Kural 1077 · ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர் கொடிறுடைக்கும்

கஞ்சன் செட்டியார்

திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் ஒரு காலத்தில் ஒரு பெரிய பண்ணையார் வாழ்ந்தார். அவரிடம் நூற்றுக்கணக்கான ஏக்கர் நிலம் இருந்தது. ஆனால் அவரிடம் உழைப்பவர்களுக்கு நியாயமான கூலி தருவதில்லை. அவரது கையில் உணவு ஒட்டியிருந்தாலும் அதில் ஒரு பருக்கை பிறருக்குக் கிடைக்காது என்று ஊர் மக்கள் பேசுவர்.

ஒரு பஞ்ச ஆண்டில் ஊர் மக்கள் உணவுக்கு வழியின்றி அவரது வாசலுக்கு வந்து உதவி கேட்டனர். அவர் மறுத்து, 'என் நெல் என் சொத்து; வேண்டுமானால் கடனாக வாங்கிச் செல்லுங்கள்; இரு மடங்கு திருப்பித் தர வேண்டும்' என்றார். பசியில் வாடிய மக்கள் வெறுங்கையுடன் திரும்பினர்.

அப்போது ஊரில் இருந்த வலிமையான இளைஞர்கள் சிலர் ஒன்று கூடினர். மக்களை ஒன்று சேர்த்து அவரது வாசலை முற்றுகையிட்டனர். 'ஐயா, நீங்கள் கொடுக்காவிட்டால் நாங்கள் உங்கள் நெற்களஞ்சியத்தைத் திறந்து எடுத்துக்கொள்வோம்' என்றனர். பண்ணையார் அவர்களின் கைகளையும் எண்ணிக்கையையும் கண்டு நடுங்கினார்.

உடனே அவர் பேச்சை மாற்றி, 'அட, என்ன இது? நான் உங்களுக்கு உதவத்தான் இருந்தேன். உடனே நெல்மூட்டைகளை வண்டியில் ஏற்றுங்கள்' என்றார். அவர் அன்பால் அல்ல, அச்சத்தால் கொடுத்தார். ஊர் மக்கள் அதைப் புரிந்துகொண்டனர்.

பஞ்சம் முடிந்த பின் அவர் ஊர் மக்களிடம் மரியாதை பெறவில்லை. 'கஞ்சன் செட்டியார்' என்ற பட்டப் பெயரே நிலைத்தது. அவர் இறந்த பின்னும் அவர் மகன்கள் அந்த அவப்பெயரைச் சுமந்தனர். அறம் இல்லாத செல்வம் புகழை அளிக்கவில்லை.

இந்தக் கதை 'ஈர்ங்கை விதிரார் கயவர்' என்ற குறளின் உயிர்ப்புள்ள சித்திரம். அச்சமின்றி அவரது கை எவருக்கும் திறக்கவில்லை; அன்பின்றி கொடுத்ததால் அது கொடையாகவும் ஆகவில்லை.

பஞ்சம் தீர்ந்த பின் அந்த ஊர் இளைஞர்கள் பொது நெற்களஞ்சியம் ஒன்றை அமைத்தனர். ஒவ்வொரு குடும்பமும் அறுவடையில் ஒரு சிறு பகுதியை அதில் சேர்த்தது. மற்றொரு பஞ்சம் வந்தால் எவரும் ஒருவர் கையையும் எதிர்பார்க்க வேண்டியதில்லை என்ற உறுதியை அது தந்தது. கஞ்சனின் கதை அந்த ஊருக்கு அன்பான நிறுவனம் ஒன்றைத் தந்தது. அந்த அனுபவத்தால் ஊர் மக்கள் அன்பாகக் கேட்பதையும் ஒற்றுமையாகக் கேட்பதையும் ஒரு வழக்கமாக்கினர். கூட்டுக் குரல் ஒரு பெரிய வலிமை என்பதையும் அவர்கள் உணர்ந்தனர். ஆயினும் அன்போடு கொடுப்பதே உயர்ந்த அறம் என்பதில் அவர்களுக்கு ஐயம் இருக்கவில்லை.

The Miser Landlord

In Tirunelveli district there once lived a big landlord who owned hundreds of acres. But he did not pay fair wages to those who laboured for him. The people of the village said that even if food stuck to his hand, not a grain of it would reach anyone else.

In a famine year, the villagers, without food, came to his door to ask for help. He refused: 'My paddy is my property; if you want, take it as a loan, and you must return it twofold.' The hungry people went back empty-handed.

Then a few strong youths of the village gathered. They brought the people together and laid siege to his gate. 'Sir, if you do not give, we shall open your granary and take it,' they said. The landlord trembled at the sight of their hands and numbers.

At once he changed his tone: 'Oh, what is this? I was just about to help you. Load the paddy sacks on carts at once,' he said. He gave not out of love but out of fear. The villagers understood this.

After the famine he gained no respect from the villagers. The nickname 'miser landlord' alone stuck. Even after his death his sons bore that ill name. Wealth without dharma did not bring fame.

This story is a living picture of the verse 'the base do not shake their food-wet hand'. Without fear, his hand opened to no one; and since he gave without love, it did not even become a gift.