கோவிந்தன் பாட்டு
கண்ணிரண்டும் இமையாமல் செந்நிறத்துமெல்லி தழ்ப்பூங் கமலத் தெய்வப்பெண்ணிரண்டு விழிகளையும் நோக்கிடுவாய்கோவிந்தா! பேணி னோர்க்குநண்ணிரண்டு பொற்பாத மளித்தருள்வாய்சராசரத்து நாதா! நாளும்எண்ணிரண்டு கோடியினும் மிகப்பலவாம்வீண்கவலை எளிய னேற்கே.எளியனேன் யானெனலை எப்போதுபோக்கிடுவாய், இறைவனே! இவ்வளியிலே பறவையிலே மரத்தினிலேமுகிலினிலே வரம்பில் வானவெளியிலே கடலிடையே மண்ணகத்தேவீதியிலே வீட்டி லெல்லாம்களியிலே, கோவிந்தா! நினைக்கண்டுநின்னொடுநான் கலப்ப தென்றோ?என்கண்ணை மறந்துனிரு கண்களையேஎன்னகத்தில் இசைத்துக் கொண்டுநின்கண்ணாற் புவியெல்லாம் நீயெனவேநான்கண்டு நிறைவு கொண்டுவன்கண்மை மறதியுடன் சோம்பர்முதற்பாவமெலாம் மடிந்து, நெஞ்சிற்புன்கண்போய் வாழ்ந்திடவே, கோவிந்தா!எனக்கமுதம் புகட்டு வாயே.
kannirantum imaiyaamal senniraththu melli thazhppoong kamalath theyvap pennirantu vizhikalaiyum noakkituvaay koavinthaa! paeni noarkku nannirantu porpaatha maliththarulvaay saraasaraththu naathaa! naalum ennirantu koatiyinum mikappalavaam veenkavalai eliya naerkae. eliyanaen yaanenalai eppoathu poakkituvaay, iraivanae! iv valiyilae paravaiyilae maraththinilae mukilinilae varampil vaana veliyilae katalitaiyae mannakaththae veethiyilae veetti lellaam kaliyilae, koavinthaa! ninaikkantu ninnotunaan kalappa thenroa? enkannai maranthuniru kankalaiyae ennakaththil isaiththuk kontu ninkannaar puviyellaam neeyenavae naankantu niraivu kontu vankanmai marathiyutan soamparmuthar paavamelaam matinthu, nenjir punkanpoay vaazhnthitavae, koavinthaa! enakkamutham pukattu vaayae.
பொருள்
கோவிந்தா! சிவந்த நிறமுடைய மெல்லிய இதழ்களைக் கொண்ட தாமரையில் வீற்றிருக்கும் தெய்வப் பெண்ணான திருமகளின் இரண்டு விழிகளையும் உன் இரண்டு கண்களும் இமைக்காமல் நோக்கிக்கொண்டிருப்பாய். அசைவனவும் அசையாதனவுமான எல்லாவற்றுக்கும் நாதனே! உன்னைப் போற்றுவோர்க்கு உன் இரண்டு பொன் திருவடிகளையும் தந்து அருள்வாய். எளியவனான எனக்கோ நாள்தோறும் பதினாறு கோடியிலும் மிகுதியான வீண் கவலைகள்.
இறைவனே! 'நான் எளியவன், நான்' என்ற எண்ணத்தை எப்போது போக்குவாய்? இந்தக் காற்றிலும், பறவையிலும், மரத்திலும், மேகத்திலும், எல்லையில்லா வான வெளியிலும், கடலிலும், மண்ணிலும், தெருவிலும், வீட்டிலும் - எல்லா இடங்களிலும் கோவிந்தா, உன்னைக் கண்டு, களிப்பிலே உன்னோடு நான் கலப்பது என்றைக்கு?
என் கண்ணை மறந்து உன் இரண்டு கண்களையே என் உள்ளத்தில் பொருத்திக்கொண்டு, உன் கண்ணால் உலகமெல்லாம் நீயே என்று நான் கண்டு நிறைவு அடைந்து, கொடுமை, மறதி, சோம்பல் முதலான பாவங்கள் எல்லாம் அழிந்து, நெஞ்சின் துன்பம் போய் நான் வாழும்படி, கோவிந்தா, எனக்கு அமுதத்தை ஊட்டுவாயே!
