Kural 1074 · அகப்பட்டி ஆவாரைக் காணின் அவரின்

சபாமண்டபத்தில் விகர்ணன்

இது மகாபாரதத்தின் சபா பர்வத்தில் வரும் துயரமான காட்சி. யுதிஷ்டிரன் சூதாட்டத்தில் தன்னையும் சகோதரர்களையும் இழந்த பின்னர் திரௌபதியையும் பணயம் வைத்தான். சகுனியின் சூழ்ச்சியால் அவன் தோற்றான். துரியோதனன் தன் தம்பி துச்சாசனனிடம், திரௌபதியை அவைக்கு அழைத்து வரும்படி ஆணையிட்டான்.

துச்சாசனன் அவளை அவைக்கு இழுத்து வந்தான். அவையில் வீற்றிருந்த பெரியோர்கள் பீஷ்மர், துரோணர், கிருபர் ஆகியோர் வாய்மூடி இருந்தனர். துரியோதனன் அவளை அவமதிக்கத் தொடங்கியபோது அவனது நண்பன் கர்ணன் அவனை விடப் பெரும் இழிசொல் பேசி அவையை மேலும் கீழ்மைப்படுத்தினான்.

ஒருவன் இழிவைச் சொல்ல, மற்றொருவன் அதைவிடப் பெரிய இழிவைச் சொல்லி, அவையில் ஒரு கீழ்மைப் போட்டியே நிகழ்ந்தது. ஒவ்வொருவரும் மற்றவரைவிடத் தாம் அதிகத் தைரியம் காட்டுவதாக எண்ணினர். இதனால் தீமை பெருகியது.

இந்தச் சூழலில் துரியோதனனின் தம்பி விகர்ணன் மட்டும் எழுந்து, 'யுதிஷ்டிரன் தன்னை இழந்த பின் திரௌபதியைப் பணயம் வைக்கும் உரிமை அவனுக்கு இல்லை; எனவே அவள் வெல்லப்படவில்லை' என்று தர்மத்தை எடுத்துரைத்தான். இளையவன் ஆயினும் அவன் துணிவாகப் பேசினான். அவனை கர்ணன் அடக்க முயன்றான்.

விகர்ணனின் குரல் தீமையின் போட்டிக் கூட்டத்தில் தனித்து ஒலித்த அறக்குரல். அவன் தீய கூட்டத்தில் பிறந்தவன்; ஆயினும் அவன் அந்தக் கூட்டத்தின் போக்கோடு செல்லவில்லை. இது 'அகப்பட்டி ஆவாரைக் காணின் அவரின் மிகப்பட்டு' என்ற குறளுக்கு ஒரு எதிர்மறைச் சான்று.

இந்த வரலாறு நமக்குச் சொல்கிறது: தீமை கூட்டமாகும்போது பெருகும்; ஆனால் அதைத் தனி மனிதன் ஒருவன் அறத்தால் எதிர்க்க முடியும்.

விகர்ணனின் குரலை வியாசர் பாரதத்தில் அறத்தின் ஒளியாகப் பதிவு செய்கிறார். பின்னாளில் குருக்ஷேத்திரத்தில் விகர்ணன் தன் குடும்பத்துக்காகப் போரிட்டு வீரமரணம் அடைந்தான்; ஆயினும் அவன் அவையில் பேசிய அந்தச் சொல் அவனை நிலைத்த பெயராக்கியது. தனியாக நின்று உண்மையைச் சொல்வது எளிதல்ல; அதுவே அறத்தின் துணிவு. இத்தகைய தனிக் குரலைப் பாராட்டும் சமுதாயமே வளரும். அவ்வாறு நாமும் நம் அவைகளில், குடும்பங்களில், பணியிடங்களில் உண்மையை எடுத்துரைக்கும் துணிவைப் பெறுவோம். விகர்ணன் ஒரு சிறு குரலாக இருந்தபோதும் அவன் சொல் வரலாற்றில் அழியாமல் நிற்கிறது; ஏனெனில் உண்மைக்கு எப்போதும் ஒரு சாட்சி இருக்கும். அந்த அவையில் மற்றவர் அமைதியாக இருந்தது அவர்களுக்கே பிழையாயிற்று என்றும் பாரதம் பின்னர் காட்டுகிறது. பேச வேண்டிய இடத்தில் பேசாமல் இருப்பதும் ஒரு வகைக் குறையே.

Vikarna in the Assembly Hall

This is a sorrowful scene from the Sabha Parva of the Mahabharata. After Yudhishthira had lost himself and his brothers at dice, he staked Draupadi too. By Shakuni's trickery he lost. Duryodhana ordered his brother Dushasana to bring Draupadi to the assembly.

Dushasana dragged her to the assembly. The elders seated in the hall, Bhishma, Drona and Kripa, kept silent. When Duryodhana began to insult her, his friend Karna spoke an even baser insult than his and degraded the hall still further.

As one spoke an insult and another a greater one, a contest of baseness went on in the assembly. Each thought he showed more daring than the other. In this way the evil grew.

In this atmosphere only Vikarna, Duryodhana's brother, rose and declared dharma: 'Yudhishthira, having lost himself, had no right to stake Draupadi; so she has not been won.' Though young, he spoke boldly. Karna tried to silence him.

Vikarna's voice was a lone voice of dharma in a competing crowd of evil. He was born in the evil circle, yet he did not go along with its current. It is a counter-example to the verse 'on meeting one as base, he outdoes him'.

The history tells us that evil swells in a crowd, but a single individual can resist it with dharma. A society that honours such a lone voice grows. So may we too gain the courage to speak the truth in our assemblies, families and workplaces.