திருவாசகம் 3 · அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்

திருவண்டப் பகுதி · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

திருவண்டப் பகுதி

அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்அளப்பு அரும் தன்மை வளப் பெருங் காட்சிஒன்றனுக்கு ஒன்று நின்றெழில் பகரின்நூற்று ஒரு கோடியின் மேல்பட விரிந்தனஇல்நுழை கதிரின் துன் அணுப் புரையச் 5சிறிய ஆகப் பெரியோன் தெரியின்வேதியன் தொகையொடு மாலவன் மிகுதியும்தோற்றமும் சிறப்பும் ஈற்றொடு புணரியமாப்பேர் ஊழியும் நீக்கமும் நிலையும்சூக்கமொடு தூலத்துச் சூறை மாருதத்து 10எறியது வளியின்கொட்கப் பெயர்க்கும் குழகன் முழுவதும்படைப்போன் படைக்கும் பழையோன் படைத்தவைகாப்போன் காக்கும் கடவுள், காப்பவைகாப்போன், கரப்பவை கருதாக் 15கருத்துடைக் கடவுள், திருத்தகும்அறுவகைச் சமயத்து அறுவகை யோர்க்கும்வீடுபேறாய் நின்ற விண்ணோர் பகுதிகீடம் புரையும் கிழவோன், நாள் தொறும்அருக்கனின் சோதி அமைத்தோன், திருத்தகு 20மதியில் தண்மை வைத் தோன், திண்திறல்தீயில் வெம்மை செய்தோன், பொய்தீர்வானில் கலப்பு வைத்தோன், மேதகுகாலின் ஊக்கம் கண்டோன், நிழல் திகழ்நீரில் இன்சுவை நிகழ்ந்தோன், வெளிப்பட 25மண்ணில் திண்மை வைத்தோன், என்று என்றுஎனைப் பல கோடி எனைப் பல பிறவும்அனைத்து அனைத்து அவ்வயின் அடைத்தோன். அஃதான்றுமுன்னோன் காண்க, முழுதோன் காண்கதன்நேர் இல்லோன் தானே காண்க 30ஏனம் தொல் எயிறு அணிந்தோன் காண்ககானம் புலியுரி அரையோன் காண்கநீற்றோன் காண்க, நினைதொறும் நினைதொறும்ஆற்றேன் காண்க, அந்தோ கெடுவேன்இன்னிசை வீணையில் இசைத்தோன் காண்க 35அன்னது ஒன்று அவ் வயின் அறிந்தோன் காண்கபரமன் காண்க, பழையோன் காண்கபிரமன்மால் காணாப் பெரியோன் காண்கஅற்புதன் காண்க, அநேகன் காண்கசொற்பதங் கடந்த தொல்லோன் காண்க 40சித்தமும் செல்லாச் சேட்சியன் காண்கபத்தி வலையில் படுவோன் காண்கஒருவன் என்றும் ஒருவன் காண்கவிரிபொழில் முழுதாய் விரிந்தோன் காண்கஅணுத்தரும் தன்மையில் ஐயோன் காண்க 45இணைப்பு அரும் பெருமையில் ஈசன் காண்கஅரிய அதில் அரிய அரியோன் காண்கமருவி எப்பொருளும் வளர்ப்போன் காண்கநூல் உணர்வு உணரா நுண்ணியன் காண்கமேலோடு கீழாய் விரிந்தோன் காண்க 50அந்தமும் ஆதியும் அகன்றோன் காண்கபந்தமும் வீடும் படைப்போன் காண்கநிற்பதுஞ் செல்வதும் ஆனோன் காண்ககற்பதும் இறுதியும் கண்டோன் காண்கயாவரும் பெற உறும் ஈசன் காண்க 55தேவரும் அறியாச் சிவனே காண்கபெண்ஆண் அலிஎனும் பெற்றியன் காண்ககண்ணால் யானும் கண்டேன் காண்கஅருள்நனி சுரக்கும் அமுதே காண்ககருணையின் பெருமை கண்டேன் காண்க 60புவனியல் சேவடி தீண்டினன் காண்கசிவன் என யானும் தேறினன் காண்கஅவன் எனை ஆட்கொண்டு அருளினன் காண்ககுவளைக் கண்ணி கூறன் காண்கஅவளுந் தானும் உடனே காண்க 65பரமா னந்தம் பழம் கட லதுவேகருமா முகிலில் தோன்றித்திருவார் பெருந்துறை வரையில் ஏறித்திருத்தகு மின்ஒளி திசைதிசை விரியஐம்புலம் பந்தனை வாள்அரவு இரிய 70வெம் துயர் கோடை மாத்தலை கரப்பநீடு எழில் தோன்றி வாள் ஒளி மிளிரஎம்தம் பிறவியில் கோபம் மிகுந்துமுரசு எறிந்து மாப்பெருங் கருணையில் முழங்கிப்பூப்புரை அஞ்சலி காந்தள் காட்ட 75எஞ்சா இன்னருள் நுண்துளி கொள்ளச்செஞ்சுடர் வெள்ளம் திசைதிசை தெவிட்ட வரையுறக்கேதக் குட்டம் கையற வோங்கிஇருமுச் சமயத்து ஒரு பேய்த் தேரினைநீர்நசை தரவரும் நெடுங்கண் மான்கணம் 80தவப்பெரு வாயிடைப் பருகித் தளர்வொடும்அவப்பெருந் தாபம் நீங்காது அசைந்தனஆயிடை வானப் பேரியாற்று அகவயின்பாய்ந்து எழுந்து இன்பம் பெருஞ்சுழி கொழித்துச்சுழித்து எம்பந்தம் மாக் கரைபொருது அலைத்திடித்து 85ஊழ் ஊழ் ஓங்கிய நங்கள்இருவினை மாமரம் வேர் பறித்து எழுந்துஉருவ அருள்நீர் ஓட்டா அருவரைச்சந்தின் வான்சிறை கட்டி மட்டவிழ்வெறிமலர்க் குளவாய் கோலி