சாஸ்திரியின் மாணவன்
இது ஒரு கற்பனைக் கதை; கும்பகோணத்தின் வேதபாடசாலை இதன் பின்னணி.
கும்பகோணத்தில் சுப்பு சாஸ்திரிகள் நடத்திய வேதபாடசாலையில் பல மாணவர்கள் கல்வி பயின்றனர். அவர்களில் விசுவநாதன் என்ற இளைஞன் மிகவும் கூர்மையான அறிவுடையவன். ஐந்து ஆண்டுகள் அவன் நாள்தோறும் காலையில் எழுந்து சுலோகங்களைக் கற்றான். குருவுக்கு அவன்மேல் மிகுந்த அன்பு இருந்தது. ஆனால் அவன் சில புதிய நண்பர்களுடன் மாலைப் பொழுதில் காவிரிக்கரையில் பகடை விளையாடத் தொடங்கினான்.
முதலில் இது வெறும் பொழுதுபோக்கு. பின்னர் மாலை நேரம் இரவாக நீண்டது. காலையில் தாமதமாக எழுந்தான். பாடம் ஒப்பிக்கும்போது சுலோகங்கள் மறந்தன. குரு எச்சரித்தார்: "விசுவநாதா, கல்வி வேண்டுமென்றால் மனம் ஒருமுகப்பட வேண்டும்." அவன் தலையசைத்தான், ஆனால் நிற்கவில்லை. சில மாதங்களில் அவன் தந்தை அனுப்பிய பணம் முழுவதும் சூதில் போனது. அவன் உடைகள் அழுக்காயின, இரு வேளை உணவும் கிடைக்காமல் போனது.
ஊரில் அவன் பெயர் மங்கியது. "ஐயோ, இவன் நல்ல மாணவன் ஆயிற்றே" என்று பெரியவர்கள் வருந்தினர். ஒரு காலைப் பொழுதில் குரு அவனை அழைத்து, "உடை, உணவு, பொருள், புகழ், கல்வி ஐந்தையும் ஒரே சமயத்தில் நீ இழந்துவிட்டாய். அவற்றை மீட்க ஐந்து ஆண்டுகள் ஆகும்" என்றார். விசுவநாதன் அந்தச் சொற்களைக் கேட்டு உடைந்து அழுதான்.
அவன் குருவின் காலில் விழுந்து மன்னிப்பு வேண்டினான். குரு அவனை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டார். அவன் தினமும் அதிகாலையில் எழுந்து காவிரியில் நீராடி, பாடம் கற்றான். சில ஆண்டுகளில் அவன் மீண்டும் சிறந்த மாணவனாக ஆனான். அவனுடைய தந்தை பணம் அனுப்புவதை நிறுத்தியபோதும் அவன் எளிய உணவுடன் மனம் தளராமல் படித்தான். இழந்த உடையையும் உணவையும் அவன் உழைப்பாலேயே மீட்டான். குருவின் பெருந்தன்மையும் அவனது உறுதியும் இணைந்து அவனை மீண்டும் உயர்த்தின. மாலைப் பொழுதுகளில் காவிரிக்கரையில் அவன் பழைய நண்பர்களைக் கண்டாலும் புன்னகையுடன் விலகிச் சென்றான். அவன் மனம் இப்போது முழுமையாகப் பாடத்தில் நிலைத்தது. குருவின் முகத்தில் மீண்டும் பெருமிதம் தோன்றியது; அவ்வூரார் அவனை மனதார வாழ்த்தினர். அவன் தந்தையும் ஊருக்கு வந்து மகனைப் பார்த்து மகிழ்ந்தார். பின்னர் அவனே ஒரு பாடசாலையை நடத்தி, சூதின் தீமையை மாணவர்களுக்குச் சொல்லிக்கொடுத்தான்.