Kural 1113 · முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம் – Tamilone

Kural 1113 · The Praise of her Beauty · நலம் புனைந்து உரைத்தல்

முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு.

Murimeni Muththam Muruval Verinaatram / Velunkan Veyththo Lavatku

HeHer arm is as the bamboo; her body is as the tender leaf; her smile is a very pearl; the sweetest of odours is in her breath; and her eye is piercing as the lance.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இவளுக்கு உடல் தளிர் போன்றது; பற்கள் முத்துப் போன்றவை; மணம் இயற்கையின் நறுமணம்; கண்கள் வேல் போன்றவை; தோள்கள் மூங்கில் போன்றவை.

Meaning

Her body is like a tender sprout, her smile like pearls, her breath carries a natural fragrance, her kohl-lined eyes are sharp as a spear, and her shoulders are like bamboo.

சொற்பொருள் Word by word

முறி மேனி: body like a tender sprout or young leaf
முத்தம்: pearl-like (her teeth)
முறுவல்: smile
வெறி நாற்றம்: fresh natural fragrance
வேல் உண்கண்: kohl-lined eyes sharp as a spear
வேய்த் தோள்: shoulders like bamboo
அவட்கு: for her

விளக்கம்

இக்குறள் ஒரு சிறிய ஓவியப் பட்டியலைப் போல் அமைந்துள்ளது. தலைவன் தலைவியின் உறுப்புகளை ஒவ்வொன்றாக எடுத்து, ஒவ்வொன்றுக்கும் இயற்கையிலிருந்து ஓர் உவமையைச் சூட்டுகிறான். மேனி தளிர் போலச் சிவந்து மென்மையாக இருக்கிறது. புன்சிரிப்பில் தெரியும் பற்கள் முத்துக்களைப் போல் ஒளிர்கின்றன. உடலிலிருந்து எழும் மணம் செயற்கைப் பூச்சால் வருவதன்று, இயல்பாகவே அவளிடம் அமைந்தது. கண்கள் வேல் போலக் கூர்மையானவை; அவற்றில் மையிடப்பட்டுள்ளது. தோள்கள் மூங்கிலைப் போல நேராகவும் மென்மையாகவும் உள்ளன.

உவமைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒரு புலனைத் தொடுகின்றன. தளிர் தொட்டுணரும் மென்மையையும், முத்து கண்ணுக்குத் தெரியும் ஒளியையும், நறுமணம் முகர்ச்சியையும், வேல் பார்வையின் கூர்மையையும், மூங்கில் வடிவ நயத்தையும் உணர்த்துகின்றன. ஒரு பெண்ணை முழுமையாகக் கவனிக்கும்போது எல்லாப் புலன்களும் ஈடுபடுகின்றன என்பதே இதன் நுட்பம். 'வேலுண்கண்' என்பதை வேல் போன்ற கண் என்றும், வேலைப் போலக் கொல்லும் கண் என்றும் உரையாசிரியர்கள் கொள்வர்; இரண்டு பொருளும் கவிதைக்கு ஏற்றவையே.

'வெறி நாற்றம்' என்ற தொடரில் மணத்தின் இயல்பு குறிக்கப்படுகிறது. வெறி என்பது புதிய நறுமணத்தைக் குறிக்கும். அதாவது அலங்காரத்தால் வந்த மணம் அல்ல; இயற்கையானது. இன்றைய நிலையில் இதை நாம் ஒரு பாடமாகவும் எடுக்கலாம்: ஒருவரின் அழகை அவருடைய இயல்புத்தன்மையில் காண்பதே உண்மையான மதிப்பு. ஒப்பனையையும் தோற்றத்தையும் மட்டும் பார்க்காமல், அந்த மனிதரின் ஒட்டுமொத்த இருப்பை உணர்ந்து போற்றும்போதுதான் அன்பு ஆழமாகிறது. தலைவன் தன் காதலியை முதன்முறையாக முழுமையாகக் காணும் இந்தத் தருணத்தில் அவன் பேச்சு ஒரு பாடலாக மாறுகிறது; அதில் மிகையான புகழ்ச்சி இருந்தாலும் அது உள்ளத்திலிருந்து எழும் உண்மையான வியப்பின் மொழியாகவே ஒலிக்கிறது. பழங்காலக் கவிஞர்கள் பெண்ணின் உறுப்புகளை இவ்வாறு இயற்கையோடு இணைத்துப் பாடுவது ஒரு மரபு; அந்த மரபின் மிகச் சுருக்கமான வடிவம் இந்தக் குறள்.

Explanation

This verse is like a small gallery of paintings. The lover takes her features one by one and gives each a comparison from nature. Her body is tender and rosy like a young sprout. Her smile shows teeth that gleam like pearls. The fragrance about her is not from any artificial scent but is natural to her. Her kohl-lined eyes are as keen as a spear, and her shoulders are straight and soft like bamboo.

Each comparison speaks to a different sense. The sprout is for touch, the pearl for sight, the fragrance for smell, the spear for the sharpness of a glance, and the bamboo for graceful shape. The subtle point is that when we truly attend to another person, all our senses are engaged together. The phrase velunkan can be understood as an eye sharp as a spear, or as an eye that wounds like one, and commentators accept both.

In the phrase veri naatram the word veri refers to a fresh, wild scent, not one made by cosmetics. In our own time we can take a lesson from this: real regard looks for beauty in a person's natural self. Love deepens when we stop noticing only the make-up and appearance and begin to feel and honour the whole presence of another human being.

