நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் 489 · நாயகனாய் நின்ற நந்தகோபனுடைய

பாடல் 489 · நாலாயிரத் திவ்வியப் பிரபந்தம் · ஆழ்வார்கள்

நாயகனாய் நின்ற நந்தகோபனுடையகோயில் காப்பானே கொடித்தோன்றும் தோரணவாயில் காப்பானே மணிக்கதவம் தாள் திறவாய்ஆயர் சிறுமியரோமுக்கு அறை பறைமாயன் மணிவண்ணன் நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்தூயோமாய் வந்தோம் துயிலெழப் பாடுவான்வாயால் முன்னம் முன்னம் மாற்றாதே அம்மா நீநேய நிலைக்கதவம் நீக்கேலோர் எம்பாவாய்

Naayakanaay ninra nanthakoapanutaiya / Koayil kaappaanae kotiththoanrum thoarana / Vaayil kaappaanae manikkathavam thaal thiravaay / Aayar sirumiyaroamukku arai parai / Maayan manivannan nennalae vaay naernthaan / Thooyoamaay vanthoam thuyilezhap paatuvaan / Vaayaal munnam munnam maarraathae ammaa nee / Naeya nilaikkathavam neekkaeloar empaavaay

பொருள்

எங்கள் தலைவனாக நிற்கும் நந்தகோபனுடைய மாளிகையைக் காப்பவனே! கொடிகள் பறக்கும் தோரணங்கள் கட்டிய வாயிலைக் காப்பவனே! மணிகள் பதித்த கதவின் தாழைத் திறப்பாயாக. ஆயர் சிறுமியராகிய எங்களுக்கு ஒலிக்கும் பறையைத் தருவதாக மாயனும் மணிவண்ணனுமான கண்ணன் நேற்றே வாக்களித்தான். அவனைத் துயிலெழுப்பப் பாடுவதற்காகத் தூய்மையோடு வந்திருக்கிறோம். ஐயா, முதலிலேயே உன் வாயால் மறுத்துவிடாதே. அன்பால் இறுகி நிற்கும் இந்தக் கதவைத் திறந்துவிடு, பாவையே.

Meaning

O guard of the mansion of Nandagopa, who stands as our leader! O guard of the gateway hung with festoons and flags! Unbolt the jewelled door. The wondrous one, the sapphire-coloured Krishna, promised us cowherd girls a sounding drum only yesterday. We have come pure, to sing and wake him. Sir, do not refuse us with your words before anything else. Open this door that stands so firmly out of love, O maiden.

சொற்பொருள் Word by word

நாயகனாய் நின்ற: who stands as our leader
கோயில்: mansion, palace
காப்பானே: O guard
கொடித்தோன்றும் தோரண வாயில்: gateway with festoons and flags
மணிக்கதவம்: jewelled door
தாள் திறவாய்: unbolt the latch
அறை பறை: a sounding drum
நென்னலே: yesterday itself
வாய் நேர்ந்தான்: gave his word
தூயோமாய்: being pure
மாற்றாதே: don't refuse
நேய நிலைக்கதவம்: the door held fast by love

விளக்கம்

பத்துத் தோழியரையும் எழுப்பிக்கொண்டு கூட்டம் நந்தகோபன் மாளிகையின் வாசலுக்கு வந்துவிட்டது. ஆனால் அவர்கள் நேரே கண்ணனின் படுக்கையறைக்குள் நுழையவில்லை. முதலில் வாசல் காப்பவனிடம் அனுமதி கேட்கிறார்கள். இறைவனை அணுகும்போது அவனுடைய அடியார்களின் வழியாகவே அணுக வேண்டும் என்பது வைணவ ஆசாரியர்கள் இங்கிருந்து எடுத்த பாடம். வாசல் காப்பவனையும் 'நாயகனாய் நின்ற' என்று பெருமைப்படுத்துகிறார்கள்.

'நென்னலே வாய் நேர்ந்தான்' என்பது அவர்களுடைய துணிவின் அடிப்படை. தங்கள் தகுதியால் வரவில்லை; அவன் கொடுத்த வாக்கை நம்பி வந்திருக்கிறார்கள். 'தூயோமாய் வந்தோம்' என்பதற்கு உரையாசிரியர்கள் சொல்லும் பொருள்: வேறு எந்தப் பயனையும் விரும்பாமல், அவனையே விரும்பி வந்திருப்பதுதான் உண்மையான தூய்மை.

'நேய நிலைக்கதவம்' என்ற சொல் அழகானது. கண்ணன் மேல் கொண்ட அன்பால் கதவும் இறுகி நிற்கிறதாம்; அவனைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற பரிவால் எளிதில் திறக்க மறுக்கிறது. ஆயர்பாடியில் கம்சனின் அசுரர்கள் எந்த வடிவிலும் வரக்கூடும் என்பதால் எல்லாரும் கண்ணனைக் கண்ணும் கருத்துமாகக் காத்தார்கள்.

