சிசுபாலனின் பழிச்சொற்கள்
இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் சிசுபாலன் வதம். சேதி நாட்டு அரசன் சிசுபாலன் கண்ணனுக்கு அத்தை மகன். அவன் பிறக்கும்போது மூன்று கண்களும் நான்கு கைகளும் உடையவனாக இருந்தான் என்றும், அவன் தாயிடம் 'இவன் எவன் மடியில் அமரும்போது அந்த அதிகப்படியான உறுப்புகள் மறைகின்றனவோ அவனாலேயே இவன் இறப்பான்' என்று அசரீரி கூறியது என்றும் மகாபாரதம் சொல்கிறது. கண்ணன் மடியில் வைத்தபோது அவை மறைந்தன. ஆகவே சிசுபாலனின் தாய் கண்ணனிடம் தன் மகனின் நூறு குற்றங்களை மன்னிக்கும்படி வேண்டிக்கொண்டாள்; கண்ணன் ஒப்புக்கொண்டார்.
யுதிஷ்டிரன் இந்திரப்பிரஸ்தத்தில் இராஜசூய யாகம் செய்தபோது முதல் மரியாதையை யாருக்குத் தருவது என்ற கேள்வி எழுந்தது. பீஷ்மர் கண்ணனைப் பரிந்துரைத்தார். அவையில் எல்லாரும் ஏற்றனர்; சிசுபாலன் ஒருவன் மட்டும் எழுந்து கண்ணனை இழிவாகப் பழிக்கத் தொடங்கினான்.
அவன் கண்ணனை 'இடையன்', 'திருடன்', 'வஞ்சகன்' என்றெல்லாம் வசைபாடினான்; பீஷ்மரையும் இகழ்ந்தான். அவையில் பலர் கோபமுற்றனர்; பீமன் எழுந்து அவனைத் தாக்க முயன்றான். பீஷ்மர் அவனைத் தடுத்து, கண்ணன் கொடுத்த வாக்குறுதியை நினைவூட்டினார். கண்ணன் அமைதியாக அனைத்தையும் கேட்டுக்கொண்டிருந்தார்.
சிசுபாலன் தன் வசைபாடலில் எல்லை மீறினான். நூறு பிழைகள் நிறைவுறும் வரை கண்ணன் பொறுமையோடு எண்ணிக்கொண்டிருந்தார். நூற்றோராவது வசை வந்ததும் அவர் தம் சுதர்சனச் சக்கரத்தை ஏவி அவன் தலையைத் துண்டித்தார். சிசுபாலனின் ஒளி கண்ணனின் உடலில் கலந்தது என்றும் பாரதம் கூறுகிறது.
கயவரின் இயல்பை இந்த வரலாறு நன்கு காட்டுகிறது. கண்ணனின் பொறுமையைப் பலவீனம் என்று எண்ணிய அவன் தனது பழிச்சொற்களை நாளுக்கு நாள் அதிகரித்தான். அவன் தன் குலத்துக்கும் நாட்டுக்கும் ஆபத்தாக இருந்தான். அறிவுரைகளுக்கு அவன் செவி சாய்க்கவில்லை.
கயமையின் இன்னொரு முகம் இங்கு தெரிகிறது: பிறர் பெறும் புகழைக் கண்டு பொறுக்க இயலாமை. 'உடுப்பதூஉம் உண்பதூஉம் காணின் பிறர்மேல் வடுக்காண வற்றாகும் கீழ்' என்ற குறளுக்கு சிசுபாலனே எடுத்துக்காட்டு. அவன் மனத்தில் அவலம் இல்லாமல் கண்ணனைப் பழிப்பதிலேயே மகிழ்ந்தான்.
இவ்வரலாறு கண்ணனின் பொறுமையின் பெருமையையும் காட்டுகிறது. தம் அத்தை மகனின் வசைபாடலை நூறு முறை பொறுத்த அவர், அறத்துக்கும் தம் வாக்குறுதிக்கும் கட்டுப்பட்டவர். வாக்குறுதியை முழுவதும் நிறைவேற்றிய பின்னரே தண்டனை தந்தார். இது நீதியின் அழகான வடிவம்: பொறுமையின் எல்லை வரை பொறுத்து, அதன் பின் அறம் காக்கச் செயல்படுதல்.
சிசுபாலனின் கதையிலிருந்து நாம் இரு பாடங்களைக் கற்கலாம். முதலாவது, கயமை உடையவன் எவ்வளவு உறவினனாக இருந்தாலும் அவனது தீய சொல்லும் செயலும் ஒரு நாள் அவனையே அழிக்கும். இரண்டாவது, நாம் பொறுமையைப் பலவீனமாகக் கொள்ளக் கூடாது. பொறுமையின் பின்னால் இருக்கும் ஆற்றலையும் நீதியையும் அறிந்தவன் பிறரை இகழ மாட்டான். பாரதம் இதனை நமக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது.
கயமையின் வேர் பெரும்பாலும் பொறாமையிலும் அகங்காரத்திலும் உள்ளது என்பதை இவ்வரலாறு நமக்கு உணர்த்துகிறது. இந்திரப்பிரஸ்தத்தின் புகழ், கண்ணனுக்குக் கிடைத்த முதல் மரியாதை இவற்றைச் சிசுபாலனால் தாங்க முடியவில்லை. தன் குறையைத் தேடிப் பார்க்காமல் பிறர் உயர்வையே குறையாகக் காண்பது கீழ்மையின் அடையாளம். இந்த அதிகாரத்தை அதே கண்ணோட்டத்தில் படிக்கும்போது ஒவ்வொரு குறளும் உயிர்பெறும். சிசுபாலனுக்கு எதிரான கண்ணனின் இந்த நீதியைப் பாரதம் தர்மத்தின் வெற்றியாகக் குறிக்கிறது. கீழ்மையின் தண்டனை உடனடியாக வராவிட்டாலும் அது வரும் என்பதில் உள்ள நம்பிக்கையே அறம் வாழும் நாட்டின் அடித்தளம். சிசுபாலனை இழந்த சேதி நாடு பின்னர் கண்ணனின் ஆதரவுடன் அமைதி கண்டது; அவன் மகன் ஆட்சிக்கு வந்தான் என்றும் பாரதம் குறிப்பிடுகிறது. கயமையின் முடிவு அழிவாயினும் அறத்தின் முடிவு அமைதியே. இந்தக் கதையை நாம் படிக்கும்போது கண்ணனின் நிதானத்தையும் சிசுபாலனின் பொறாமையையும் நம் அன்றாட வாழ்வோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கலாம். அலுவலகத்திலும் குடும்பத்திலும் பிறர் உயரும்போது நம்மிடம் எழும் எரிச்சல் நம் உள்ளே ஒளிந்திருக்கும் சிசுபாலனின் சிறு நிழல். அதை அறிந்து அடக்குவதே தன்னாய்வு. கண்ணனைப் போல நிதானமாகவும் நீதியோடும் செயல்படக் கற்றுக்கொள்வோம். இந்தப் பாடத்தை மறவாமல் இருப்போம். சிசுபாலனின் முடிவு பொறாமை கொண்டோர்க்கு ஒரு தெளிவான எச்சரிக்கை.