Kural 1072 · நன்றறி வாரிற் கயவர் திருவுடையர் – Tamilone

Kural 1072 · Baseness · கயமை

நன்றறி வாரிற் கயவர் திருவுடையர்நெஞ்சத்து அவலம் இலர்.

Nandrari Vaarir Kayavar Thiruvutaiyar / Nenjaththu Avalam Ilar

Happier than men of conscience are these despicable ones! For they never have any pangs of the mind to feel.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

நன்மை அறிந்தவரைவிடக் கயவர் நல்வாழ்வுடையவர்; ஏனெனில் அவர்கள் நெஞ்சத்தில் துன்பமே இல்லாதவர்.

Meaning

The base are more fortunate than those who know the good, for they have no anguish in their hearts.

சொற்பொருள் Word by word

நன்று அறிவாரின்: நன்மை தீமை அறிந்தவரைவிட
கயவர்: கீழ்மக்கள்
திருவுடையர்: செல்வமுடையவர், நல்வாழ்வுடையவர்
நெஞ்சத்து: மனத்தில்
அவலம் இலர்: துன்பம் இல்லாதவர்

விளக்கம்

இந்தக் குறளும் வஞ்சப் புகழ்ச்சி வடிவில் அமைந்துள்ளது. நன்மை தீமையை அறிந்தவர்கள் தம் பிழைகளுக்காகவும், உலகத்தின் துன்பத்துக்காகவும் மனத்தில் கவலை கொள்வர். கயவர்களுக்கு அந்த அவலம் எதுவும் இல்லை. எனவே வெளித்தோற்றத்தில் அவர்கள் நல்வாழ்வு உடையவர்கள் போலத் தோன்றுகின்றனர் என்பதே குறளின் எள்ளல் நயம். இக்குறள் உண்மையில் கயவரின் மனநிலையை விளக்குகிறது: குற்ற உணர்வும் இரக்கமும் கவலையும் இல்லாத மனம். நல்லவர்கள் ஒரு தவறு செய்தாலும் உள்ளம் வருந்தும்; அடுத்தவர் துன்பம் கண்டாலும் துடிக்கும். கயவன் எந்தக் கொடுமையைச் செய்தாலும் உறங்குவான். அவனுக்கு அவலம் இல்லை என்பது அவன் உள்ளத்தின் மரத்துப்போன நிலையைக் காட்டுகிறது.

உரையாசிரியர்கள் 'திருவுடையர்' என்பதற்குச் செல்வமுடையவர் என்றும், நிம்மதி உடையவர் என்றும் பொருள் தருவர். எவ்வாறாயினும் வள்ளுவரின் உட்கருத்து, இந்த நிம்மதி உண்மை நிம்மதி அல்ல; அது உணர்வற்ற நிலையின் போலி அமைதி என்பதே. உண்மையான அமைதி அறவுணர்வுடன் வருவது. இதனால் நாம் அறிவது: நல்லவர்கள் அடையும் மனவலி அவர்களின் உயர்வின் அடையாளம். நம் மனம் தவறு கண்டு வருந்தும்போது அது நமக்குள் இருக்கும் மனிதத்தன்மை உயிருடன் இருப்பதன் சான்று. அந்த வலியை அகற்றுவதல்ல, அதை நல்ல செயலாக்குவதே அறம்.

இக்குறளின் உளவியல் இன்றும் பொருந்தும். சமுதாயத்தில் குற்றவுணர்வே இல்லாதவர்கள் சில நேரம் எளிதாக வாழ்வது போலத் தோன்றலாம். மனசாட்சி உறுத்துவோர் இரவில் உறங்க இயலாமல் தவிப்பர். ஆனால் இந்த உறுத்தல் இழப்பு அல்ல; அது மனிதத்தின் ஊற்று. அந்த ஊற்று வற்றியவன் உண்மையில் ஏழை. ஆகவே நம் மனசாட்சியின் குரலுக்குச் செவி கொடுப்பது ஒரு பெரிய அறம். அந்தக் குரலை மதிப்பவன் தவறு செய்தாலும் திருந்தும் வாய்ப்பைப் பெறுகிறான். அதனை மதிக்காதவன் அழிவை நோக்கிச் செல்கிறான். வள்ளுவர் இந்த வேறுபாட்டையே எள்ளலோடு சுட்டுகிறார்.

Explanation

This verse too takes the form of ironic praise. Those who know the good and bad feel worry in the heart for their own faults and for the world's suffering. The base have none of that anguish. So in outward look they seem fortunate, which is the irony of the verse. The verse in truth explains the mind of the base: a mind without guilt, compassion or worry. The good, even if they commit a single mistake, grieve at heart; they tremble to see another's pain. The base man sleeps whatever cruelty he does. That he has no anguish shows the numbed condition of his heart.

Commentators give 'thiruvudaiyar' the sense of one with wealth and also of one with peace. Either way Valluvar's inner thought is that this peace is no true peace; it is the false calm of insensibility. True peace comes with moral awareness. We learn from this that the pain of heart that good people feel is a sign of their height. When our mind grieves at seeing a wrong it is proof that the humanity within us is alive. Dharma is not to remove that pain but to make it good action.

The psychology of this verse still holds today. In society, people with no sense of guilt may sometimes seem to live at ease. Those whom conscience pricks may toss sleepless at night. But this prick is no loss; it is the spring of humanity. He whose spring has dried is in truth poor.

