Kural 937 · பழகிய செல்வமும் பண்பும் கெடுக்கும் – Tamilone

Kural 937 · Gambling · சூது

பழகிய செல்வமும் பண்பும் கெடுக்கும்கழகத்துக் காலை புகின்.

Pazhakiya Selvamum Panpum Ketukkum / Kazhakaththuk Kaalai Pukin

If thou throw away thy time at the gambling-house, thy inheritance will be consumed and thy fair name will be wiped out.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

சூதாடும் கழகத்தில் ஒருவன் தன் காலத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினால், அது அவன் வழிவழியாகப் பெற்ற செல்வத்தையும் நல்ல பண்பையும் கெடுக்கும்.

Meaning

If a man begins to spend his time in the gambling hall, it will ruin both the wealth he has inherited and his good character.

சொற்பொருள் Word by word

பழகிய செல்வமும்: the long-held wealth
பண்பும்: and character
கெடுக்கும்: will destroy
கழகத்துக்: in the gambling hall
காலை புகின்: if one spends time, enters

விளக்கம்

"பழகிய செல்வம்" என்பது பல தலைமுறைகளாகக் குடும்பத்தில் தங்கி வந்த செல்வம். அதைச் சேர்த்தவர்கள் உழைத்தவர்கள்; அதைக் காக்க வேண்டியவன் அதைப் பெற்றவன். "பண்பு" என்பது குடும்பத்தின் நல்ல நடத்தையும் மரபும். இரண்டும் சேர்ந்தே ஒரு குடும்பத்தின் மதிப்பாகின்றன. சூதாடும் கழகத்தில் காலம் செலவிடத் தொடங்கியவன் இவ்விரண்டையும் கெடுப்பான் என்று வள்ளுவர் எச்சரிக்கிறார். "காலை புகின்" என்ற சொல்லில் கழகத்துக்குள் நுழைந்த நொடியே அபாயம் தொடங்குகிறது என்ற பொருள் மறைந்துள்ளது.

இங்கு பொருளை மட்டுமல்ல, பண்பையும் சேர்த்துச் சொல்வது வள்ளுவரின் நுட்பம். செல்வம் போனாலும் பண்பு இருந்தால் மீண்டும் செல்வம் சேர்க்கலாம். ஆனால் பண்பு போய்விட்டால் செல்வம் இருந்தும் பயனில்லை. சூதாடும் இடத்தில் நல்ல நண்பர்கள் இல்லை; ஒவ்வொருவரும் பிறருடைய பணத்தை நோக்குகிறார். அந்தச் சூழல் தன்னலத்தையும் பொய்யையும் வளர்க்கிறது. நீண்ட நாள் அந்தச் சூழலில் இருப்பவன் தன் குடும்பத்தின் உயர்ந்த பண்புகளை மறக்கிறான். தலைமுறை தலைமுறையாக வந்த மரபு அவன் கையில் முடிவடைகிறது; அதைவிடப் பெரிய இழப்பு வேறில்லை.

இந்து மரபில் குலதர்மம் என்பது மிகவும் முக்கியமானது. முன்னோர் செய்த நற்செயல்களால் வந்த நற்பெயரையும் செல்வத்தையும் காப்பது பிள்ளைகளின் கடமை. அதைக் காக்காதவன் முன்னோருக்கும் வருங்காலத் தலைமுறைக்கும் கடன்பட்டவனாகிறான். இந்தக் குறள் அந்தக் கடமையை நினைவூட்டுகிறது.

இன்னொரு நுட்பமும் இங்கு உண்டு. செல்வம் ஒரு கணத்தில் போகலாம்; ஆனால் பண்பு மெல்ல மெல்ல மங்கும். கழகத்தில் அமரும் முதல் மணி நேரமே அந்த மங்கலின் தொடக்கமாகும். இளைஞன் தன் முன்னோர் எப்படி வாழ்ந்தனர் என்பதை நினைத்துப் பார்த்தால் தனக்குள்ளே ஒரு தடை உருவாகும். அந்தத் தடையை மதிப்பவனே குடும்பப் புகழைக் காப்பான். அதை மீறுபவன் இழப்பது பணத்தை மட்டுமல்ல, தன் பெயருடன் தந்தையின் பெயரையும்தான்.

Explanation

"Pazhagiya selvam" is wealth that has stayed in a family for many generations. Those who gathered it laboured; the one who received it must guard it. "Panbu", character, is the good conduct and tradition of the family. Together they make up a family's standing. Valluvar warns that a man who begins to spend his time in the gambling hall will spoil both. In the words "kaalai pugin" lies the sense that danger begins the moment one enters the hall.

It is Valluvar's subtlety to name character along with wealth. If wealth goes but character remains, wealth can be gathered again. But if character goes, wealth is useless even if one has it. In a gambling place there are no good friends; each person eyes another's money. That environment feeds selfishness and falsehood. A man long in such surroundings forgets the high qualities of his family.

In Hindu tradition kuladharma, the duty of the family line, is very important. It is the duty of children to protect the good name and wealth that came from their forefathers' good deeds. One who fails to do so becomes a debtor to his ancestors and to future generations. The couplet recalls that duty.

There is a further subtlety. Wealth can go in a moment, but character fades slowly, and the first hour spent in the hall is the beginning of that fading. If a young man thinks of how his forefathers lived, a barrier forms within him. He who respects that barrier will guard the family's fame. One who breaks it loses not only money but his father's name too.

