முடிவுகள் உங்களை நம்பியிருப்பவர்களுக்கு அவர்கள் தட்டில் அவர்களுக்குரியதைவிடக் குறைவையே தரக்கூடும்?

To reflect on

What choices today might leave the people who depend on you with less than they deserve at their own table?