நிறையகில் 90மாப்புகைக் கரைசேர் வண்டுடைக் குளத்தின்மீக்கொள மேல்மேல் மகிழ்தலின் நோக்கிஅருச்சனை வயல் உள் அன்புவித்து இட்டுத்தொண்ட உழவர் ஆரத் தந்தஅண்டத்து அரும்பெறல் மேகன் வாழ்க 95கரும்பணக் கச்சைக் கடவுள் வாழ்கஅருந்தவர்க்கு அருளும் ஆதி வாழ்கஅச்சம் தவிர்த்த சேவகன் வாழ்கநிச்சலும் ஈர்த்தாட் கொள்வோன் வாழ்கசூழ்இருள் துன்பம் துடைப்போன் வாழ்க 100எய்தினர்க்கு ஆர்அமுது அளிப்போன் வாழ்ககூர்இருள் கூத்தொடு குனிப்போன் வாழ்கபேர்அமைத் தோளி காதலன் வாழ்கஏதிலார்க்கு ஏதில்எம் இறைவன் வாழ்ககாதலர்க்கு எய்ப்பினில் வைப்பு வாழ்க 105நச்சு அரவு ஆட்டிய நம்பன் போற்றிபிச்சு எமை ஏற்றிய பெரியோன் போற்றிநீற்றொடு தோற்ற வல்லோன் போற்றி நாற்றிசைநடப்பன நடாஅய்க் கிடப்பன கிடாஅய்நிற்பன நிறீஇச் 110சொல்பதம் கடந்த தொல்லோன்உள்ளத் துணர்ச்சியிற் கொள்ளவும் படாஅன்கண்முதல் புலனாற் காட்சியும் இல்லோன்விண்முதல் பூதம் வெளிப்பட வகுத்தோன்பூவில் நாற்றம் போன்றுயர்ந் தெங்கும் 115ஒழிவற நிறைந்து மேவிய பெருமைஇன்று எனக்கு எளிவந்து அருளிஅழிதரும் ஆக்கை ஒழியச்செய்த ஒண்பொருள்இன்றெனக் கெளிவந்து இருந்தனன் போற்றிஅளிதரும் ஆக்கை செய்தோன் போற்றி 120ஊற்றிருந்த துள்ளங் களிப்போன் போற்றிஆற்றா இன்பம் அலர்ந்தலை போற்றிபோற்றா ஆக்கையைப் பொறுத்தல் புகலேன்மரகதக் குவாஅல் மாமணிப் பிறக்கம்மின்ஒளி கொண்ட பொன்னொளி திகழத் 125திசைமுகன் சென்று தேடினர்க்கு ஒளித்தும்முறையுளி ஒற்றி முயன்றவர்க்கு ஒளித்தும்ஒற்றுமை கொண்டு நோக்கும் உள்ளத்துஉற்றவர் வருந்த உறைப்பவர்க்கு ஒளித்தும்மறைத்திறம் நோக்கி வருந்தினர்க்கு ஒளித்தும் 130இத்தந் திரத்தில் காண்டும் என்று இருந்தோர்க்குஅத்தந் திரத்தில் அவ்வயின் ஒளித்தும்முனிவு அற நோக்கி நனிவரக் கௌவிஆணெனத் தோன்றி அலியெனப் பெயர்ந்துவாள்நுதல் பெண்என ஒளித்தும் சேண்வயின் 135ஐம்புலன் செலவிடுத்து அருவரை தொறும்போய்த்துற்றவை துறந்த வெற்று உயிர் ஆக்கைஅருந்தவர் காட்சியுள் திருந்த ஒளித்தும்ஒன்று உண்டில்லை யென்றறி வொளித்தும்பண்டே பயில்தொறும் இன்றே பயில்தொறும் 140ஒளிக்கும் சோரனைக் கண்டனம்ஆர்மின் ஆர்மின் நாண்மலர்ப் பிணையலில்தாள்தனை இடுமின் சுற்றுமின் சூழ்மின்தொடர்மின் விடேன்மின்பற்றுமின் என்றவர் பற்றுமுற்று ஒளித்தும் 145தன்நேர் இல்லோன் தானே ஆன தன்மைஎன் நேர் அனையோர் கேட்கவந்து இயம்பிஅறைகூவி ஆட்கொண்டருளிமறையோர் கோலம் காட்டி அருளலும்உலையா அன்பு என்பு உருக ஓலமிட்டு 150அலைகடல் திரையில் ஆர்த்து ஆர்த்து ஓங்கித்தலை தடுமாறா வீழ்ந்துபுரண் டலறிப்பித்தரின் மயங்கி மத்தரின் மதித்துநாட்டவர் மருளவும் கேட்டவர் வியப்பவும்கடைக்களிறு ஏற்றாத் தடம்பெரு மதத்தின் 155ஆற்றேன் ஆக அவயவம் சுவைதருகோற்றேன் கொண்டு செய்தனன்ஏற்றார் மூதூர் எழில்நகை எரியின்வீழ்வித்து ஆங்கு அன்று அருட்பெருந் தீயின்அடியோம் அடிக்குடில் 160ஒருத்தரும் வழாமை யொடுக்கினன்தடக்கையின் நெல்லிக் கனியெனக் காயினன்சொல்லுவது அறியேன் வாழி முறையோதரியேன் நாயேன் தான் எனைச் செய்ததுதெரியேன் ஆஆ செத்தேன் அடியேற்கு 165அருளியது அறியேன் பருகியும் ஆரேன்விழுங்கியும் ஒல்ல கில்லேன்செழுந்தண் பாற்கடல் திரைபுரை வித்துஉவர்க்கடல் நள்ளும்நீர் உள்அகம் ததும்பவாக்கு இறந்து அமுதம் மயிர்க்கால் தோறும் 170தேக்கிடச் செய்தனன் கொடியேன் ஊன்தழைகுரம்பை தோறும் நாய் உடல் அகத்தேகுரம்பைகொண்டு இன்தேன் பாய்த்தி நிரம்பியஅற்புதம் ஆன அமுத தாரைகள்எற்புத் துளைதொறும் ஏற்றினன் உருகுவது 175உள்ளம் கொண்டோர் உருச்செய் தாங்கு எனக்குஅள் ஊறு ஆக்கை அமைத்தனன் ஒள்ளியகன்னற் கனிதேர் களிறு எனக் கடைமுறைஎன்னையும் இருப்பது ஆக்கினன் என்னில்கருணை வான்தேன் கலக்க 180அருளொடு பரா அமுது ஆக்கினன்பிரமன் மால் அறியாப் பெற்றி யோனே

