திருவாசகம் 8 · சாவ முன் நாள் தக்கன் வேள்வித் தகர் தின்று நஞ்சம் அஞ்சி

பாடல் 8 · திருவாசகம் · மாணிக்கவாசகர்

திருச்சதகம் · பாடல் 4 / 100

சாவ முன் நாள் தக்கன் வேள்வித் தகர் தின்று நஞ்சம் அஞ்சிஆவ எந்தாய் என்று அவிதா இடும் நம்மவர் அவரேமூவர் என்றே எம்பிரானொடும் எண்ணி விண் ஆண்டு மண்மேல்தேவர் என்றே இறுமாந்து என்ன பாவம் திரதவரே.

Saava mun naal thakkan vaelvith thakar thinru nanjsam anjsi / Aava enthaay enru avithaa itum nammavar avarae / Moovar enrae empiraanotum enni vin aantu manmael / Thaevar enrae irumaanthu enna paavam thirathavarae.

பொருள்

முன்பு ஒருநாள் சாகப்போகும் நிலையில் இருந்தபோது, தக்கனின் வேள்வியில் ஆட்டுக்கடாவைத் தின்றவர்கள்; பாற்கடலின் நஞ்சுக்கு அஞ்சி 'ஐயோ எந்தையே' என்று அலறி அவிர்ப்பாகம் இடுபவர்கள் நம்மவர்களாகிய அந்தத் தேவர்களே. அவர்கள் தம்மை மும்மூர்த்திகள் என்று எம்பிரானோடு சேர்த்து எண்ணி, விண்ணை ஆண்டு, மண்ணில் 'நாங்கள் தேவர்' என்று இறுமாந்து திரிகிறார்கள். இது என்ன பாவம்!

Meaning

These gods, our own, once ate the ram at Daksha's sacrifice when death was near them; in terror of the ocean's poison they cried 'Alas, our father!' and they are the ones who pour oblations. Yet they count themselves with our Lord as 'the three', rule the sky, and strut upon the earth proudly calling themselves gods. What sin is this!

சொற்பொருள் Word by word

தக்கன் வேள்வி: the sacrifice of Daksha, which Siva destroyed
தகர்: a ram
நஞ்சம்: the poison from the churned ocean
ஆவ: alas, a cry of distress
அவி: oblation offered in fire
மூவர்: the three deities
இறுமாந்து: in pride
திரிதவர்: those who wander

விளக்கம்

தக்கன் சிவனை அழைக்காமல் வேள்வி செய்தபோது, தேவர்கள் எல்லாரும் அங்கே அவிர்ப்பாகம் உண்டனர். வீரபத்திரர் வந்து வேள்வியை அழித்தார். பாற்கடல் கடைந்தபோது ஆலகால நஞ்சு எழுந்ததும், அதே தேவர்கள் சிவனிடம் ஓடி வந்து அலறினர்; சிவன் அந்த நஞ்சை உண்டு கண்டத்தில் நிறுத்தி நீலகண்டன் ஆனான். கந்த புராணமும் சிவ புராணமும் இந்த இரண்டு நிகழ்ச்சிகளையும் விரிவாகச் சொல்கின்றன.

அப்படி இறைவனால் காக்கப்பட்ட தேவர்களே தம்மைச் சிவனுக்கு நிகரானவர்களாக எண்ணுவது பெரும் பாவம் என்கிறார். சைவ சித்தாந்தப்படி பிரமன், திருமால் உள்ளிட்ட தேவர்களும் ஆன்மாக்களே; சிவனருளால் பதவி பெற்றவர்கள். பரம்பொருள் சிவன் ஒருவனே.

Explanation

When Daksha held a sacrifice without inviting Siva, all the gods went and ate their share of the offerings. Veerabhadra came and destroyed the sacrifice. When the ocean of milk was churned and the halahala poison rose, those same gods ran to Siva wailing; Siva drank the poison, held it in his throat and became Neelakantha, the blue-throated one. The Kandha Puranam and the Siva Purana tell both stories at length.

For gods whom the Lord saved like this to count themselves his equals is, the poet says, a great sin. In Saiva Siddhanta, Brahma, Vishnu and the other gods are also souls, holding their offices by Siva's grace. The Supreme is Siva alone.