Meaning
Govinda! Your two eyes gaze unblinking at the two eyes of the divine lady Lakshmi, seated on the lotus with soft red petals. Lord of all that moves and does not move! To those who cherish you, you give your two golden feet. But for me, a poor one, there are every day worries beyond sixteen crores.
Lord! When will you take away my saying 'I, a poor one'? In this wind, in the bird, in the tree, in the cloud, in the boundless space of the sky, in the sea, on the earth, in the street, in every house - when will I see you, Govinda, and in joy merge with you?
So that I forget my own eyes and set your two eyes in my heart; so that with your eyes I see the whole world as you and am fulfilled; so that cruelty, forgetfulness, sloth and all such sins die and the sorrow of my heart goes and I live - Govinda, feed me nectar!
சொற்பொருள் Word by word
- இமையாமல்
- without blinking
- கமலத் தெய்வப் பெண்
- the goddess on the lotus, Lakshmi
- பேணினோர்
- those who cherish (you)
- சராசரம்
- moving and unmoving beings
- எண்ணிரண்டு கோடி
- sixteen crores (countless)
- யானெனல்
- saying 'I', the ego
- வளி
- wind
- முகில்
- cloud
- களி
- joy, bliss
- வன்கண்மை
- cruelty, hardness
- புன்கண்
- sorrow, misery
- புகட்டுவாய்
- feed (me)
விளக்கம்
திருமாலும் திருமகளும் ஒருவரை ஒருவர் இமையாமல் நோக்கியிருப்பது வைணவ மரபின் அழகிய காட்சி - பிராட்டியின் மீது பெருமாளின் கடைக்கண் பார்வை. அந்த ஆனந்தக் காட்சியோடு கவிஞரின் 'பதினாறு கோடிக் கவலைகள்' எதிர் நிறுத்தப்படுகின்றன.
இரண்டாம் பத்தியின் தீர்வு: 'யான்' என்ற அகந்தையைப் போக்குவதே கவலையை ஒழிக்கும் வழி. காற்று, பறவை, மரம், மேகம், வான், கடல், மண், தெரு, வீடு என்று எல்லாவற்றிலும் கோவிந்தனைக் காண்பது ஆழ்வார்களின் அனுபவம் - 'எங்கும் திருமால் இருப்பான்'; கீதையின் 'எல்லா உயிர்களிலும் என்னையும் என்னில் எல்லா உயிர்களையும் காண்பவன்'.
மூன்றாம் பத்தி இன்னும் ஆழமானது: என் கண்ணால் அல்ல, உன் கண்ணால் உலகைப் பார்க்க வேண்டும். அப்போது எல்லாம் நீயாகத் தோன்றும். இதுவே பக்தியின் உச்சம் - பார்ப்பவனும் இறைவனே ஆகும் நிலை.
Explanation
Vishnu and Lakshmi gazing unblinking at each other is a lovely Vaishnava image - the Lord's tender glance always on the Divine Mother. Against that blissful scene is set the poet's 'sixteen crores of worries'.
The second stanza gives the remedy: removing the ego, 'I', is the way to end worry. Seeing Govinda in wind, bird, tree, cloud, sky, sea, earth, street and house is the experience of the Alvars, and of the Gita's 'he who sees me in all beings and all beings in me'.
The third stanza goes deeper: not with my eyes, but with your eyes I must see the world. Then everything appears as you. This is the summit of devotion, where even the seer becomes the Lord.
சிந்தனைக்கு
'என் கண்ணை மறந்து உன் இரு கண்களையே என் அகத்தில் இசைத்து' - இறைவனின் கண்ணால் இன்று ஒருவரைப் பார்த்தால் அவர் எப்படித் தோன்றுவார்?
To reflect on
'Forgetting my own eyes, setting your two eyes in my heart' - if you looked at someone today through God's eyes, how would they appear?