Antap pakuthiyin untaip pirakkam / Alappu arum thanmai valap perung kaatsi / Onranukku onru ninrezhil pakarin / Noorru oru koatiyin maelpata virinthana / Ilnuzhai kathirin thun anup puraiyas 5 / Siriya aakap periyoan theriyin / Vaethiyan thokaiyotu maalavan mikuthiyum / Thoarramum sirappum eerrotu punariya / Maappaer oozhiyum neekkamum nilaiyum / Sookkamotu thoolaththus soorai maaruthaththu 10 / Eriyathu valiyin / Kotkap peyarkkum kuzhakan muzhuvathum / Pataippoan pataikkum pazhaiyoan pataiththavai / Kaappoan kaakkum katavul, kaappavai / Kaappoan, karappavai karuthaak 15 / Karuththutaik katavul, thiruththakum / Aruvakais samayaththu aruvakai yoarkkum / Veetupaeraay ninra vinnoar pakuthi / Keetam puraiyum kizhavoan, naal thorum / Arukkanin soathi amaiththoan, thiruththaku 20 / Mathiyil thanmai vaith thoan, thinthiral / Theeyil vemmai seythoan, poytheer / Vaanil kalappu vaiththoan, maethaku / Kaalin ookkam kantoan, nizhal thikazh / Neeril insuvai nikazhnthoan, velippata 25 / Mannil thinmai vaiththoan, enru enru / Enaip pala koati enaip pala piravum / Anaiththu anaiththu avvayin ataiththoan. ahthaanru / Munnoan kaanka, muzhuthoan kaanka / Thannaer illoan thaanae kaanka 30 / Aenam thol eyiru aninthoan kaanka / Kaanam puliyuri araiyoan kaanka / Neerroan kaanka, ninaithorum ninaithorum / Aarraen kaanka, anthoa ketuvaen / Innisai veenaiyil isaiththoan kaanka 35 / Annathu onru av vayin arinthoan kaanka / Paraman kaanka, pazhaiyoan kaanka / Piramanmaal kaanaap periyoan kaanka / Arputhan kaanka, anaekan kaanka / Sorpathang katantha tholloan kaanka 40 / Siththamum sellaas saetsiyan kaanka / Paththi valaiyil patuvoan kaanka / Oruvan enrum oruvan kaanka / Viripozhil muzhuthaay virinthoan kaanka / Anuththarum thanmaiyil aiyoan kaanka 45 / Inaippu arum perumaiyil eesan kaanka / Ariya athil ariya ariyoan kaanka / Maruvi epporulum valarppoan kaanka / Nool unarvu unaraa nunniyan kaanka / Maeloatu keezhaay virinthoan kaanka 50 / Anthamum aathiyum akanroan kaanka / Panthamum veetum pataippoan kaanka / Nirpathunj selvathum aanoan kaanka / Karpathum iruthiyum kantoan kaanka / Yaavarum pera urum eesan kaanka 55 / Thaevarum ariyaas sivanae kaanka / Penaan alienum perriyan kaanka / Kannaal yaanum kantaen kaanka / Arulnani surakkum amuthae kaanka / Karunaiyin perumai kantaen kaanka 60 / Puvaniyal saevati theentinan kaanka / Sivan ena yaanum thaerinan kaanka / Avan enai aatkontu arulinan kaanka / Kuvalaik kanni kooran kaanka / Avalun thaanum utanae kaanka 65 / Paramaa nantham pazham kata lathuvae / Karumaa mukilil thoanrith / Thiruvaar perunthurai varaiyil aerith / Thiruththaku minoli thisaithisai viriya / Aimpulam panthanai vaalaravu iriya 70 / Vem thuyar koatai maaththalai karappa / Neetu ezhil thoanri vaal oli milira / Emtham piraviyil koapam mikunthu / Murasu erinthu maapperung karunaiyil muzhangkip / Pooppurai anjsali kaanthal kaatta 75 / Enjsaa innarul nunthuli kollas / Senjsutar vellam thisaithisai thevitta varaiyurak / Kaethak kuttam kaiyara voangki / Irumus samayaththu oru paeyth thaerinai / Neernasai tharavarum netungkan maankanam 80 / Thavapperu vaayitaip parukith thalarvotum / Avapperun thaapam neengkaathu asainthana / Aayitai vaanap paeriyaarru akavayin / Paaynthu ezhunthu inpam perunjsuzhi kozhiththus / Suzhiththu empantham maak karaiporuthu alaiththitiththu 85 / Oozh oozh oangkiya nangkal / Iruvinai maamaram vaer pariththu ezhunthu / Uruva arulneer oattaa aruvarais / Santhin vaansirai katti mattavizh / Verimalark kulavaay koali niraiyakil 90 / Maappukaik karaisaer vantutaik kulaththin / Meekkola maelmael makizhthalin noakki / Arussanai vayal ul anpuviththu ittuth / Thonta uzhavar aarath thantha / Antaththu arumperal maekan vaazhka 95 / Karumpanak kassaik katavul vaazhka / Arunthavarkku arulum aathi vaazhka / Assam thavirththa saevakan vaazhka / Nissalum eerththaat kolvoan vaazhka / Soozhirul thunpam thutaippoan vaazhka 100 / Eythinarkku aaramuthu alippoan vaazhka / Koorirul kooththotu kunippoan vaazhka / Paeramaith thoali kaathalan vaazhka / Aethilaarkku aethilem iraivan vaazhka / Kaathalarkku eyppinil vaippu vaazhka 105 / Nassu aravu aattiya nampan poarri / Pissu emai aerriya periyoan poarri / Neerrotu thoarra valloan poarri naarrisai / Natappana nataaayk kitappana kitaaay / Nirpana nireeis 110 / Solpatham katantha tholloan / Ullath thunarssiyir kollavum pataaan / Kanmuthal pulanaar kaatsiyum illoan / Vinmuthal pootham velippata vakuththoan / Poovil naarram poanruyarn thengkum 115 / Ozhivara nirainthu maeviya perumai / Inru enakku elivanthu aruli / Azhitharum aakkai ozhiyasseytha onporul / Inrenak kelivanthu irunthanan poarri / Alitharum aakkai seythoan poarri 120 / Oorriruntha thullang kalippoan poarri / Aarraa inpam alarnthalai poarri / Poarraa aakkaiyaip poruththal pukalaen / Marakathak kuvaaal maamanip pirakkam / Minoli konta ponnoli thikazhath 125 / Thisaimukan senru thaetinarkku oliththum / Muraiyuli orri muyanravarkku oliththum / Orrumai kontu noakkum ullaththu / Urravar varuntha uraippavarkku oliththum / Maraiththiram noakki varunthinarkku oliththum 130 / Iththan thiraththil kaantum enru irunthoarkku / Aththan thiraththil avvayin oliththum / Munivu ara noakki nanivarak kauvi / Aanenath thoanri aliyenap peyarnthu / Vaalnuthal penena oliththum saenvayin 135 / Aimpulan selavituththu aruvarai thorumpoayth / Thurravai thurantha verru uyir aakkai / Arunthavar kaatsiyul thiruntha oliththum / Onru untillai yenrari voliththum / Pantae payilthorum inrae payilthorum 140 / Olikkum soaranaik kantanam / Aarmin aarmin naanmalarp pinaiyalil / Thaalthanai itumin surrumin soozhmin / Thotarmin vitaenmin / Parrumin enravar parrumurru oliththum 145 / Thannaer illoan thaanae aana thanmai / En naer anaiyoar kaetkavanthu iyampi / Araikoovi aatkontaruli / Maraiyoar koalam kaatti arulalum / Ulaiyaa anpu enpu uruka oalamittu 150 / Alaikatal thiraiyil aarththu aarththu oangkith / Thalai thatumaaraa veezhnthupuran talarip / Piththarin mayangki maththarin mathiththu / Naattavar marulavum kaettavar viyappavum / Kataikkaliru aerraath thatamperu mathaththin 155 / Aarraen aaka avayavam suvaitharu / Koarraen kontu seythanan / Aerraar moothoor ezhilnakai eriyin / Veezhviththu aangku anru arutperun theeyin / Atiyoam atikkutil 160 / Oruththarum vazhaamai yotukkinan / Thatakkaiyin nellik kaniyenak kaayinan / Solluvathu ariyaen vaazhi muraiyoa / Thariyaen naayaen thaan enais seythathu / Theriyaen aaaa seththaen atiyaerku 165 / Aruliyathu ariyaen parukiyum aaraen / Vizhungkiyum olla killaen / Sezhunthan paarkatal thiraipurai viththu / Uvarkkatal nallumneer ulakam thathumpa / Vaakku iranthu amutham mayirkkaal thoarum 170 / Thaekkitas seythanan kotiyaen oonthazhai / Kurampai thoarum naay utal akaththae / Kurampaikontu inthaen paayththi nirampiya / Arputham aana amutha thaaraikal / Erputh thulaithorum aerrinan urukuvathu 175 / Ullam kontoar urussey thaangku enakku / Al ooru aakkai amaiththanan olliya / Kannar kanithaer kaliru enak kataimurai / Ennaiyum iruppathu aakkinan ennil / Karunai vaanthaen kalakka 180 / Arulotu paraa amuthu aakkinan / Piraman maal ariyaap perri yoanae