திருவாதவூரர் புராணம் (கடவுள் மாமுனிவர்); திருவிளையாடல் புராணம் (பரஞ்சோதி முனிவர்)

குருந்த மரத்தடியில் தனித்து விடப்பட்டவர்

பாண்டிய மன்னனுக்குக் குதிரைகள் வாங்கப் பொன்னுடன் சென்ற வாதவூரர், திருப்பெருந்துறையில் குருந்த மரத்தடியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு குருவைக் கண்டார். அவரைச் சூழ்ந்து அடியார்கள் இருந்தனர். குரு அவர் தலையில் திருவடியை வைத்துத் தீக்கை செய்த கணமே வாதவூரர் தம்மை மறந்தார்; அமைச்சர் பதவியும், மன்னனின் பணியும், கையிலிருந்த பொன்னும் அவருக்கு ஒரு பொருட்டாகவில்லை. வாயிலிருந்து மணி மணியாகப் பாடல்கள் பெருகின. குரு அவருக்கு 'மாணிக்கவாசகர்' என்று பெயரிட்டார்.

சில காலம் அந்தக் குருவோடும் அடியார்களோடும் அவர் வாழ்ந்தார். ஒருநாள் குரு அடியார்களை அழைத்து, 'அங்கே பொய்கையில் ஒரு தீ எழும்; அதில் மூழ்கி என்னை வந்து சேருங்கள்' என்றார். பின்னர் வாதவூரரைப் பார்த்து, 'நீ இங்கே இருந்து இந்தக் கோயிலை எழுப்பு; பின்னர் தில்லைக்கு வா' என்று சொல்லி மறைந்தார். அடியார்கள் எல்லோரும் அந்தச் சோதியில் புகுந்து இறைவனோடு கலந்தனர். வாதவூரர் மட்டும் கரையில் நின்றார்.

குருவும் தோழர்களும் போய்விட்ட அந்தக் கணத்தில் அவர் மயங்கி விழுந்தார்; தரையில் புரண்டு அழுதார்; 'என்னை ஏன் விட்டுச் சென்றாய்?' என்று கதறினார். அந்தப் பிரிவின் வலியிலிருந்தே திருச்சதகம் பிறந்தது. 'அடியார் தாம் இல்லையே', 'யானும் பொய்யும் புறமே போந்தோமே', 'அன்பரும் நீயும் அங்கு எழுந்தருளி இங்கு எனை இருத்தினாய்' என்ற வரிகள் அந்த நாளின் நினைவுகள். பின்னர் பாண்டியன் அவரைச் சிறையிட, இறைவன் நரிகளைப் பரிகளாக்கி, வைகையில் வெள்ளம் பெருக்கி, மண் சுமந்து பிரம்படி பட்டு அவரை மீட்டான். இறுதியில் தில்லையில் அவர் இறைவனோடு கலந்தார். திருச்சதகம் அந்த நீண்ட பயணத்தின் தொடக்கக் கதறல்.

Thiruvathavurar Puranam of Kadavul Mamunivar; Thiruvilaiyadal Puranam of Paranjothi Munivar

Left Alone Beneath the Kurundha Tree

Vathavurar, chief minister of the Pandya king, set out with royal gold to buy horses. At Perunthurai he saw a guru seated beneath a kurundha tree, surrounded by devotees. The moment the guru placed his foot on Vathavurar's head in initiation, the minister forgot himself. His post, the king's errand and the gold in his care no longer mattered. Songs poured from his lips like gems, and the guru named him Manikkavasagar, 'he whose words are rubies'.

For a time he lived with the guru and his devotees. Then one day the guru called the devotees and said, 'A fire will rise in that pond. Plunge into it and come to me.' Turning to Manikkavasagar, he said, 'You stay here and raise this temple; afterwards come to Thillai.' And he vanished. The devotees all entered that light and merged with the Lord. Manikkavasagar alone was left standing on the bank.

With his guru and companions gone, he fell senseless, rolled on the ground and wept: 'Why did you leave me behind?' Thiruchathagam was born from the pain of that parting. Lines such as 'were there no other devotees?', 'falsehood and I were left outside' and 'you and your devotees went there and set me here' are memories of that day. Later the king imprisoned him, and the Lord rescued him by turning jackals into horses, flooding the Vaigai and taking a blow of the cane while carrying earth for its banks. At last Manikkavasagar merged with the Lord at Thillai. Thiruchathagam is the first cry of that long journey.

சிந்தனைக்கு

உங்களுக்குக் கிடைத்த பதவியோ பெருமையோ யாருடைய உதவியால் வந்தது? அதை மறக்காமல் இருக்கிறீர்களா?

To reflect on

Whose help brought you the position or honour you now hold? Do you still remember it?