Kural 933 · உருளாயம் ஓவாது கூறின் பொருளாயம் – Tamilone

Kural 933 · Gambling · சூது

உருளாயம் ஓவாது கூறின் பொருளாயம்போஒய்ப் புறமே படும்.

Urulaayam Ovaadhu Koorin Porulaayam / Pooip Purame Patum

If a man bet constantly over dice, his substance will only go into stranger hands.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உருளும் பகடையின் மீது நிறுத்தாமல் பணயம் கூறிக்கொண்டே இருந்தால், அவனுடைய செல்வ வருவாய் அவனை விட்டுப் போய் வேறு ஒருவர் கைக்குச் சேரும்.

Meaning

If one keeps wagering on the rolling dice without ceasing, the income of his wealth will leave him and pass to others.

சொற்பொருள் Word by word

உருள் ஆயம்: the rolling dice (stake)
ஓவாது: without ceasing
கூறின்: if one wagers
பொருள் ஆயம்: the income of wealth
போஒய்: going away
புறமே படும்: falls to others

விளக்கம்

உருளாயம் என்பது உருளும் பகடையையும் அதன் மீது வைக்கும் பணயத்தையும் குறிக்கும். "ஓவாது" என்றால் நிறுத்தாமல். ஒருவன் மீண்டும் மீண்டும் பகடை உருட்டிப் பணயம் வைத்துக்கொண்டே இருந்தால், அவன் உழைத்துச் சேர்த்த வருமானம் முழுவதும் அவனுடைய கையை விட்டுப் போய் வெளியே இருப்பவர்களிடம் சேரும் என்பது இதன் பொருள். "புறமே படும்" என்ற சொல் இங்கே முக்கியம்; அது அவன் குடும்பத்துக்குப் புறம்பானவர்களிடம் செல்வம் போவதையும், அவனுக்கு அன்னியமானவர்களுக்குச் சேர்வதையும் குறிக்கிறது.

செல்வம் என்பது ஒரு குடும்பத்தின் உழைப்பையும் பாதுகாப்பையும் கொண்டது. அது ஒருவனின் தனிப்பட்ட சொத்தாக இருந்தாலும், அவன் மனைவி மக்கள் பெற்றோர் ஆகியோரின் வாழ்வு அதனுடன் இணைந்துள்ளது. அதைப் பகடையின் உருளலுக்குக் கொடுத்தால் அது சூதுக்கூடத்தை நடத்துபவனுக்கும் அதில் வெல்பவனுக்கும் போய்ச் சேரும். இல்லறம் காக்கும் தர்மத்தை அந்தச் செயல் உடைக்கிறது. நான்கு புருஷார்த்தங்களில் பொருள் என்பது அறத்தின் வழியில் ஈட்டப்பட்டு அறத்தின் வழியில் செலவிடப்பட வேண்டும். சூதில் அது இரண்டும் இல்லாமல் போகிறது.

சில உரையாசிரியர்கள் "புறமே படும்" என்பதைச் செல்வம் வெளிநபர்களிடம் போகும் என்றும், சிலர் அது கண்ணுக்குத் தெரியாதபடி அழியும் என்றும் கொள்வர். இரண்டும் ஒரே முடிவுக்கு வருகின்றன: அவன் உழைப்பின் பயன் அவனுக்கு இல்லை.

உழைத்துச் சேர்த்த பொருள் வெளியாரிடம் போவது ஒருவனுடைய வீட்டுக்கு மட்டுமல்ல, அவனை நம்பியிருக்கும் தொழிலாளர்களுக்கும் துன்பம் தருகிறது. வணிகன் ஒருவன் சூதில் இழந்தால் அவனிடம் வேலை செய்பவர்களின் கூலியும் தாமதமாகிறது. இவ்வாறு ஒருவனுடைய தவறு பலருடைய வாழ்வைப் பாதிக்கிறது. அதனால் செல்வத்தைக் காப்பது ஒரு தனி மனித விருப்பம் அல்ல; சமூகப் பொறுப்பும் ஆகும். இதையே குறள் நமக்குச் சொல்கிறது. செல்வத்தை இழக்கும் முன் அதன் மதிப்பை உணர்ந்து காக்கும் மனப்பாங்கே ஒருவனை நல்ல குடும்பத்தலைவனாக ஆக்குகிறது. அவ்வாறு காக்காதவனுக்குப் பின்னர் வருந்துவதே மிஞ்சும். அதற்கு முன்பே விழித்துக்கொள்வது நன்று.

Explanation

"Urulaayam" refers to the rolling dice and the stake laid upon them, and "ovaadhu" means without ceasing. The sense is that if a man throws the dice again and again and keeps wagering, the whole income he earned by his labour will slip from his hand and go to others. The phrase "purame padum" is important: it points to wealth going to those outside his family, to strangers.

Wealth carries the labour and security of a household. Even if it stands in one man's name, the lives of his wife, children and parents are bound up with it. If he hands it to the roll of the dice, it passes to the keeper of the gaming hall and to whoever wins. This breaks the dharma of protecting the home. Among the four purusharthas, wealth is meant to be earned by righteous means and spent by righteous means. In gambling both are lost.

Some commentators take "purame padum" to mean that wealth passes to outsiders, and others that it simply vanishes unseen. Both come to the same end: the fruit of his work does not remain with him.

When wealth earned by labour passes to outsiders, it brings sorrow not only to his own home but also to the workers who depend on him. If a merchant loses at dice, the wages of his employees are delayed as well. One man's error thus touches many lives. Protecting wealth is therefore not merely a private wish but a social duty, and this is what the couplet tells us.