பொருள்

அண்டங்களின் உருண்டைகள் நிறைந்த தொகுதியின் அளக்க முடியாத தன்மையும் வளமான பெரும் காட்சியும், ஒன்றுக்கு ஒன்று நிற்கும் அழகைச் சொல்லப் போனால், நூற்றொரு கோடிக்கும் மேலாக விரிந்து கிடக்கின்றன. வீட்டுக்குள் நுழையும் கதிரொளியில் தெரியும் நெருங்கிய அணுக்களைப் போல அவை சிறியவையாகும்படி பெரியவனாக இருப்பவனை ஆராய்ந்தால்: பிரமனின் தொகுதியும் திருமாலின் மிகுதியும், தோற்றமும் சிறப்பும் முடிவோடு சேர்ந்த பெரும் ஊழிகளும், நீக்கமும் நிலையும், நுண்மையும் பருமையுமாகிய சூறைக்காற்றில் எறியப்படும் காற்றுப் போல, அவற்றைச் சுழலச் செய்து பெயர்க்கும் அழகன். அவன் முழுவதையும் படைக்கும் பழையோன்; படைத்தவற்றைக் காக்கும் கடவுள்; காப்பவற்றை ஒடுக்கும் கடவுள்; ஒடுக்குபவற்றை நினைக்கவும் அரிய கருத்துடைய கடவுள். சிறந்த ஆறுவகைச் சமயத்தாருக்கும் வீடுபேறாக நின்றவன். விண்ணோர் கூட்டம் புழுவுக்கு ஒப்பாகும் தலைவன். நாள்தோறும் கதிரவனில் ஒளியை அமைத்தவன்; திங்களில் குளிர்ச்சியை வைத்தவன்; வலிய நெருப்பில் வெம்மையைச் செய்தவன்; பொய் இல்லாத வானில் எங்கும் கலக்கும் தன்மையை வைத்தவன்; சிறந்த காற்றில் ஊக்கத்தைக் கண்டவன்; நிழல் விளங்கும் நீரில் இனிய சுவையை நிகழ்த்தியவன்; மண்ணில் வெளிப்படத் திண்மையை வைத்தவன். இவ்வாறு எத்தனையோ கோடிப் பொருள்களையும் பிறவற்றையும் அவ்வவ்விடத்தில் அமைத்தவன்.

அதுமட்டுமன்று. முதல்வனைக் காண்க; முழுமையானவனைக் காண்க; தனக்கு ஒப்பில்லாதவன் தானே என்பதைக் காண்க. பன்றியின் பழைய கொம்பை அணிந்தவனைக் காண்க; காட்டுப் புலித்தோலை இடையில் அணிந்தவனைக் காண்க; திருநீறணிந்தவனைக் காண்க. நினைக்கும்போதெல்லாம் தாங்க முடியாமல் இருக்கிறேன்; அந்தோ, கெடுவேன்! இனிய இசையுடைய வீணையில் இசைப்பவனைக் காண்க; அந்த இசையை அங்கேயே அறிபவனைக் காண்க. பரமனைக் காண்க; பழையோனைக் காண்க; பிரமனும் திருமாலும் காண முடியாத பெரியோனைக் காண்க; அற்புதனைக் காண்க; அநேகனைக் காண்க; சொல்லின் எல்லையைக் கடந்த தொன்மையானவனைக் காண்க; மனமும் செல்ல முடியாத தொலைவில் உள்ளவனைக் காண்க; பக்தி வலையில் அகப்படுபவனைக் காண்க; எப்போதும் ஒருவனாக இருப்பவனைக் காண்க; விரிந்த உலகம் முழுதுமாக விரிந்தவனைக் காண்க; அணுவிலும் நுண்ணிய தன்மையுடைய ஐயனைக் காண்க; ஒப்பிட முடியாத பெருமையுடைய ஈசனைக் காண்க; அரியவற்றுள் அரியதினும் அரியவனைக் காண்க; எல்லாப் பொருளிலும் கலந்து வளர்ப்பவனைக் காண்க; நூலறிவால் உணர முடியாத நுண்ணியனைக் காண்க; மேலும் கீழுமாக விரிந்தவனைக் காண்க; முடிவும் முதலும் கடந்தவனைக் காண்க; கட்டையும் விடுதலையையும் படைப்பவனைக் காண்க; நிற்பனவும் செல்வனவும் ஆனவனைக் காண்க; ஊழிகளையும் அவற்றின் முடிவையும் கண்டவனைக் காண்க; எல்லாரும் அடையக்கூடிய ஈசனைக் காண்க; தேவரும் அறியாத சிவனைக் காண்க; பெண், ஆண், அலி என்னும் தன்மையுடையவனைக் காண்க. அவனை நானும் கண்ணால் கண்டேன் காண்க. அருள் மிகச் சுரக்கும் அமுதைக் காண்க. கருணையின் பெருமையைக் கண்டேன் காண்க. உலகில் நடக்கும் சிவந்த திருவடியால் என்னைத் தீண்டினான் காண்க. அவனே சிவன் என்று நானும் தெளிந்தேன் காண்க. அவன் என்னை ஆட்கொண்டு அருளினான் காண்க. குவளை மலர் போன்ற கண்ணுடைய அம்மையைக் கூறாக உடையவனைக் காண்க. அவளும் அவனும் உடனிருப்பதைக் காண்க.