கதை

துரியோதனனின் சுகம்

இது மகாபாரதத்தின் வன பர்வத்திலும் உத்யோக பர்வத்திலும் வரும் துரியோதனனின் மனநிலை பற்றிய சித்திரம். சூதாட்டத்தில் வென்று பாண்டவர்களைக் காட்டுக்கு அனுப்பிய பின் துரியோதனன் ஹஸ்தினாபுரத்தில் செல்வச் சிறப்போடு ஆட்சி செய்தான். அரண்மனை விருந்துகள், கொண்டாட்டங்கள், புகழ்ச்சிகள் அவனைச் சுற்றி இருந்தன.

பாண்டவர்கள் காட்டில் துயரப்பட்டனர். யுதிஷ்டிரன் தன் தவறுக்காக, குறிப்பாகச் சூதாடியதற்காக, மனம் வருந்தினான். திரௌபதி தன் அவமானத்தை நினைத்து அழுதாள். வீமன் சினத்தில் கொதித்தான். அவர்கள் இரவுகள் தூக்கமின்றிக் கழிந்தன. ஆனால் துரியோதனன் முகத்தில் வருத்தம் இல்லை.

ஒருமுறை துரியோதனன் தன் செல்வச் சிறப்பைப் பாண்டவர்களுக்குக் காட்டி இகழ வேண்டும் என்று காட்டுக்குச் சென்றான். அங்கே கந்தர்வர்கள் அவனைச் சிறைப்பிடித்தனர். பாண்டவர்கள் தான் அவனை மீட்டனர். யுதிஷ்டிரன் கொடியவனுக்கும் உதவுவது தர்மம் என்று கருதி அவனை விடுவித்தான். இது துரியோதனனுக்கு அவமானமாக இருந்தது; ஆயினும் நன்றி உணர்வு அவனிடம் எழவில்லை.

துரியோதனன் உண்ணாவிரதம் இருந்து உயிர் துறக்கவும் முயன்றான் என்றும், பின்னர் சகுனியும் கர்ணனும் அவனைத் தேற்றினர் என்றும் மரபுக் கதை சொல்கிறது. ஆயினும் அவன் தன் செயல்களுக்கு மனம் வருந்தவில்லை; அவமானம் அவனை அதிக வஞ்சகத்துக்கே இட்டுச் சென்றது.

குறள் சொல்லும் 'நெஞ்சத்து அவலம் இலர்' என்பது துரியோதனனின் உளவியல். நன்மை தீமையை அறிந்த பீஷ்மர், துரோணர், விதுரர் ஆகியோர் அவனைத் திருத்த முயன்று துன்புற்றனர். ஆனால் துரியோதனனோ கவலையின்றி தன் தீமையை நிலைநிறுத்தினான்.

பாரதம் இறுதியில் காட்டுவது அவனது இந்தப் போலி நிம்மதி எவ்வாறு குருக்ஷேத்திரப் போரில் அழிவுக்கு இட்டுச் சென்றது என்பதையே. அவலமற்ற மனம் அறத்தை உணராமல் இறுதியில் வீழ்ந்தது.

பாரதத்தின் போக்கு இதையே சுட்டுகிறது: பாண்டவர்கள் வருந்தினர், ஆனால் அந்த வருத்தமே அவர்களை அறநெறியில் நிற்கச் செய்தது. துரியோதனனின் போலி நிம்மதி அவனை எந்த எச்சரிக்கைக்கும் செவி சாய்க்காதவனாக்கியது. கிருஷ்ணன் தூதாக வந்தபோதும் அவன் மனம் மாறவில்லை. வருத்தம் இல்லாதவனுக்குத் திருந்தும் வாய்ப்பும் இல்லை. இது கயமையின் மிகப் பெரிய இழப்பு. அவலமற்ற மனம் வெளியில் வலிமையாகத் தோன்றினாலும் உள்ளே வெறுமையானது. அத்தகைய வெறுமை ஒரு குலத்தையே அழித்ததை நாம் பாரதத்தில் காண்கிறோம். எனவே மனம் வருந்தக்கூடிய மென்மை நம்மிடம் இருப்பதை ஒரு பேறாகக் கருதுவோம்.

A story

Duryodhana's Ease

This is a portrait of Duryodhana's state of mind, from the Vana Parva and Udyoga Parva of the Mahabharata. After winning at dice and sending the Pandavas to the forest, Duryodhana ruled at Hastinapura in splendour. Palace feasts, celebrations and flattery surrounded him.

The Pandavas suffered in the forest. Yudhishthira grieved for his mistake, particularly for having gambled. Draupadi wept remembering her humiliation. Bhima burned in anger. Their nights passed without sleep. But there was no grief on Duryodhana's face.

Once Duryodhana went to the forest to show the Pandavas his wealth and mock them. There the gandharvas captured him. It was the Pandavas who rescued him. Yudhishthira, thinking it dharma to help even the cruel, freed him. It was a humiliation for Duryodhana; yet no gratitude rose in him.

Tradition says Duryodhana even resolved to fast to death, and that Shakuni and Karna later consoled him. Yet he did not repent of his deeds; the shame only led him to more deceit.

The verse's 'nenjathu avalam ilar', free of pangs in the heart, is Duryodhana's psychology. Bhishma, Drona and Vidura, who knew good from evil, suffered in trying to correct him. But Duryodhana, without worry, kept his evil established.

What the Mahabharata finally shows is how this false ease led to destruction in the Kurukshetra war. A heart without anguish, not feeling dharma, fell at last.

சிந்தனைக்கு

தவறு செய்தபின் உன் மனம் வருந்தும் தருணங்களை நீ எப்படி நல்ல செயலாக மாற்றுகிறாய்?

To reflect on

When your conscience pricks after a wrong, how do you turn that pain into good action?