Explanation

Having woken the ten friends, the whole company now stands at the gate of Nandagopa's mansion. Yet they do not walk straight into Krishna's bedroom. First they ask the gatekeeper's leave. The Sri Vaishnava acharyas drew a lesson from this: one approaches the Lord through those who serve him. The girls even honour the gatekeeper as one 'who stands as our leader'.

'He gave his word only yesterday' is the ground of their boldness. They have not come on their own merit; they have come trusting his promise. The commentators say that 'we have come pure' means this: wanting nothing else but him is true purity.

The phrase 'the door held fast by love' is lovely. Out of love for Krishna even the door holds tight, refusing to open easily because it wants to protect him. In Ayarpadi everyone guarded Krishna closely, since Kamsa's demons could come in any form.

குருபரம்பரா பிரபாவம் · ஆறாயிரப்படி

திருப்பாவை ஜீயர்: திறந்த கதவும் வளையல் ஒலியும்

ஸ்ரீ ராமானுஜருக்குத் திருப்பாவையின் மேல் இருந்த அன்பு அளவற்றது. அதனாலேயே அவரைத் 'திருப்பாவை ஜீயர்' என்று அழைத்தார்கள். திருவரங்கத்தில் துறவியாக வாழ்ந்தபோது அவர் நாள்தோறும் வீடுவீடாகச் சென்று பிக்ஷை ஏற்பார். அப்போது நடந்துகொண்டே திருப்பாவைப் பாசுரங்களை வாய்விட்டுச் சொல்லிக்கொண்டு போவது அவர் வழக்கம்.

ஒருநாள் அவர் தம் ஆசாரியரான பெரிய நம்பியின் வீட்டு வாசலை அடைந்தபோது 'உந்து மத களிற்றன்' பாசுரத்தைச் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். 'செந்தாமரைக் கையால் சீரார் வளை ஒலிப்ப வந்து திறவாய்' என்ற அடியை அவர் சொல்லி முடிக்கவும் கதவு திறந்தது. பெரிய நம்பியின் மகள் அத்துழாய் கைவளையல்கள் ஒலிக்க வாசலில் நின்றாள். அந்தக் கணத்தில் ராமானுஜர் அவளில் நப்பின்னைப் பிராட்டியையே கண்டார். அப்படியே தரையில் விழுந்து வணங்கி மயங்கிவிட்டார்.

பயந்துபோன அத்துழாய் உள்ளே ஓடித் தந்தையிடம் சொன்னாள். பெரிய நம்பி அமைதியாகக் கேட்டார்: 'அவர் உந்து மத களிற்றன் அனுசந்தித்திருப்பாரோ?' தம் சீடரின் மனம் அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும். பாசுரத்தைப் படிப்பது ராமானுஜருக்கு வெறும் ஓதுதல் அல்ல; ஆயர்பாடியின் அந்த விடியலிலேயே வாழ்வதுதான்.

இந்தப் பகுதியில் ஆண்டாளும் தோழியரும் நந்தகோபன் மாளிகையை அடைகிறார்கள். வாயில் காப்பவனையும், நந்தகோபனையும், யசோதையையும், பலராமனையும் வரிசையாக எழுப்பி, நப்பின்னையின் துணையோடு கண்ணனை அணுகுகிறார்கள். இறைவனை நேரே அணுகாமல் அவனைச் சேர்ந்தவர்களின் வழியாகவும், பிராட்டியின் பரிவோடும் அணுகுவதே முறை என்பதை வைணவ ஆசாரியர்கள் இந்தப் பாசுரங்களிலிருந்தே விளக்கினார்கள்.

From the Guruparampara Prabhavam, the traditional lives of the Sri Vaishnava teachers

The Thiruppavai Jeeyar: the door that opened

Sri Ramanuja loved the Thiruppavai so deeply that people called him the 'Thiruppavai Jeeyar'. As a sannyasi in Srirangam he went from house to house each day to receive alms, and as he walked he would recite the pasurams of the Thiruppavai aloud.

One day he reached the door of his own teacher, Periya Nambi, while reciting 'Undhu madha kalitran'. Just as he finished the line 'come with your red lotus hand, your fine bangles jingling, and open the door', the door opened. Periya Nambi's daughter Athuzhai stood there, her bangles jingling. In that moment Ramanuja saw Nappinnai herself in her. He fell to the ground in prostration and lost consciousness.

Frightened, Athuzhai ran in and told her father. Periya Nambi asked quietly, 'Was he reciting Undhu madha kalitran?' He knew his disciple's heart well. For Ramanuja, saying a pasuram was not mere recitation. It was living inside that dawn in Ayarpadi.

In this section Andal and her friends reach Nandagopa's mansion. They wake the gatekeeper, Nandagopa, Yashoda and Balarama in turn, and approach Krishna with Nappinnai's help. The Sri Vaishnava acharyas drew from these pasurams the principle that one does not approach the Lord directly and alone, but through those who belong to him and with the loving intercession of the Divine Mother.

சிந்தனைக்கு

நாம் விரும்பும் ஒன்றை அடைய, அதைக் காப்பவர்களையும் மதிப்பது ஏன் முக்கியம்?

To reflect on

Why does it matter to honour those who guard what we seek, and not only the goal itself?