Kural 1071 · மக்களே போல்வர் கயவர் அவரன்ன

பூதனை

இது பாகவத புராணத்தின் பத்தாம் ஸ்கந்தத்தில் வரும் பூதனையின் வரலாறு. மதுராவின் கொடிய அரசன் கம்சன் தன் தங்கையின் எட்டாவது குழந்தையால் தனக்கு மரணம் என்று அறிந்து, ஆயர்பாடியில் வளரும் கண்ணனை அழிக்க விரும்பினான். பிறந்த குழந்தைகளைக் கொல்லும் பணியை அவன் பூதனை என்ற அரக்கியிடம் ஒப்படைத்தான்.

பூதனை ஓர் அழகிய, அன்பான தாயின் உருவம் தாங்கி கோகுலத்துக்குள் வந்தாள். ஆடை, அணிகலன், மலர் அணிந்த அவள் முகத்தில் பரிவு தெரிந்தது. பார்த்தவர் எவரும் அவள் ஓர் அரக்கி என்று எண்ணவில்லை. அவள் யசோதையின் வீட்டுக்குள் நுழைந்து, அங்கு தொட்டிலில் இருந்த குழந்தை கண்ணனை எடுத்துத் தன் மடியில் இட்டாள்.

யசோதையும் ரோகிணியும் அவளது வடிவத்தால் மயங்கித் தடுக்கவில்லை. பூதனை தன் மார்பில் கொடிய நஞ்சைத் தடவி, கண்ணனுக்குப் பால் புகட்டினாள். குழந்தையாக இருந்த கண்ணன் அவளது நஞ்சையும் உயிரையும் சேர்த்து உறிஞ்சினான். பூதனை வலியில் கதறி, தன் உண்மை அரக்கி வடிவத்தை அடைந்து, மலைபோல் விழுந்து இறந்தாள் என்று பாகவதம் கூறுகிறது.

ஆயர்கள் அவளது பெரிய உடலைக் கண்டு திகைத்தனர். அவளது தாய்மை வடிவத்தால் மயங்கியதை எண்ணி வருந்தினர். குழந்தை கண்ணன் அவள் மார்பில் சிரித்தபடி விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அவள் உயிர் நீங்கிய பின் அவளுக்கு முக்தி கிடைத்தது என்று புராணம் சொல்கிறது; ஏனெனில் அவள் கண்ணனுக்கு ஊட்டிய செயல் தாய்மையின் சாயலைக் கொண்டிருந்தது.

கயவர் மக்களைப் போல் தோன்றுவர் என்பதற்கு இந்தக் கதை ஒரு வியப்பூட்டும் எடுத்துக்காட்டு. தோற்றத்தில் அன்புள்ள தாய்; உள்ளத்தில் நஞ்சு. அவளை அவள் வடிவத்தால் அல்ல, அவளது செயலால் அடையாளம் காண வேண்டியிருந்தது.

நாம் இக்கதையிலிருந்து கற்பது: இனிய உருவமும் இனிய சொல்லும் மட்டும் ஒருவரின் பண்புக்குச் சான்று அல்ல. அவர் செயல்களின் நோக்கமும் விளைவும் அவரது உண்மை இயல்பைக் காட்டும்.

பூதனையின் முடிவு நமக்கு இன்னொன்றையும் உணர்த்துகிறது. உண்மையான பண்பு இறுதியில் வெளிப்பட்டே தீரும். வேடம் நீடிக்க முடியாது. கண்ணன் அவளது நஞ்சை உறிஞ்சியது போல, அறிவும் அறமும் கொண்டவர் பிறரது வஞ்சகத்தை அடையாளம் கண்டு வெல்வர். ஆயர்பாடி மக்கள் அதன் பின் புதிய முகங்களை எச்சரிக்கையுடனும் அன்புடனும் அணுகக் கற்றனர்.

Putana

This is the story of Putana from the tenth canto of the Bhagavata Purana. Kamsa, the cruel king of Mathura, learned that his death would come at the hands of the eighth child of his sister, and wished to destroy Krishna growing up at Gokula. He entrusted the killing of newborn children to a rakshasi named Putana.

Putana came into Gokula taking the form of a beautiful, loving mother. She wore clothes, jewels and flowers, and her face showed tenderness. No one who saw her thought she was a rakshasi. She entered the house of Yashoda, took baby Krishna from his cradle and set him on her lap.

Yashoda and Rohini, deceived by her form, did not stop her. Putana, having smeared deadly poison on her breast, tried to nurse Krishna. The infant Krishna drew out both her poison and her life. Putana cried out in agony, regained her true rakshasi form and fell dead like a mountain, says the Bhagavata.

The cowherds were stunned to see her huge body. They grieved that they had been deceived by her motherly form. Baby Krishna was laughing and playing on her chest. After her life left her, the Purana says, she attained liberation, because her act of feeding Krishna bore the semblance of motherhood.

This story is a striking example of how the base look like men. A loving mother in appearance, poison within. She had to be known not by her form but by her deed.

What we learn from the tale: a sweet form and sweet speech alone are no proof of a person's character. The aim and result of one's actions show his true nature.