Kural 1073 · தேவர் அனையர் கயவர் அவருந்தாம் – Tamilone

Kural 1073 · Baseness · கயமை

தேவர் அனையர் கயவர் அவருந்தாம்மேவன செய்தொழுக லான்.

Thevar Anaiyar Kayavar Avarundhaam / Mevana Seydhozhuka Laan

Like unto very Gods are the base ones on earth! For they too are a law unto themselves.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

கயவர் தேவரைப் போன்றவர்; ஏனெனில் அவர்களும் தாம் விரும்பியதையே செய்து நடப்பவர்.

Meaning

The base are like the gods, for they too do whatever they wish and live accordingly.

சொற்பொருள் Word by word

தேவர்: தேவர்களை
அனையர்: ஒப்பர்
கயவர்: கீழ்மக்கள்
அவரும்: அவர்களும்
தாம்: தாமே
மேவன செய்து ஒழுகலான்: விரும்பியதைச் செய்து நடப்பதால்

விளக்கம்

இது அதிகாரத்தின் மிகக் கூர்மையான வஞ்சப் புகழ்ச்சிகளுள் ஒன்று. தேவர்கள் தாம் விரும்பியதை எளிதில் அடையக்கூடியவர்கள்; அவர்களுக்கு எந்தத் தடையும் இல்லை என்பது மரபு. அதுபோலவே கயவர்களும் தம் விருப்பம் போல நடக்கின்றனர் என்று சொல்கிறார் வள்ளுவர். ஆனால் தேவர் அறத்தின் காவலர்; கயவர் அறத்தை மீறுபவர். இரு தரப்பின் ஒப்புமை 'விருப்பம் போல நடத்தல்' என்ற ஒரே புள்ளியில்தான். இங்கு வள்ளுவர் நமக்கு ஒரு வேறுபாட்டை உணர்த்துகிறார்: சுதந்திரம் என்பதற்கும் கட்டற்ற விருப்பத்துக்கும் உள்ள வேறுபாடு. உண்மையான சுதந்திரம் அறத்தால் கட்டுப்படுத்தப்பட்டது. கயவர் தம் ஆசையை மட்டுமே பின்பற்றுபவர். அவர்கள் சட்டம், அறம், நாணம் ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் நடக்கின்றனர்; தேவர்களைப் போல் தங்களுக்கு எந்த விதியும் இல்லை என்று எண்ணுகின்றனர்.

உரையாசிரியர்கள் இதனைத் 'தேவர் போல் எக்கட்டும் இன்றி இருப்பவர்' என்றும், 'தம் மனம் போன போக்கில் செல்பவர்' என்றும் விளக்குவர். இரண்டிலும் பொருள் ஒன்றே. அத்தகைய நிலையில் வாழ்வோர் சிலநேரம் வெற்றி பெற்றதுபோல் தோன்றினாலும் அவர்களின் முடிவு இறுதியில் வீழ்ச்சியே என்பதை வரலாறு காட்டுகிறது. இந்தக் குறள் நமக்கு உணர்த்துவது: நாம் செய்யும் செயல்கள் நம் விருப்பத்தால் மட்டுமல்ல, நம் கடமை மற்றும் அறத்தாலும் வழிநடத்தப்பட வேண்டும். விருப்பம் அறத்தோடு இணையும்போதே அது சுதந்திரம்; அறத்தை மீறும்போது அது கயமை.

இந்த எள்ளலில் இன்னொரு நுட்பமும் உள்ளது. தேவர்கள் பற்றிய நம் மரபில் அவர்கள் விருப்பம் அறத்தோடு ஒன்றியது; அவர்கள் விரும்புவதே அறம். ஆனால் கயவரின் விருப்பம் தன்னலத்தால் உந்தப்பட்டது. அதனால் இரு தரப்பின் ஒப்புமை மேலோட்டமானது. வெளிப்படையாகப் புகழ்வது போலத் தோன்றும் குறள் உண்மையில் கடுமையான தாக்குதல். இதனால் நமக்கு ஏற்படும் பாடம், சுதந்திரத்தை அறத்துக்குள் பேணுவதே ஆகும். சுதந்திரத்தின் உண்மைப் பொருள் கடமையுணர்வோடு இணைந்த தேர்வே.

Explanation

This is one of the sharpest ironic praises of the chapter. The gods, by tradition, easily attain what they wish; nothing hinders them. Valluvar says the base too act as they like. But the gods are guardians of dharma; the base are transgressors of it. The likeness between the two is at the single point of 'acting as one wishes'. Here Valluvar makes us see a difference between freedom and unrestrained desire. True freedom is bound by dharma. The base follow only their own desire. They act ignoring law, dharma and shame; like the gods they think no rule binds them.

Commentators explain it as 'those who are without any restraint like the gods' and 'those who go in whatever direction their mind takes'. The meaning is the same. History shows that those who live in this state may sometimes seem to succeed, but in the end their course is a fall. The verse tells us that our actions should be guided not by wish alone but by duty and dharma. When desire joins dharma it is freedom; when it breaches dharma it is baseness.

Another subtlety lies in this irony. In our tradition about the gods, their wish is one with dharma; what they desire is dharma. But the wish of the base is driven by selfishness. So the likeness between the two is only on the surface. A verse that seems to praise openly is in truth a severe attack.

