Kural 1075 · அச்சமே கீழ்களது ஆசாரம் எச்சம்

இராவணனும் நளகூபரனின் சாபமும்

இது வால்மீகி இராமாயணத்தின் உத்தர காண்டத்திலும் யுத்த காண்டத்திலும் குறிப்பிடப்படும் சம்பவம். இராவணன் ஆற்றல் மிக்கவன்; அவன் தவம் செய்து பல வரங்களைப் பெற்றவன். ஆனால் அவன் பிறர் உரிமையைப் பறிக்கவும், பெண்களை அவமதிக்கவும் தயங்காதவன் என்று இராமாயணம் காட்டுகிறது.

ஒருமுறை இராவணன் தேவலோகப் பெண்ணான ரம்பையை அவமதித்தான். ரம்பை குபேரனின் மகன் நளகூபரனுக்கு மணமாக வேண்டியவள். நளகூபரன் கோபம் கொண்டு, 'இனிமேல் எந்தப் பெண்ணையும் அவள் விருப்பமின்றி நீ தொட்டால் உன் தலை பல துண்டுகளாகச் சிதறும்' என்று இராவணனுக்குச் சாபமிட்டான்.

அந்தச் சாபம் இராவணனின் மனத்தில் இருந்தது. சீதையை அசோகவனத்தில் சிறை வைத்த பின்பும் அவன் அவளை வலுக்கட்டாயமாகத் தொடத் துணியவில்லை. அவன் அவளிடம் மென்மையாகப் பேசிக் கெஞ்சினான்; அச்சுறுத்தினான்; ஆனால் வலிந்து தொடவில்லை. அதற்குக் காரணம் அவனது அறவுணர்வு அல்ல, அச்சமே.

சீதை தனக்கு உரியவளாக இல்லாத நிலையில் இராவணன் காட்டிய இந்தக் கட்டுப்பாடு அறத்தினாலன்று, சாபத்தின் அச்சத்தினால் வந்தது. இந்த அச்சம் இல்லாதிருந்தால் அவன் எந்தக் கொடுமையையும் செய்யத் தயங்கமாட்டான் என்பதே இராமாயணத்தின் குறிப்பு.

இதுவே 'அச்சமே கீழ்களது ஆசாரம்' என்ற குறளின் நடைமுறை. அவனது நன்னடத்தை என்று தோன்றியது வெளியே உள்ள ஒரு தடையால் வந்தது; உள்ளே உள்ள அறத்தால் அல்ல. அதனால் இராவணன் ஒழுக்கமுள்ளவன் என்று யாரும் கருத முடியாது.

இந்தக் கதை நமக்குக் கற்பிக்கும் பாடம்: அச்சத்தால் கட்டுப்பட்ட நடத்தையை அறம் என்று எண்ணலாகாது. அறம் உள்ளிருந்து பிறப்பது; அதுவே நிலையானது.

இராவணனின் இந்தப் பண்பை இராமாயணம் பல இடங்களில் காட்டுகிறது. அவன் தன் தம்பி விபீஷணனின் அறிவுரையைக் கேட்கவில்லை; அவன் அஞ்சியது படை, சாபம் ஆகியவற்றையே. இராமன் ஆற்றலைக் கண்டு அஞ்சிய பின்னரும் அவன் தன் அறத்தை உணரவில்லை. அச்சம் தற்காலிகமாகத் தடுக்கும்; அறவுணர்வோ நிரந்தரமாகத் திருத்தும். இதுவே இக்குறள் காட்டும் பாடம். ஆகவே உள்ளத்தில் அறம் வேரூன்றும் கல்வியே உண்மையான கல்வி. குழந்தைகளிடமும் நாம் இதையே கற்பிக்கலாம்: யாரும் பார்க்காதபோதும் உண்மை பேசுவதும் நல்லது செய்வதுமே வீரம். அந்த வீரம் இராவணனுக்கு இல்லை; ஆகவே அவனுடைய ஆற்றல் அவனுக்கே அழிவானது.

Ravana and Nalakubara's Curse

This is an incident mentioned in the Uttara Kanda and Yuddha Kanda of Valmiki's Ramayana. Ravana was powerful and had won many boons by penance. But the Ramayana shows him as one who hesitated not to seize others' rights and to insult women.

Once Ravana insulted the celestial woman Rambha, who was meant to be wed to Nalakubara, son of Kubera. Nalakubara became furious and cursed Ravana, 'If you ever touch any woman against her will, your head will burst into pieces.'

That curse remained in Ravana's mind. Even after he held Sita captive in the Ashoka grove he did not dare to touch her by force. He spoke softly, pleaded and threatened, but did not use force. The reason was not his sense of dharma but fear.

The restraint Ravana showed toward Sita, who was not his, came not from dharma but from fear of the curse. The Ramayana's hint is that without this fear he would have hesitated at no cruelty.

This is the practical form of 'fear alone is the conduct of the base'. What seemed his good behaviour came of an outer obstacle, not an inner dharma. So no one can regard Ravana as a man of right conduct.

The tale teaches us not to take behaviour bound by fear for dharma. Dharma is born within; that alone is lasting.