ஸ்ரீமத் பாகவதம் 10.29–33ராசலீலையில் மறைந்த கண்ணன்
ஒரு சரத்கால முழுநிலவு இரவில் கண்ணன் யமுனைக் கரையில் குழல் ஊதினான். அந்த இசையைக் கேட்டதும் ஆயர்பாடிப் பெண்கள் வீட்டு வேலைகளை அப்படியே விட்டுவிட்டு அவனிடம் ஓடி வந்தார்கள். அவன் அவர்களோடு ராச நடனம் ஆடினான். ஆனால் 'கண்ணன் நம்மோடு இருக்கிறான்' என்று ஒவ்வொருத்தியின் மனத்திலும் ஒரு சிறிய பெருமிதம் எழுந்தது. அந்தக் கணமே கண்ணன் மறைந்துவிட்டான்.
திகைத்துப்போன கோபியர் காடு முழுவதும் அவனைத் தேடினார்கள். மரங்களிடமும் கொடிகளிடமும் 'கண்ணனைக் கண்டீர்களா?' என்று கேட்டார்கள். அவனுடைய லீலைகளைத் தாங்களே நடித்துக் காட்டினார்கள். இறுதியில் யமுனைக் கரையில் அமர்ந்து அவனை நினைந்து உருகிப் பாடினார்கள்; அதுவே 'கோபிகா கீதம்'. அதில் அன்பும் குறையும் ஊடலும் கலந்திருக்கின்றன. அவர்களுடைய பெருமிதம் கரைந்து அன்பு மட்டும் மிஞ்சியபோது கண்ணன் மீண்டும் அவர்கள் நடுவே தோன்றினான்.
பெருமாள் திருமொழியின் ஆறாம் பத்தில் குலசேகரர் ஓர் ஆயர்பாடிப் பெண்ணாகவே மாறிவிடுகிறார். 'உன் பொய்யை நம்பி யமுனைக் கரை மணல் மேட்டில் இரவு முழுதும் பனியில் நடுங்கி நின்றேன்' என்று கண்ணனைக் கடிந்துகொள்கிறாள் அவள். பிற பெண்களோடு அவன் விளையாடியதைக் குற்றம் சாட்டுகிறாள்; 'போ, இனி வராதே' என்கிறாள். ஆனால் கடைசியில் 'உன் குழலின் இன்னிசை எங்களுக்கு ஒருநாளும் வராதோ?' என்று ஏங்குகிறாள். இது ஊடல்: கோபத்தின் வடிவில் வெளிப்படும் அன்பு. நாயகி பாவத்தில் பாடப்பட்ட இந்தப் பத்து, ஆண்டாளின் நாச்சியார் திருமொழிக்கு முன்னோடி போல அமைந்துள்ளது.
Srimad Bhagavatam, Book 10, Chapters 29 to 33When Krishna vanished from the Rasa dance
On a full-moon night in autumn Krishna played his flute on the bank of the Yamuna. Hearing it, the women of Ayarpadi left their housework just as it was and ran to him. He danced the Rasa dance with them. But a small pride rose in each one's mind: 'Krishna is with me.' At that very moment Krishna vanished.
Bewildered, the gopis searched the whole forest for him. They asked the trees and the creepers, 'Have you seen Krishna?' They acted out his deeds themselves. At last they sat on the Yamuna bank and sang of him with melting hearts; that song is the 'Gopika Gita'. In it love, complaint and sulking are all mixed together. When their pride had dissolved and only love remained, Krishna appeared among them again.
In the sixth decade of the Perumal Thirumozhi, Kulasekhara becomes a girl of Ayarpadi himself. 'Trusting your lie, I stood all night shivering in the dew on the sand mound by the Yamuna,' she scolds Krishna. She accuses him of playing with other girls and tells him, 'Go, don't come again.' But in the end she longs: 'Will your flute's sweet music never come to us one day?' This is oodal, love that shows itself as anger. Sung in the mood of the beloved, this decade is like a forerunner of Andal's Nachiyar Thirumozhi.