கதை

செட்டியார் இல்லத்தின் மரபு

இது ஒரு கற்பனைக் கதை; காரைக்குடிப் பகுதியின் நகரத்தார் குடும்பம் இதன் பின்னணி.

காரைக்குடிக்கு அருகில் ஒரு நகரத்தார் குடும்பம் எட்டுத் தலைமுறைகளாக வணிகம் செய்து வந்தது. அவர்களுடைய பெரிய மாளிகை, கோயில்களுக்கு அவர்கள் செய்த திருப்பணிகள், ஏழைகளுக்குக் கொடுத்த உதவி ஆகியவை ஊர் முழுவதும் புகழ் பெற்றிருந்தன. அந்தக் குடும்பத்தின் தலைவர் வைரவன் செட்டியார் இறந்தபோது, அவருடைய ஒரே மகன் சுப்பிரமணியன் மாளிகையையும் வணிகத்தையும் ஏற்றான்.

சுப்பிரமணியனுக்குப் புதிய நண்பர்கள் கிடைத்தனர். அவர்கள் ஒரு சூதாட்டக் கழகத்தில் வழக்கமாகச் சந்தித்தனர். "ஒரு மணி நேரம் வா, வேடிக்கைக்காக" என்று அவனை அழைத்தனர். அவன் முதல் நாள் ஒரு மணி நேரம் மட்டுமே இருந்தான். மூன்றாம் மாதத்தில் அவன் நாள் முழுவதும் அங்கே இருந்தான். குடும்பக் கணக்குப் பிள்ளை கந்தசாமி, "ஐயா, நம் மரபில் இது இல்லை" என்று மெல்லச் சொல்லிப் பார்த்தார். ஆனால் சுப்பிரமணியன் கேட்கவில்லை.

முதலில் வணிகத்தின் வருவாய் குறைந்தது. அடுத்து பழைய வாடிக்கையாளர்கள் விலகினர். கோயில் திருப்பணிக்கு வழக்கமாகக் கொடுக்கும் நன்கொடை நிறுத்தப்பட்டது. ஊர் மக்கள், "செட்டியார் வீடு மாறிவிட்டது" என்று பேசிக்கொண்டனர். ஒரு நாள் அந்த மாளிகையின் ஒரு பகுதி அடமானம் வைக்கப்பட்டது. அன்று சுப்பிரமணியன் தன் தந்தையின் படத்தின் முன் நின்றான். அந்தப் படத்தில் தந்தையின் கண்கள் அவனை அமைதியாகப் பார்ப்பது போலத் தோன்றியது.

அவன் கண்ணீர் விட்டு அழுதான். கந்தசாமியிடம், "என் முன்னோர் எட்டுத் தலைமுறையாகச் சேர்த்ததை நான் ஒரே ஆண்டில் அழித்துவிட்டேன்" என்றான். அவன் அன்று முதல் அந்தக் கழகத்தின் வாசலைத் தாண்டவில்லை. வணிகத்தை மீண்டும் உழைத்துக் கட்டினான். மாளிகையை மீட்கப் பத்தாண்டுகள் ஆயின. அந்தக் காலத்தில் அவன் தினமும் காலையில் எழுந்து குலதெய்வக் கோயிலில் வழிபட்டு, கணக்குப் புத்தகங்களைத் தானே சரிபார்த்தான். கந்தசாமி செட்டியார் அவனுக்குத் துணை நின்றார். ஊர் மக்களும் அவனுடைய மாற்றத்தை மெல்ல மெல்ல நம்பத் தொடங்கினர். மீண்டும் கோயில் திருப்பணிக்கு அவன் முதல் நன்கொடை அளித்த நாளில், ஊரே அவனை வாழ்த்தியது; கந்தசாமி கண்ணீருடன் மகிழ்ந்தார். அவன் மகன் அந்தக் கதையைக் கேட்டு வளர்ந்து, குடும்ப மரபை மேலும் உயர்த்தினான்.

A story

The Heritage of the Chettiar House

This is an imagined tale; its setting is a Nagarathar merchant family near Karaikudi.

Near Karaikudi a Nagarathar family had traded for eight generations. Their great mansion, their sacred works for temples and their help to the poor were famous throughout the town. When the head of the family, Vairavan Chettiar, died, his only son Subramanian took over the mansion and the business.

Subramanian found new friends, who met regularly at a gambling club. "Come for an hour, just for fun," they said. On the first day he stayed only an hour. By the third month he was there all day. The family accountant Kandasamy gently said, "Sir, this is not in our tradition," but Subramanian did not listen.

First the business income fell. Then old customers left. The usual donation for temple works stopped. People said, "The Chettiar house has changed." One day a part of the mansion was mortgaged. That day Subramanian stood before his father's portrait. The father's eyes in the picture seemed to look at him quietly.

He wept. He told Kandasamy, "What my forefathers gathered for eight generations I destroyed in a single year." From that day he never crossed the club's threshold. He rebuilt the business by his labour. It took ten years to redeem the mansion. In that time he rose every morning to worship at the family deity's temple and checked the account books himself. Kandasamy stood by him, and the townspeople slowly began to believe in his change. His son grew up hearing the story and raised the family tradition higher still.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குப் பெற்றோரிடமிருந்து வந்த எந்த நல்ல விஷயத்தை, அது செல்வமோ, பெயரோ, மதிப்போ, சிதையாமல் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கொடுக்கும் பொறுப்பு உங்களுக்கு உள்ளது?

To reflect on

What inherited good thing, whether wealth, name or a value, are you responsible for handing on intact?