பரமானந்தம் என்னும் பழங்கடலே கரிய பெருமேகமாகத் தோன்றி, அழகிய திருப்பெருந்துறை என்னும் மலையில் ஏறி, அழகிய மின்னொளி திசைதோறும் பரவ, ஐம்புலன்களாகிய கட்டுகளென்னும் கொடிய பாம்புகள் ஓட, கொடிய துன்பமாகிய கோடையின் பெரும் வெப்பம் மறைய, நீண்ட அழகிய இந்திரகோபப் பூச்சிகள் போல் ஒளி மிளிர, எம் பிறவியின் மேல் சினம் மிகுந்து, முரசு அறைவது போலப் பெருங்கருணையோடு முழங்கி, மலர் போன்ற கைகூப்பலாகிய காந்தள் மலர்கள் விரிய, குறையாத இன்னருளாகிய நுண்ணிய துளிகளைப் பொழிய, சிவந்த ஒளி வெள்ளம் திசைதோறும் நிறைய, மலை வரை உயர்ந்து, துன்பக் குளம் செயலற்றுப்போகும்படி பெருகியது. ஆறு சமயங்களாகிய ஒரு கானல் நீரைக் கண்டு, நீர் வேட்கையால் வரும் நீண்ட கண்ணுடைய மான் கூட்டங்கள், தவமாகிய பெருவாயால் பருகியும் தளர்ந்து, வீணான பெரும் தாகம் நீங்காமல் அசைந்து நின்றன. அப்போது அந்த அருள் வெள்ளம் வானப் பேராற்றின் உள்ளே பாய்ந்து எழுந்து, இன்பப் பெருஞ்சுழிகளைக் கொழித்துச் சுழித்து, எம் பந்தமாகிய பெருங்கரைகளை மோதி அலைத்து இடித்து, ஊழி ஊழியாக வளர்ந்த எங்கள் இருவினையாகிய பெரிய மரத்தை வேரோடு பறித்து எழுந்து, அருள் நீரை ஓட விடாமல் அரிய மலைச் சந்தனத்தால் உயர்ந்த அணை கட்டி, தேன் ஒழுகும் மணமலர்களால் குளத்தின் வாய் அமைத்து, நிறைந்த அகிலின் பெரும்புகை கரைசேரும் வண்டுகள் மொய்க்கும் குளத்தில் மேலும் மேலும் நிறைந்து மகிழ்வதைக் கண்டு, வழிபாடு என்னும் வயலுள் அன்பை விதையாக இட்டு, தொண்டர்களாகிய உழவர்கள் நிறைய அறுவடை செய்யும்படி தந்த, அண்டத்தில் பெறற்கரிய மேகமாகிய இறைவன் வாழ்க.

கரிய படம் கொண்ட பாம்பைக் கச்சையாக அணிந்த கடவுள் வாழ்க. அரிய தவத்தோர்க்கு அருளும் முதல்வன் வாழ்க. அச்சத்தைப் போக்கிய வீரன் வாழ்க. நாள்தோறும் ஈர்த்து ஆட்கொள்பவன் வாழ்க. சூழ்ந்த இருளாகிய துன்பத்தைத் துடைப்பவன் வாழ்க. அடைந்தவர்க்கு அரிய அமுதம் அளிப்பவன் வாழ்க. அடர்ந்த இருளில் கூத்தோடு வளைந்து ஆடுபவன் வாழ்க. பெரிய மூங்கில் போன்ற தோளுடைய அம்மையின் காதலன் வாழ்க. அன்பில்லாதவர்க்கு அயலானாகும் எம் இறைவன் வாழ்க. அன்பர்க்குத் தளர்ச்சியில் சேமநிதியாக இருப்பவன் வாழ்க. நஞ்சுடைய பாம்பை ஆட்டிய நம்பன் போற்றி. எம்மைப் பித்தர்களாக்கிய பெரியோன் போற்றி. திருநீற்றோடு தோன்ற வல்லவன் போற்றி. நான்கு திசைகளிலும் நடப்பனவற்றை நடத்தி, கிடப்பனவற்றைக் கிடத்தி, நிற்பனவற்றை நிறுத்தி, சொல்லின் எல்லையைக் கடந்த தொன்மையானவன்; உள்ளத்தின் உணர்ச்சியாலும் பற்றப்படாதவன்; கண் முதலிய புலன்களால் காணப்படாதவன்; வான் முதலிய பூதங்களை வெளிப்படப் பகுத்தவன்; மலரில் மணம் போல உயர்ந்து எங்கும் இடைவிடாது நிறைந்த பெருமையுடையவன், இன்று எனக்கு எளியவனாக வந்து அருளி, அழியும் உடலை ஒழியச் செய்த ஒளிப்பொருள். இன்று எனக்கு எளியவனாக வந்து இருந்தவன் போற்றி. அன்பு தரும் உடலைச் செய்தவன் போற்றி. ஊற்றாக இருந்து உள்ளத்தைக் களிப்பிப்பவன் போற்றி. தாங்க முடியாத இன்பமாக மலர்ந்தவனே போற்றி. உன்னைப் போற்றாத இந்த உடலைச் சுமப்பது இனி இயலாது.

மரகதக் குவியலும் பெருமணிகளின் திரளும் போல், மின்னொளி கொண்ட பொன்னொளி திகழ, நான்முகன் சென்று தேடியபோது ஒளிந்தும்; முறைப்படி தியானித்து முயன்றவர்க்கு ஒளிந்தும்; ஒருமைப்பட்டு நோக்கும் உள்ளத்தோடு உற்று வருந்தி உறுதியாக இருந்தவர்க்கு ஒளிந்தும்; வேதங்களின் திறத்தை ஆராய்ந்து வருந்தியவர்க்கு ஒளிந்தும்; இந்த நெறியில் காண்போம் என்று இருந்தவர்க்கு அந்த நெறியிலேயே ஒளிந்தும்; சினம் இன்றி நோக்கி மிக நெருங்கிப் பற்றியவர்க்கு ஆணாகத் தோன்றி அலியாக மாறி ஒளிபொருந்திய நெற்றியுடைய பெண்ணாக ஒளிந்தும்; தொலைவில் ஐம்புலன்களையும் விட்டு அரிய மலைகள் தோறும் சென்று உண்பதையும் துறந்து வெறும் உயிர் மட்டும் கொண்ட உடலுடைய அரிய தவத்தோர் காட்சியிலும் நன்றாக ஒளிந்தும்; 'ஒன்று உண்டு, இல்லை' என்று அறியும் அறிவிலும் ஒளிந்தும்; முன்பு பழகும்போதெல்லாமும் இன்று பழகும்போதெல்லாமும் ஒளிக்கும் கள்வனைக் கண்டோம்! 'கட்டுங்கள், கட்டுங்கள்; புதிய மலர் மாலையால் அவன் தாளைப் பிணையுங்கள்; சுற்றுங்கள், சூழுங்கள், தொடருங்கள், விடாதீர்கள், பற்றுங்கள்' என்றவர்களின் பற்றையும் முழுதும் கடந்து ஒளிந்தும் இருப்பவன்.

