Kural 1078 · சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோல்

Kural 1078 · Baseness · கயமை

சொல்லப் பயன்படுவர் சான்றோர் கரும்புபோல்கொல்லப் பயன்படும் கீழ்.

Sollap Payanpatuvar Saandror Karumpupol / Kollap Payanpatum Keezh

The worthy can be commanded by a simple word: but, like the sugarcane, the low can be made to give only by a sound thrashing.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

உயர்ந்தோர் சொல்வதாலேயே பயன்படுவர்; கீழ்மகனோ கரும்பைப் போல நசுக்கப்படும்போதே பயன் தருவான்.

Meaning

The noble yield by a mere word; the base, like sugarcane, yield only when crushed.

சொற்பொருள் Word by word

சொல்லப்: சொல்வதன் மூலம்
பயன்படுவர்: பயன் தருவர்
சான்றோர்: உயர்ந்தோர்
கரும்புபோல்: கரும்பைப் போல
கொல்லப்: நசுக்குவதால்
பயன்படும்: பயன் தரும்
கீழ்: கீழ்மகன்

விளக்கம்

இக்குறளின் உவமை அழகாகவும் கடுமையாகவும் உள்ளது. சான்றோர்கள் வாய்ச்சொல்லுக்கே இணங்கி நல்லது செய்வர். அவர்களுக்குக் கண்டிப்போ தண்டனையோ தேவையில்லை; ஒரு நல்ல சொல் போதும். கீழ்மக்களோ கரும்பைப் போன்றவர்: கரும்பை நசுக்கினால் தான் சாறு வரும். அவர்களிடமிருந்து பயன் பெற வேண்டுமானால் தண்டனை, நெருக்கடி, அடக்குமுறை ஆகியவை தேவை.

உவமை நுட்பமானது: கரும்பு இனிமையானது; ஆனால் அதன் இனிமையை வெளிக்கொணர ஆலையில் பிழிய வேண்டும். கயவரிடமும் ஏதாவது பயன் இருக்கலாம்; ஆனால் அது அவர் விருப்பத்தால் வெளிவராது, நெருக்கடியால் மட்டுமே வரும். ஆகவே அவர்களுடன் பழகுபவர் இந்த இயல்பை அறிந்து செயல்பட வேண்டும். இதனால் வள்ளுவர் தண்டனையை ஆதரிக்கிறார் என்று எண்ணலாகாது. அவர் கூறுவது கயமையின் இயல்பையே. கல்வி, அன்பு, அறிவுரை ஆகியவை சான்றோரிடம் வேகமாகப் பலிக்கும்; கயவரிடம் மெதுவாகவோ பலிக்காமலோ போகும். எனவே கயவனைத் திருத்த வேண்டுமானால் அவன் அச்சத்தையும் ஆசையையும் புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்ற நடைமுறை உண்மையை அவர் சுட்டுகிறார்.

நம் வாழ்வில் இதை நாம் இவ்வாறு பயன்படுத்தலாம்: நாமே சொல்லுக்கு இணங்கும் சான்றோராக இருக்க முயல வேண்டும். சிறிய அறிவுரைக்கும் செவி சாய்த்தால் வாழ்வில் அடி வாங்கும் நிலை வராது. பிறரைத் திருத்த முனையும்போது முதலில் அன்பான சொல்லால் முயல்வோம்; அது பலிக்காவிட்டால் மட்டுமே கடுமையான வழியைத் தேர்வோம். கரும்பு உவமையை மற்றொரு கோணத்திலும் பார்க்கலாம். கரும்பு ஆலையில் நசுக்கப்படும்போதும் இனிய சாற்றை அளிக்கிறது. அதாவது கயவனிடமும் நல்லது வெளிப்படக்கூடும்; ஆனால் அது அடிக்கு அஞ்சி மட்டுமே. உண்மையில் வள்ளுவர் இதில் அவனது ஆற்றலைப் புகழவில்லை; அவனது இயல்பின் இழிவைச் சுட்டுகிறார். சொல்லுக்கு இணங்கும் மனம் எவ்வளவு உயர்ந்தது என்பதை அவர் உணர்த்த விரும்புகிறார். ஆகவே சான்றோராக விளங்கும் விருப்பமே முதலில் வேண்டும்.

Explanation

The simile of this verse is beautiful and harsh. The noble do good yielding to a mere word. They need no scolding or punishment; one good word is enough. The base are like sugarcane: only when sugarcane is crushed does the juice come. To get benefit from them there must be punishment, pressure and force.

The simile is subtle: sugarcane is sweet, yet to bring out its sweetness it must be pressed in the mill. In the base too there may be some use, but it comes not of their will, only under pressure. So one dealing with them must act knowing this nature. We should not think Valluvar here supports punishment. What he states is the nature of baseness. Education, love and counsel work quickly on the noble; on the base they work slowly or not at all. He points to the practical fact that to correct a base person one must understand his fear and desire.

In our life we can use this: let us ourselves try to be noble people who yield to a word. If we heed even small counsel, the state of taking blows in life will not come. When we try to correct others let us first try with a loving word; only if that fails, choose a harsher way.

