Naladiyar 185 · உறுபுனல் தந்துல கூட்டி அறுமிடத்தும்
உறுபுனல் தந்துல கூட்டி அறுமிடத்தும்கல்லூற் றுழியூறும் ஆறேபோல் - செல்வர்பலர்க்காற்றிக் கெட்டுலந்தக் கண்ணும் சிலர்காற்றிச்செய்வர் செயற்பா லவை.
Urupunal thanthula kootti arumitaththum / Kalloor ruzhiyoorum aaraepoal - selvar / Palarkkaarrik kettulanthak kannum silarkaarris / Seyvar seyarpaa lavai.
பொருள்
பெருகும் வெள்ளத்தால் உலகை ஊட்டி, வற்றியபோதும் பாறையின் ஊற்றில் சிறிது ஊறும் ஆறு போல, செல்வர் பலருக்கும் வழங்கி அழிந்து தேய்ந்தபோதும், சிலருக்காவது வழங்கிச் செய்ய வேண்டியதைச் செய்வர்.
Meaning
Like a river that feeds the world in flood and, when it dries, still seeps into the hollows of the rock, the rich — worn thin by giving to many — still give to a few and do what should be done.
சொற்பொருள் Word by word
- உறு புனல்
- rushing flood
- உலகு ஊட்டி
- feeding the world
- அறும் இடத்தும்
- even when it fails
- கல் ஊற்று உழி
- the hollow of the rock spring
- ஊறும் ஆறு
- the seeping river
- பலர்க்கு ஆற்றி
- giving to many
- கெட்டு உலந்த கண்ணும்
- even when ruined and worn
- சிலர்க்கு
- to a few
விளக்கம்
இந்த உவமையில் ஆறு இரண்டு நிலைகளில் காட்டப்படுகிறது. வெள்ளம் வரும்போது அது உலகம் முழுவதையும் ஊட்டுகிறது. வற்றும்போது அது அழிந்துவிடவில்லை — பாறையின் உள்ளிடுக்கில் இன்னும் ஊறிக்கொண்டே இருக்கிறது. சிறு ஊற்றுத் தொடர்வது அந்த ஆற்றின் இயல்பு; வெள்ளம் ஒரு சந்தர்ப்பம், ஊற்று இயல்பு.
செல்வருக்கும் அதே இரு நிலைகள். செல்வம் பெருகிய காலத்தில் அவர் பலருக்கும் வழங்குகிறார். அது தேய்ந்தபோது அவர் நின்றுவிடுவதில்லை; 'சிலர்க்கு' ஆனாலும் வழங்குகிறார். எனவே பாடல் பார்க்கும்போது சொல்வது இதுவே: அழிந்து தேய்ந்த நிலையிலும் செய்யப்படும் சிறு கொடையே ஒருவர் கொடையாளி என்பதை முடிவு செய்கிறது.
Explanation
In this simile the river is shown in two states. In flood it feeds the whole world. When it dries it has not died — it still seeps in the crannies of the rock. The small seepage is the river's nature; the flood was an occasion, the seep is the nature.
The rich have the same two states. While wealth was abundant he gave to many. When it wore thin he did not stop; he gives to a few. The verse therefore decides the question at the point where it is hidden from view: the small giving that survives ruin is what makes a man a giver at all.
சிந்தனைக்கு
அழிந்த பின் மிஞ்சும் கொடையே உண்மையான கொடை.
To reflect on
The giving that survives loss is the real measure of a giver.