தனக்கு ஒப்பில்லாதவன் தானே ஆன தன்மையை, என்னைப் போன்றவர்கள் கேட்கும்படி வந்து சொல்லி, அறைகூவி ஆட்கொண்டு அருளி, அந்தணக் கோலத்தைக் காட்டி அருளியதும், தளராத அன்பால் எலும்பு உருக ஓலமிட்டு, அலைகடலின் அலை போல ஆர்த்து ஆர்த்து உயர்ந்து, தலை தடுமாறி விழுந்து புரண்டு அலறி, பித்தர் போல மயங்கி, வெறியர் போலக் களித்து, நாட்டவர் மருளவும் கேட்டவர் வியக்கவும், அங்குசத்துக்கும் அடங்காத பெருமதம் கொண்ட யானை போல நான் தாங்க முடியாதவனானேன். உறுப்புகளெல்லாம் சுவைக்கும்படி கொம்புத்தேனைக் கொண்டு என்னைச் செய்தான். பகைவரின் பழைய நகரங்களை அழகிய சிரிப்பின் நெருப்பில் வீழ்த்தியது போல், அன்று அருளாகிய பெரும் நெருப்பில் அடியோமின் அடிக்குடிலாகிய உடலை ஒருவரும் தவறாமல் ஒடுக்கினான். உள்ளங்கை நெல்லிக்கனி போல எனக்குத் தெளிவாகத் தோன்றினான். என்ன சொல்வது என்று அறியேன். வாழி! இது முறையோ? தாங்கமாட்டேன்; நாயேனாகிய எனக்கு அவன் செய்ததைத் தெரியேன்; ஆ! ஆ! இறந்தேன்! அடியேனுக்கு அருளியதை அறியேன்; பருகியும் நிறைவு பெறேன்; விழுங்கியும் முடியேன். வளமான குளிர்ந்த பாற்கடலின் அலை போல, உப்புக்கடல் நடுவிலும் நீர் உள்ளே ததும்புவது போல, சொல்லைக் கடந்த அமுதத்தை மயிர்க்கால் தோறும் தேங்கச் செய்தான். கொடியவனாகிய என் ஊன் தழைத்த உடலாகிய குடிசைதோறும், நாய் போன்ற என் உடலுக்குள்ளே, இனிய தேனைப் பாய்ச்சி, நிறைந்த அற்புதமான அமுத தாரைகளை எலும்புத் துளைதோறும் ஏற்றினான். உருகும் உள்ளம் கொண்டவர்கள் ஓர் உருவம் செய்தாற் போல, எனக்கு அன்பு ஊறும் உடலை அமைத்தான். ஒளிபொருந்திய கரும்புக் கனியைத் தேடும் யானையைப் போல என்னையும் இறுதியில் ஒரு பொருளாக்கினான். என்னுள் கருணையாகிய வான்தேன் கலக்க, அருளோடு மேலான அமுதமாக என்னை ஆக்கினான்: பிரமனும் திருமாலும் அறியாத பெருமையுடையவன்.

Meaning

The swarming spheres of the universe, measureless in nature and rich and vast to behold, if one tells the beauty of each standing beside the next, spread out beyond a hundred and one crores. Consider him so great that they become as small as the crowded specks of dust in a sunbeam entering a house. The company of Brahmas and the multitude of Vishnus, origin and glory joined with ending, the great ages, their passing and their staying, the subtle and the gross: like wind flung about in a whirlwind, he spins them and moves them, the beautiful one. He is the ancient one who creates all; the God who protects what is created; the God who withdraws what is protected; the God whose purpose in withdrawal is beyond thought. He stands as liberation for the followers of all six holy faiths. Before him the hosts of the gods are like worms. Day by day he placed the light in the sun; he set coolness in the holy moon; he made heat in mighty fire; he gave the true sky its all-pervading nature; he gave the excellent wind its force; he set sweet taste in water where shadows shine; he set firmness plainly in the earth. In this way, in countless crores and countless other things, he set each thing in its place.

And more. Behold the first one; behold the whole one; behold that he who has no equal is himself alone. Behold him who wears the ancient tusk of the boar; behold him with the forest tiger's skin about his waist; behold him smeared with holy ash. Each time I think of him, each time, I cannot bear it; alas, I am undone! Behold him who plays on the sweet-toned veena; behold him who knows that music there itself. Behold the Supreme; behold the Ancient; behold the great one whom Brahma and Vishnu could not see; behold the wondrous one; behold the many; behold the ancient one beyond the reach of words; behold him so far that even the mind cannot go; behold him who is caught in the net of devotion; behold him who is ever the One; behold him who spread out as the whole wide world; behold the Lord who is subtler than an atom; behold Eesan of matchless greatness; behold him rarer than the rarest of the rare; behold him who dwells in every thing and makes it grow; behold the subtle one whom book-learning cannot grasp; behold him who spread above and below; behold him beyond end and beginning; behold him who creates both bondage and release; behold him who became what stands and what moves; behold him who has seen the ages and their end; behold Eesan whom all may reach; behold Siva whom even the gods do not know; behold him who is woman, man and neither. Behold, I too have seen him with my eyes. Behold the nectar that pours out grace. Behold, I have seen the greatness of compassion. Behold, he touched me with his red feet that walk this world. Behold, I too have come to know that he is Siva. Behold, he has claimed me and given me grace. Behold him whose half is she of the lily eyes. Behold her and him together.

The ancient ocean of supreme bliss rose as a great dark cloud, climbed the hill of holy Perunthurai, spread its lovely lightning in every direction, sent the cruel snakes of the five senses' bonds fleeing, hid the great heat of the summer of fierce sorrow, made its beauty glow like the bright red velvet insects of the rains, grew angry at our births, roared with great compassion like a beaten drum, made the kanthal flowers of folded hands open, poured fine drops of unfailing sweet grace, filled every direction with a flood of red light, rose up to the hills and swelled till the pool of sorrow was helpless. Herds of long-eyed deer, seeing the mirage of the six faiths and coming in thirst for water, drank with the great mouth of austerity and still wavered, their great futile thirst unquenched. Then that flood leapt into the great river of the sky, rose up, threw up great whirlpools of bliss, swirled, struck and battered the great banks of our bondage, tore up by the root the great tree of our twofold karma that had grown age after age, and rose. So that the water of grace should not run off, he built a high dam of rare mountain sandal, made the mouth of the tank with fragrant flowers dripping honey, and seeing the tank where bees swarm and the thick smoke of agil reaches the banks fill higher and higher with joy, he sowed love as seed in the field of worship and gave the harvest in full to the farmers who are his servants. Long live that cloud, so hard to win in all the universe.