கதை

காஞ்சிபுரப் பட்டுக் கடை

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; காஞ்சிபுரத்துப் பட்டு வணிகக் குடும்பம் இதன் பின்னணி.

காஞ்சிபுரத்தில் வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலுக்கு அருகே ஒரு பட்டுச் சேலைக் கடை இருந்தது. அதன் உரிமையாளர் ஆறுமுகம் தன் தந்தையிடமிருந்து நான்கு தறிகளையும் நூற்றுக்கணக்கான வாடிக்கையாளர்களையும் பெற்றிருந்தார். அவர் நேர்மையான வணிகர். ஆனால் வெள்ளிக்கிழமை மாலைகளில் அவருடைய நண்பர்கள் சிலர் அருகிலுள்ள ஒரு வீட்டில் பகடை ஆட அழைத்தனர். முதலில் அவர் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே சென்றார்.

சில மாதங்களில் ஒரு மணி நேரம் இரவு முழுவதுமாக மாறியது. சிறு பணயம் பெரிய பணயமாக வளர்ந்தது. ஒவ்வொரு வாரமும் வந்த லாபத்தை அவர் நண்பர்களின் மேசையில் வைத்து விட்டு வந்தார். கடையின் தறிகளுக்குப் பணம் கொடுக்க முடியாமல் நெசவாளர்கள் காத்திருந்தனர். ஒருநாள் அவர் மனைவி கனகம், "நம் மகள் திருமணத்துக்கு வைத்திருந்த நகைகளை எடுக்க வேண்டுமா?" என்று கலங்கிக் கேட்டாள்.

ஆறுமுகம் அன்று இரவு தனியாக அமர்ந்து, மனம் தெளிந்த நிலையில் தன் கணக்குப் புத்தகத்தை ஒவ்வொரு பக்கமாகத் திறந்தார். ஆறு மாதங்களில் அவர் இழந்த தொகை ஒரு தறியின் ஆண்டு வருமானத்தை விட அதிகமாக இருந்தது. அவர் இழந்த ஒவ்வொரு பணமும் வெவ்வேறு ஊர்களிலிருந்து வந்த அந்நியர்களின் பைகளில் சேர்ந்திருந்தது. அவர்களில் பலரை அவர் அறியவும் இல்லை.

மறுநாள் காலையில் அவர் கண்ணீருடன் வரதராஜப் பெருமாளின் சந்நிதியில் நின்று, "இனி என் உழைப்பை அந்நியரின் கையில் ஒப்படைக்க மாட்டேன்" என்று உறுதி எடுத்தார். நெசவாளர்களுக்குச் சேர வேண்டிய பணத்தை முதலில் கொடுத்தார். மனைவியின் நகைகளை மீட்டார். கடையை மீண்டும் நிலைநிறுத்த மூன்று ஆண்டுகள் ஆயின. அதன் பிறகு வெள்ளிக்கிழமை மாலைகளில் அவர் குடும்பத்துடன் கோயிலுக்குச் செல்லத் தொடங்கினார். அவருடைய பழைய நண்பர்கள் சிலர் பின்னாளில் தங்கள் வீடுகளையே இழந்தபோது, அவர் அவர்களுக்குத் தம் கடையில் வேலை கொடுத்து உதவினார். தம் அனுபவத்தை அவர்களுக்கும் எடுத்துச் சொன்னார். அதைக் கேட்டவர்களில் பலர் மீண்டும் நேர்மையான உழைப்பின் பாதைக்குத் திரும்பினர். ஒருவன் தன் தவறை உணர்ந்தவுடன் திருந்தினால் அவன் குடும்பமும் தொழிலும் மீண்டும் தழைக்கும் என்பதற்கு ஆறுமுகத்தின் வாழ்வு சான்றாக ஊரில் பேசப்பட்டது.

A story

The Silk Shop of Kanchipuram

This is an imagined tale; its setting is a silk-merchant's family of Kanchipuram.

Near the temple of Varadaraja Perumal in Kanchipuram there was a silk-saree shop. Its owner Arumugam had inherited four looms and hundreds of customers from his father. He was an honest merchant. But on Friday evenings some of his friends invited him to a house nearby to play dice. At first he went for only an hour.

Within a few months the one hour became a whole night. Small stakes grew into large ones. Each week he left the week's profit on his friends' table. The weavers waited, unable to be paid for their looms. One day his wife Kanakam asked in distress, "Shall we take out the jewels we kept for our daughter's wedding?"

That night Arumugam opened his account book with a clear mind. In six months he had lost more than a loom earned in a year, and nobody was left in his shop who could be paid without borrowing. Every coin he had lost had gone into the purses of strangers from other towns. Many of them he did not even know.

The next day he stood before Varadaraja Perumal and vowed, "Never again will I hand my labour to strangers." He first paid the weavers what was due. He redeemed his wife's jewels. It took three years to set the shop on its feet again. After that, on Friday evenings, he began going to the temple with his family. Years later, when some of his old friends lost their very homes, he gave them work in his shop and told them of his own experience. Many of those who listened returned to the path of honest labour.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் கடின உழைப்பால் வந்த பணமும் நேரமும் ஒவ்வொரு வாரமும் உண்மையில் எங்கே போகின்றன என்று தடம் பார்த்தால், அவை யாருடைய கைகளில் இருக்கும்?

To reflect on

If you traced where your hard-earned money and time actually go each week, whose hands would you find them in?