கதை

இரண்யகசிபு

இது விஷ்ணு புராணம், பாகவத புராணம் இரண்டிலும் சொல்லப்படும் இரண்யகசிபுவின் வரலாறு. அசுர மன்னன் இரண்யகசிபு கடும் தவம் செய்து பிரம்மாவிடம் வரம் பெற்றான். மனிதராலும் விலங்காலும், பகலிலும் இரவிலும், வீட்டின் உள்ளும் வெளியிலும், ஆயுதங்களாலும் தனக்கு மரணம் வரக்கூடாது என்பது அவன் பெற்ற வரம்.

வரம் பெற்றதும் அவனுக்குச் செருக்கு ஏறியது. மூவுலகையும் வென்று தேவர்களை அடிபணியச் செய்தான். 'என்னையே கடவுளாக வணங்குங்கள்; வேறு யாருக்கும் வேள்வி செய்யக்கூடாது' என்று ஆணையிட்டான். விஷ்ணுவின் பெயரைச் சொல்வதையும் தடை செய்தான். தம் விருப்பம் போல உலகைக் கட்டுப்படுத்தினான்.

ஆனால் அவன் மகன் பிரகலாதன் விஷ்ணுவின் பக்தன். தந்தையின் ஆணையை மீறி 'நாராயணா' என்று ஓதினான். இரண்யகசிபு கோபத்தால் அவனைக் கொல்ல முயன்றான்: மலை உச்சியிலிருந்து தள்ளினான், யானைக் காலில் இடறவைத்தான், நெருப்பில் இட்டான், நஞ்சு தந்தான். ஒவ்வொரு முறையும் பிரகலாதன் இறையருளால் தப்பினான்.

இறுதியில் ஒருநாள் இரண்யகசிபு, 'உன் விஷ்ணு எங்கே இருக்கிறான்? இந்தத் தூணில் உள்ளானா?' என்று கேட்டுத் தன் கதையால் தூணைத் தாக்கினான். தூணிலிருந்து நரசிம்மம் வெளிப்பட்டது; பாதி மனிதன், பாதி சிங்கம். மாலை நேரத்தில், வாசற்படியில், தம் மடியில் வைத்து, நகங்களால் இரண்யகசிபுவின் மார்பைப் பிளந்தார்.

தன்னைத் தேவர் போல எண்ணி எவ்வித அறக்கட்டும் இன்றி நடந்த இரண்யகசிபு அவன் வரத்தின் எல்லாப் பாதுகாப்புகளையும் மீறிய ஒரு வடிவத்தால் அழிந்தான். 'தேவர் அனையர் கயவர்' என்ற குறளின் கடுஞ்சொல் இங்கு பொருள் பெறுகிறது.

இந்தக் கதை நமக்குக் கற்பிப்பது: அறத்தால் கட்டுப்படாத விருப்பம் எவ்வளவு வரம் பெற்றாலும் இறுதியில் அழிவுக்கே செல்லும்; பணிவும் பக்தியும் உடைய பிரகலாதனே காக்கப்படுகிறான்.

இரண்யகசிபுவின் வரலாறு எவ்வளவு ஆற்றல் இருந்தாலும் அறத்தை மீறினால் அது நிலைக்காது என்பதைக் காட்டுகிறது. அவன் வரம் பாதுகாப்பாக இருந்தது; ஆனால் அவன் செருக்கு அந்தப் பாதுகாப்பை உடைத்தது. நரசிம்மம் அவன் வரத்தின் எல்லா நிபந்தனைகளையும் மதித்தே அவனை அழித்தது. அதாவது அறம் தன் வழியைக் கண்டுகொள்ளும். இதனை இன்றும் தமிழகக் கோயில்களில் நரசிம்ம வழிபாடு நினைவூட்டுகிறது. பிரகலாதனின் பணிவும் பக்தியும் அவனைப் பாதுகாத்தன. தந்தையின் கடும் ஆணையையும் அவன் அமைதியாக மறுத்தான்; பழிக்கு பழி என்று அவன் எண்ணவில்லை. அறவழியில் நிற்கும் இளைய மனத்தின் உறுதியே இக்கதையின் ஒளிப்பகுதி.

A story

Hiranyakashipu

This is the story of Hiranyakashipu told in both the Vishnu Purana and the Bhagavata Purana. The asura king Hiranyakashipu did severe penance and received a boon from Brahma. His boon was that death should not come to him by man or beast, by day or night, inside or outside a house, or by any weapon.

Once he had the boon pride swelled in him. He conquered the three worlds and made the devas bow. 'Worship me alone as God; none may perform sacrifice for another,' he ordered. He even banned the utterance of Vishnu's name. He controlled the world as he pleased.

But his son Prahlada was a devotee of Vishnu. Defying his father's order he chanted 'Narayana'. In rage Hiranyakashipu tried to kill him: he had him thrown from a mountain top, made to be trampled by elephants, put into fire, given poison. Each time Prahlada escaped by divine grace.

At last one day Hiranyakashipu asked, 'Where is your Vishnu? Is he in this pillar?' and struck the pillar with his mace. Narasimha emerged from the pillar, half man and half lion. At twilight, on the threshold, placing him on his lap, he tore open Hiranyakashipu's chest with his claws.

Hiranyakashipu, who thought himself like a god and acted without any bound of dharma, was destroyed by a form that overrode all the safeguards of his boon. The harsh word of the verse, 'the base are like gods', finds meaning here.

The story teaches that desire unbound by dharma ends in destruction however many boons it has; Prahlada, humble and devoted, is the one protected.

சிந்தனைக்கு

என் விருப்பத்தை அறம் எவ்வாறு வழிநடத்துகிறது என்று நீ கவனித்ததுண்டா?

To reflect on

Have you noticed how dharma guides your own wishes?