Long live the God who wears the black-hooded snake as a girdle. Long live the First, who gives grace to those of hard penance. Long live the warrior who took away my fear. Long live him who draws me and claims me every day. Long live him who wipes away the sorrow of surrounding darkness. Long live him who gives rare nectar to those who reach him. Long live him who bends in the dance in the thick darkness. Long live the beloved of her with shoulders like the great bamboo. Long live our Lord who is a stranger to those who are strangers to him. Long live the treasure kept for his lovers in their weariness. Praise to the Lord who made the poisonous snake dance. Praise to the great one who made us mad for him. Praise to him who can appear with holy ash. He makes walk what walks in the four directions, makes lie what lies, makes stand what stands; the ancient one beyond the reach of words; not to be held even by the feeling of the heart; not seen by the eye or any sense; who set out the elements beginning with the sky; whose greatness, like the fragrance in a flower, rises and fills all places without a gap: today he came near to me and made this perishing body pass away, that shining truth. Praise to him who came near to me today and stayed. Praise to him who made a body that gives love. Praise to him who is a spring within and gladdens the heart. Praise to you who blossomed as unbearable bliss. I can no longer bear to carry a body that does not praise you.

With a golden glow like lightning, like a heap of emeralds and a mass of great gems, he hid from the four-faced Brahma who went searching; hid from those who strove by meditating in due order; hid from those who stood firm, suffering with hearts bent on oneness; hid from those who toiled over the Vedas; hid in that very path from those who said 'by this path we will see him'; from those who looked without anger and held him close, he appeared as a man, changed into neither, and hid as a woman with a shining brow; far away, he hid well even in the vision of those of hard penance who left the five senses, went to every remote hill and gave up even food until their bodies held bare life; he hid even in the knowing that says 'there is something' or 'there is nothing'. We have found the thief who hides each time he is sought, in the past and today! 'Bind him, bind him! Tie his feet with a garland of fresh flowers! Surround him, close in, follow him, do not let him go, seize him!' and he hid even from the grasp of those who cried so.

Then he came and told those like me how he who has no equal is himself alone, called out and claimed me, and showed himself in the form of a Brahmin. With unfailing love my very bones melted; I cried out, rose and roared like the waves of the sea, fell headlong, rolled and wailed, swooned like a madman and reeled like one drunk, so that the people were bewildered and those who heard were amazed. Like an elephant in great must that will not yield to the goad, I could not contain myself. He made me of honeycomb, so that every limb tasted sweetness. As once he dropped the ancient cities of his foes into the fire of his beautiful smile, that day, in the great fire of grace, he destroyed the bodily huts of his servants, not one left out. He became as plain to me as a gooseberry in the palm of the hand. I do not know what to say. Bless you! Is this fair? I cannot bear it. I do not know what he has done to me, a dog. Ah, ah, I am dead! I do not know what he has given his servant. I drink and am not filled; I swallow and cannot finish. Like the waves of the rich cool ocean of milk, like sweet water welling up in the middle of the salt sea, he made nectar beyond words pool in every pore of my skin. Into every hut of my wretched body grown with flesh, into this dog's body, he poured sweet honey and sent streams of wondrous nectar through every hollow of my bones. As those whose hearts melt shape an image, he formed for me a body in which love wells up. Like an elephant seeking a shining fruit of sugarcane, he at last made even me into something. So that the heavenly honey of compassion mingled within me, he made me the supreme nectar together with grace: he whose greatness Brahma and Vishnu do not know.

சொற்பொருள் Word by word

அண்டப் பகுதி: the realm of the universes
உண்டைப் பிறக்கம்: the swarm of spheres
இல்நுழை கதிர்: a sunbeam entering a house
துன் அணு: crowded specks of dust
குழகன்: the beautiful, youthful one
கீடம்: a worm
அருக்கன்: the sun
ஏனம்: the boar
சேட்சியன்: the one who is far away
பத்தி வலை: the net of devotion
கோபம்: the red velvet mite of the rains (இந்திரகோபம்)
பேய்த்தேர்: a mirage
இருவினை: the twofold karma, good and bad
மேகன்: the cloud, the Lord as rain-giver
எய்ப்பினில் வைப்பு: a treasure saved for times of weakness
சோரன்: a thief, the Lord who hides
கோற்றேன்: honeycomb on a branch
தடக்கையின் நெல்லிக்கனி: a gooseberry in the palm: perfectly clear
எற்புத் துளை: the hollows of the bones

விளக்கம்

திருவண்டப் பகுதி இன்றைய வானியல் போல் ஒலிக்கும் வியப்போடு தொடங்குகிறது: நூற்றொரு கோடிக்கும் மேலான அண்டங்கள், அவை எல்லாம் சாளரத்தில் நுழையும் கதிரொளியில் தெரியும் தூசு போலச் சிறியவை, அந்த அளவுக்குப் பெரியவன் இறைவன். படைத்தல், காத்தல், ஒடுக்கல் என்ற முத்தொழிலும், ஞாயிற்றில் ஒளி, திங்களில் குளிர்ச்சி, நெருப்பில் வெம்மை, நீரில் சுவை, மண்ணில் திண்மை என்ற ஐம்பூத இயல்புகளும் அவனால் அமைந்தவை. கீதையில் கண்ணன் 'நீரில் சுவை நான், ஞாயிறு திங்களில் ஒளி நான், மண்ணில் நறுமணம் நான்' (7.8–9) என்று சொல்வதை இது நினைவூட்டுகிறது.

'காண்க' என்று அடுக்கி வரும் பகுதி திருவாசகத்தின் மிகப் புகழ்பெற்ற பகுதிகளில் ஒன்று. இறைவனின் எல்லையற்ற பெருமையைச் சொல்லிக்கொண்டே வந்து, திடீரென்று 'கண்ணால் யானும் கண்டேன் காண்க' என்று தன் அனுபவத்துக்குத் திரும்புகிறார். பிரமனும் திருமாலும் காணாதவனை, தேவரும் அறியாதவனை, பக்தி வலையில் அகப்படுவோனாக அவர் கண்டார். சைவ சித்தாந்தம் சொல்வது இதுவே: இறைவன் அறிவால் அறியப்படுவதில்லை, அருளால் காட்டப்படுகிறான்.

அருள் மேக உருவகம் தமிழ் இலக்கியத்தின் அரிய பகுதி. பரமானந்தக் கடல் மேகமாகி, பெருந்துறை மலையில் ஏறி, மின்னி முழங்கிப் பொழிந்து, இருவினை மரத்தை வேரோடு பறித்து, அன்பு விதைத்த வழிபாட்டு வயலில் தொண்டர்களுக்கு அறுவடை தருகிறது. ஆறு சமயங்களைக் கானல்நீராகக் கண்டு தாகம் தீராது அலையும் மான்கள் என்ற உவமை, சடங்கும் தர்க்கமும் மட்டும் ஆன்மாவின் தாகத்தைத் தணிக்காது என்பதைச் சொல்கிறது.