கதை

அங்கதனின் தூது

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் யுத்த காண்டத்தில் வரும் அங்கதன் தூது. இராமன் இலங்கையை முற்றுகையிட்ட பின் போருக்கு முன் ஒரு கடைசி வாய்ப்பாக இராவணனிடம் சமாதானத் தூதாக வாலியின் மகன் அங்கதனை அனுப்பினான். 'சீதையை விடுவித்தால் போர் தவிர்க்கலாம்' என்பதே அவன் கொண்டுசென்ற செய்தி.

அங்கதன் இலங்கை அரசவைக்குச் சென்றான். இராவணன் பத்துத் தலைகளோடு அரியணையில் அமர்ந்திருந்தான். அங்கதன் அமைதியாக இராமனின் செய்தியைச் சொன்னான்: 'சீதையை மரியாதையோடு ஒப்படைத்து இராமனிடம் சரணடைந்தால் உன் உயிரும் நாடும் காக்கப்படும்.' அவன் சொல் நியாயமாகவும் பணிவாகவும் இருந்தது.

இராவணன் அதைக் கேட்டுச் சிரித்தான். 'ஒரு குரங்கின் மகனே, நீ எனக்கு அறிவுரை சொல்கிறாயா?' என்று இகழ்ந்தான். தன் வீரர்களை அங்கதனைப் பிடிக்க ஆணையிட்டான். அங்கதன் தன் ஆற்றலால் அவர்களைத் தள்ளிவிட்டு, அரண்மனையின் உச்சியில் இருந்து குதித்து இராமனிடம் திரும்பினான்.

இராவணனுக்கு முன்னரே விபீஷணன், மால்யவான், மண்டோதரி எனப் பலர் சமாதானம் சொல்லியிருந்தனர். அவர்களின் நல்ல சொல்லுக்கு இராவணன் செவி சாய்க்கவில்லை. விபீஷணன் அவனது கடுஞ்சொற்களைத் தாங்கிக்கொண்டு வெளியேறினான்.

இறுதியில் இராவணன் போர்க்களத்தில் இராமனின் அம்புகளால் வீழ்ந்தான். சொல்லுக்கு இணங்காத கீழ்மை போர்க்களத்தின் நசுக்கலாலேயே பயன் தந்தது; அதாவது அதிகார அழிவின் மூலம் உலகுக்கு நன்மை கிடைத்தது.

இந்தக் கதையில் சொல்லுக்கு இணங்கிய சான்றோராகிய விபீஷணன் தம் அறத்தால் தப்பினான்; கரும்பாகிய இராவணன் அழிவால் முடிந்தான். இரண்டு எதிரெதிர் முடிவுகள் குறளின் இரு பகுதிகளையும் காட்டுகின்றன.

கம்பர் தம் இராமாவதாரத்தில் இந்தத் தூதுக் காட்சியை 'அங்கதன் தூதுப் படலம்' என்று விரிவாகப் பாடியுள்ளார். வால்மீகியிலும் தமிழ் மரபிலும் இராவணன் அறிவிலும் தவத்திலும் சிறந்தவனாகக் காட்டப்படுகிறான்; ஆனால் செருக்கும் ஆசையும் அவனைக் கீழ்நிலைக்கு இட்டுச் சென்றன. சான்றோர் ஆகும் வாய்ப்பிருந்தும் அதைத் தவறவிட்டவன் என்பதே அவனது சோகம். விபீஷணன் இராமனிடம் சரணடைந்தபோது இராமன் அவனை அன்போடு ஏற்றான்; இலங்கையின் அரசனாக்கினான். நல்ல சொல்லை ஏற்றவன் உயர்ந்தான் என்பதற்கு அதுவே சான்று. நமக்குள்ளும் ஒரு விபீஷணன் நம் மனசாட்சியாகப் பேசுகிறான். அந்தக் குரலுக்குச் செவி சாய்ப்போம்; இராவணனின் செருக்கைத் தவிர்ப்போம். அதுவே இந்தக் கதையின் எளிய பாடம். எனவே சொல்லுக்கு இணங்குவது வலிமையின் குறைவு அல்ல, ஞானத்தின் அடையாளம்.

A story

Angada's Embassy

This is Angada's embassy from the Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. After Rama laid siege to Lanka, as a last chance before war he sent Angada, son of Vali, as envoy of peace to Ravana. The message he carried was, 'If you release Sita, war can be avoided.'

Angada went to the court of Lanka. Ravana sat on the throne with his ten heads. Angada calmly delivered Rama's message: 'If you return Sita with respect and surrender to Rama, your life and kingdom will be spared.' His word was just and humble.

Ravana laughed on hearing it. 'Son of a monkey, do you give me counsel?' he sneered. He ordered his warriors to seize Angada. Angada thrust them aside by his might, leapt from the top of the palace and returned to Rama.

Before this many others, such as Vibhishana, Malyavan and Mandodari, had counselled peace to Ravana. He heeded not their good words. Vibhishana left after enduring his harsh words.

In the end Ravana fell in the battlefield by Rama's arrows. The baseness that did not yield to a word yielded its fruit only through the crushing of battle; that is, by the ruin of his power, the world gained good.

In this story Vibhishana, the noble who yielded to a word, was saved by his dharma; Ravana, the sugarcane, ended in ruin. Two opposite ends show both halves of the verse.

சிந்தனைக்கு

நீ நல்ல சொல்லைக் கேட்டு மாற்றிக்கொண்ட தருணம் எது?

To reflect on

When did you change your course just by listening to a good word?