Kural 1080 · எற்றிற் குரியர் கயவரொன்று உற்றக்கால்

விலை போன சாட்சி

பழநிக்கு அருகிலுள்ள ஒரு ஊரில் இரண்டு விவசாயக் குடும்பங்களுக்குள் நிலத் தகராறு எழுந்தது. ஒரு குடும்பத்தின் தலைவர் வேலுச்சாமி. அவர் நேர்மையானவர். மற்றொரு குடும்பத்தின் தலைவர் செல்வந்தர். நிலத்தின் எல்லைக் கல் எங்கே இருந்தது என்பதற்கு ஒரே ஒரு சாட்சி மட்டுமே இருந்தார்: ஊர் முதியவர் மாணிக்கம்.

மாணிக்கம் வேலுச்சாமிக்கு ஆதரவாக உண்மையைச் சொல்வதாக முதலில் உறுதி கூறியிருந்தார். நீதிமன்ற நாள் நெருங்கும்போது செல்வந்தர் அவரைச் சந்தித்தார். 'ஐயா, உங்கள் பேரன் படிப்புக்குத் தேவையான பணத்தை நான் தருகிறேன். சாட்சி சொல்ல வேண்டாம்' என்று கூறினார்.

மாணிக்கம் சிறிது நேரம் தயங்கினார். ஆனால் வறுமை அவரைக் கவ்வியது. அவர் பணத்தை வாங்கிக்கொண்டார். நீதிமன்றத்தில் 'எனக்கு நினைவில்லை' என்று சொல்லிவிட்டார். வேலுச்சாமி நிலத்தை இழக்க நேர்ந்தது. அவரது குடும்பம் வருந்தியது.

இந்தச் செய்தி ஊரில் பரவியது. மாணிக்கத்தை முன்பு மதித்த மக்கள் அவரிடம் பேச விரும்பவில்லை. பணம் அவருக்குக் கிடைத்தது; ஆனால் ஊரின் மதிப்பு போனது. அவர் பேரன் கல்லூரிக்குச் சென்றபோது 'உன் தாத்தா சாட்சியை விற்றவர்' என்ற சொல் அவனைத் துரத்தியது.

இறுதியில் மாணிக்கம் தம் தவற்றை உணர்ந்து வேலுச்சாமியிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். வேலுச்சாமி மன்னித்தாலும் நிலத்தைத் திரும்பப் பெற முடியவில்லை. அறம் விற்கப்பட்ட பின் அதை மீட்பது எளிதல்ல.

இந்த நிகழ்ச்சி நமக்குக் கற்பிப்பது: துன்பம் வந்தபோது மானத்தையும் உண்மையையும் விற்பவன் இழப்பது பணத்தால் ஈடுசெய்ய முடியாதது. அதனால்தான் நல்லவர் துன்பத்திலும் நேர்மையை விடமாட்டார்.

அந்த ஊரின் இளைஞர்கள் இதைக் கண்டு ஒரு சபதம் எடுத்தனர்: எந்த நெருக்கடியிலும் தம் சொல்லை விற்கமாட்டோம் என்று. சில ஆண்டுகளில் அந்தச் சபதம் அந்த ஊரின் அடையாளமாக மாறியது. ஒரு தவறின் வலி பலரின் அறத்தை வளர்த்தது. மாணிக்கத்தின் வாழ்வின் இறுதிக் காலம் வருத்தத்தோடு கழிந்தது; ஆனால் அவரது கதை பலருக்கு எச்சரிக்கையாக நின்றது. தவறிழைத்தவர் மனம் மாறினால் அவரையும் மன்னிக்க வேண்டும் என்பதையே ஊரார் பின்னர் உணர்ந்தனர். அதே சமயம் தவறு நிகழாமல் தடுப்பதே சிறந்தது என்றும் அவர்கள் கூறினர். நேர்மையின் விலை மிக அதிகம், ஆனால் அதை விற்பதன் விலை அதைவிட அதிகம். நாமும் நம் நேர்மைக்கு விலை பேசாத மனத்துடன் வாழ முயல்வோம்.

The Witness Who Was Sold

In a village near Palani a land dispute arose between two farming families. The head of one was Velusamy, an honest man. The head of the other was a wealthy man. Regarding where the boundary stone had stood there was just one witness: the village elder Manickam.

Manickam had at first promised to speak the truth in support of Velusamy. As the court day neared the wealthy man met him. 'Sir, I shall give the money your grandson needs for his studies. Do not testify,' he said.

Manickam hesitated for a while. But poverty gripped him. He took the money. In court he said, 'I do not remember.' Velusamy lost the land. His family grieved.

The news spread in the village. The people who had earlier respected Manickam did not want to speak to him. Money came to him; the village's esteem was lost. When his grandson went to college the words 'your grandfather sold his testimony' pursued him.

At last Manickam realised his wrong and asked pardon of Velusamy. Though Velusamy forgave, the land could not be recovered. Once dharma is sold it is not easy to buy back.

The event teaches that one who sells honour and truth in trouble loses what money cannot make good. That is why the noble do not let go of honesty even in distress.