இறுதிப் பகுதியில் இறைவன் ஓர் 'ஒளிக்கும் சோரன்': தேடுவோருக்கெல்லாம் ஒளிகிறான், ஆனால் தானே வந்து எளியவனுக்குக் காட்சி தருகிறான். அந்தக் காட்சியின் விளைவை மாணிக்கவாசகர் உடல் முழுதும் உணர்ந்ததாகச் சொல்கிறார்: எலும்பு உருகுகிறது, மயிர்க்கால் தோறும் அமுதம் தேங்குகிறது, எலும்புத் துளைதோறும் தேன் பாய்கிறது. 'தடக்கையின் நெல்லிக்கனி' போல அவன் தெளிவாகத் தெரிகிறான். பக்தி என்பது கருத்து அல்ல; முழு உடலும் உள்ளமும் கரையும் அனுபவம் என்பதற்கு இதைவிடச் சான்று இல்லை.

Explanation

Thiruvandap Paguthi opens with a wonder that sounds almost like modern astronomy: more than a hundred and one crore universes, every one of them as small as the dust in a sunbeam slanting through a window, so great is the Lord. The three acts of creating, keeping and withdrawing are his, and so are the natures of the elements: light in the sun, coolness in the moon, heat in fire, taste in water, firmness in earth. It recalls Krishna's words in the Gita: 'I am the taste in water, the light of the sun and the moon, the fragrance of the earth' (7.8–9).

The litany of 'behold' is one of the best-known passages of Thiruvasagam. After line upon line on the Lord's endless greatness, the poet turns suddenly to his own experience: 'Behold, I too have seen him with my eyes.' The one whom Brahma and Vishnu could not see and the gods do not know, he saw as 'the one caught in the net of devotion'. This is the heart of Saiva Siddhanta: the Lord is not reached by knowledge but shown by grace.

The image of grace as a raincloud is among the finest in Tamil. The ocean of bliss becomes a cloud, climbs the hill of Perunthurai, flashes, thunders and pours, tears up the tree of twofold karma by its roots, and gives a harvest to the servants who sowed love in the field of worship. The deer who see the six faiths as a mirage and wander with their thirst unquenched show that ritual and argument alone cannot satisfy the soul.

In the last part the Lord is a 'hiding thief': he hides from all who hunt for him, yet comes of his own accord to show himself to one humble man. Manikkavasagar feels the result in his whole body: his bones melt, nectar pools in every pore, honey runs through the hollows of his bones. The Lord is as plain as a gooseberry in the palm. There is no clearer witness that devotion is not an idea but an experience in which body and heart dissolve together.

திருவாதவூரடிகள் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); தில்லைக் கோயில் மரபு

பரம்பொருள் ஓர் ஆண்டியாக

திருப்பெருந்துறையில் குருவாக வந்த இறைவன் மறைந்த பின், மாணிக்கவாசகர் தலம் தலமாக அலைந்து, இறுதியில் தில்லையை அடைந்தார். பொன்னம்பலத்தில் ஆடும் கூத்தனைக் கண்டதும் அவர் உள்ளம் பெருவெள்ளமாகப் பெருகியது. அங்கேதான் அண்டப் பகுதியின் பரப்பையும் அதைக் கடந்த இறைவனையும் பாடும் இந்த அகவல் பிறந்தது என்பது மரபு.

ஒருநாள் தில்லையில் ஓர் அந்தணர் மாணிக்கவாசகரின் இருப்பிடத்துக்கு வந்து, 'நீர் பாடிய பாடல்களை முழுவதும் சொல்லும்; நான் எழுதிக் கொள்கிறேன்' என்றார். மாணிக்கவாசகர் சொல்லச் சொல்ல, அவர் ஓலையில் எழுதினார். பின்னர் 'பாவை பாடிய வாயால் ஒரு கோவையும் பாடுக' என்று வேண்டினார். திருக்கோவையாரும் எழுதப்பட்டது. மறுநாள் காலை தில்லை அந்தணர்கள் பொன்னம்பலத்தின் வாயிலில் ஓலைக் கட்டைக் கண்டனர். அதன் முடிவில் 'மாணிக்கவாசகர் சொல்லத் திருச்சிற்றம்பலமுடையான் எழுதியது' என்று கையொப்பம் இருந்தது.

அந்தணர்கள் வியந்து மாணிக்கவாசகரிடம் சென்று 'இந்நூலின் பொருள் என்ன?' என்று கேட்டனர். அவர் அவர்களைப் பொன்னம்பலத்துக்கு அழைத்துச் சென்று, ஆடும் கூத்தனைச் சுட்டிக்காட்டி, 'இவனே இதன் பொருள்' என்று சொல்லி அவனுள் கலந்தார். 'அண்டப் பகுதியின் உண்டைப் பிறக்கம்' எல்லாவற்றையும் கடந்தவன், ஓர் அடியாருக்காக ஓலை எழுதும் எழுத்தனாக வந்தான்; இதுவே இந்த அகவல் பாடும் 'பத்தி வலையில் படுவோன்' என்பதன் பொருள்.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; the tradition of the Thillai temple

The Supreme as a Pilgrim

After the Lord who came as guru at Perunthurai had vanished, Manikkavasagar wandered from shrine to shrine and came at last to Thillai. When he saw the dancer in the golden hall, his heart rose like a flood. Tradition says this agaval, which sings of the vastness of the universe and of the Lord beyond it, was born there.

One day a Brahmin came to Manikkavasagar's dwelling in Thillai and said, 'Recite all the songs you have sung, and I will write them down.' As Manikkavasagar recited, the Brahmin wrote on palm leaves. Then he asked, 'With the mouth that sang the Paavai, sing a kovai too,' and Thirukkovaiyar was written down as well. The next morning the priests of Thillai found the bundle of palm leaves at the door of the golden hall. At its end was the signature: 'Spoken by Manikkavasagar, written by the Lord of the Thiruchitrambalam.'

Amazed, the priests went to Manikkavasagar and asked, 'What is the meaning of this book?' He led them to the golden hall, pointed to the dancing Lord and said, 'He is its meaning', and merged into him. The one beyond all the swarming spheres of the universe came as a scribe writing palm leaves for one devotee. That is what this agaval means when it calls him 'the one who is caught in the net of devotion'.

சிந்தனைக்கு

இறைவன் தேடுவோருக்கு ஒளிந்து, பணிந்தவருக்குத் தானே வருகிறான் என்கிறது இப்பாடல். நீங்கள் கடுமையாகத் தேடியும் கிடைக்காதது, தேடலை விட்டுப் பணிந்தபோது கிடைத்த அனுபவம் உண்டா?

To reflect on

This hymn says the Lord hides from those who hunt for him and comes by himself to the humble. Has something you searched hard for ever come to you only when you stopped grasping and bowed?