கதை

கோயில் சிற்பியின் உளி

தஞ்சாவூர் பெரிய கோயிலைச் சுற்றியுள்ள ஊர்களில் பரம்பரையாகச் சிற்பம் செதுக்கும் குடும்பங்கள் வாழ்ந்து வருகின்றன. அப்படியொரு குடும்பத்தில் பிறந்த இளைஞன் சுந்தரம், ஒரு கோயில் திருப்பணிக்காக அம்பிகையின் சிலையைச் செதுக்கும் பொறுப்பை ஏற்றான். அவனுடைய ஆசான் முதிய சிற்பி ஆறுமுகம். சிற்ப சாத்திர நூல்களில் அம்பிகையின் உருவத்துக்குச் சொல்லப்பட்ட அளவுகள் நுட்பமாக இருக்கும். ஆனால் அளவுகளை அறிவது வேறு, அவற்றுக்கு உயிர் ஊட்டுவது வேறு என்பார் ஆசான்.

சுந்தரம் பல மாதங்கள் முயன்றும் அவன் செதுக்கிய உருவம் உயிரற்றதாகவே தோன்றியது. தோள்கள் நேராக இருந்தன; ஆனால் மென்மை இல்லை. கண்கள் அளவாக இருந்தன; ஆனால் ஒளி இல்லை. ஒரு நாள் அவன் சோர்ந்து உளியைக் கீழே வைத்தான். ஆசான் அவனை அருகிலிருந்த மூங்கில் தோப்புக்கு அழைத்துச் சென்றார். "தோளைச் செதுக்கும் முன் மூங்கில் காற்றில் எப்படி வளைந்து நிமிர்கிறது என்று பார். தளிர் வெயிலில் எப்படி இளஞ்சிவப்பாக நிற்கிறது என்று கவனி" என்றார்.

அன்று முதல் சுந்தரம் காலையில் தளிரைப் பார்த்தான்; மாலையில் தாமரை மொட்டைப் பார்த்தான்; இரவில் கோயில் விளக்கொளியில் அம்பிகையின் கண்ணொளியைப் பார்த்தான். ஒவ்வொன்றையும் அவன் கண்களும் கைகளும் மனமும் சேர்ந்து உள்வாங்கின. செதுக்கும்போது உளி தானாக வளைந்து செல்வது போல் உணர்ந்தான். அதுவரை அவன் செய்த தவறு, அளவுகளை மட்டும் நம்பிப் பார்வையை மறந்ததுதான் என்பதையும் புரிந்துகொண்டான்.

சிலை முடிந்த நாளில் திருப்பணிக் குழுவினர் வந்தனர். சிலையின் முகத்தில் புன்முறுவலின் இளம் ஒளி, தோள்களில் மென்மை, கண்களில் கனிவு ஆகியவற்றைக் கண்டு அமைதியானார்கள். ஒரு பெரியவர், "இந்தச் சிலை அளவுகளால் அழகாக இல்லை; பார்வையால் அழகாக இருக்கிறது" என்றார். ஆசான் சுந்தரத்தைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தார்.

பிறகு ஊர் மக்கள் அந்தச் சிலையைத் திருவிழாவில் ஊர்வலமாக எடுத்துச் சென்றபோது, சுந்தரம் கூட்டத்தின் பின்னால் நின்று கைகூப்பினான். தன் ஆசானின் அடக்கமான முகத்தில் அவன் கண்ட மகிழ்ச்சியே அவனுக்குப் பெரிய பரிசாக இருந்தது. அன்று இரவு சுந்தரம் தனியே அமர்ந்து யோசித்தான். ஒரு பெண்ணையோ தெய்வத்தையோ ஓர் உறுப்பாக மட்டும் பார்த்தால் அது கற்சிலையாகவே இருக்கும். எல்லாப் புலன்களாலும் முழுமையாகப் பார்த்தால் அது உயிர் பெறுகிறது. காதலும் அப்படித்தான் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

A story

The Sculptor's Chisel

In the villages around the Brihadeeswara temple at Thanjavur, families of hereditary sculptors have lived for generations. In one of them a young man named Sundaram took up the task of carving the image of Ambika for a temple renovation. His teacher was the old sculptor Arumugam. The shilpa texts give delicate measurements for the form of the Goddess, but knowing measurements, the teacher said, is one thing and breathing life into them is another.

For months Sundaram tried and still his figure looked lifeless. The shoulders were straight but not soft. The eyes were correct in size but held no light. One day, tired, he put down his chisel. His teacher took him to a bamboo grove nearby. "Before you carve a shoulder, watch how bamboo bends and rises in the wind. Look at how a sprout stands pink in the sun," he said.

From then on Sundaram studied a sprout in the morning, a lotus bud in the evening, and at night the light of the temple lamp in the Goddess's eyes. His eyes, hands and mind took in each of them together. As he carved, he felt his chisel move of its own accord.

On the day the image was complete, the committee came. Seeing the soft light of a smile on the face, the gentleness in the shoulders and the kindness in the eyes, they fell silent. One elder said, "This statue is not beautiful by measurement. It is beautiful by seeing." The teacher smiled at Sundaram.

That night Sundaram sat alone and thought. If we look at a woman, or at a deity, only as separate parts, we get a stone figure. If we look with all the senses, it comes alive. Love, he realised, works the same way.

சிந்தனைக்கு

நீங்கள் அன்பு கொண்டவர்களின் முழு இருப்பையும் கவனிக்கிறீர்களா, அல்லது அவர்களின் சில தோற்றக் கூறுகளை மட்டுமா?

To reflect on

Do you notice the whole presence of the people you love, or only a few features of how they look?