Kural 940 · இழத்தொறூஉம் காதலிக்கும் சூதேபோல் துன்பம்

Kural 940 · Gambling · சூது

இழத்தொறூஉம் காதலிக்கும் சூதேபோல் துன்பம்உழத்தொறூஉம் காதற்று உயிர்.

Izhaththoru�um Kaadhalikkum Soodhepol Thunpam / Uzhaththoru�um Kaadhatru Uyir

The passion for gambling increaseth with the losses incurred in the bettings: even so doth the craving of the soul for life grow with the griefs that it suffereth therein.V. V. S. Aiyar · 1916

பொருள்

இழக்க இழக்க மேலும் ஆசை கொள்ளும் சூதைப் போலவே, துன்பத்தை அனுபவிக்க அனுபவிக்க உயிரும் வாழ்வின்மேல் அன்பு கொள்கிறது.

Meaning

As the gambler loves the game more with every loss, so the soul grows fonder of life with every suffering it undergoes.

சொற்பொருள் Word by word

இழத்தொறூஉம்: each time of losing
காதலிக்கும்: loves more
சூதே போல்: like gambling
துன்பம்: suffering
உழத்தொறூஉம்: each time of suffering
காதற்று உயிர்: the soul clings to life

விளக்கம்

இந்த அதிகாரத்தின் இறுதிக் குறள் ஒரு நுட்பமான உவமையைத் தருகிறது. சூதாடுபவன் இழக்க இழக்க அந்த ஆட்டத்தின்மேல் மேலும் மேலும் ஆசைப்படுகிறான். "அடுத்த முறை மீட்டுவிடலாம்" என்ற நம்பிக்கை அவனை விடுவதில்லை. அதேபோல், உயிரும் துன்பத்தை அனுபவிக்க அனுபவிக்க வாழ்க்கையின்மேல் கொண்ட பற்றை விடுவதில்லை. துன்பம் வந்தால் வாழ்வு வெறுப்பாகிவிடும் என்று நாம் எண்ணுவோம்; ஆனால் உயிர் மேலும் பற்றிக்கொள்கிறது. இந்த ஒப்புமையின் வழியாக வள்ளுவர் சூதின் பிடிவாதத் தன்மையையும் உயிரின் வாழ்வு நாட்டத்தையும் ஒருசேரக் காட்டுகிறார்.

இங்கு சூது ஒரு பழக்கம் மட்டுமல்ல; அது ஒரு பற்று. தீமை செய்தாலும் பற்றை விடுவது மிகக் கடினம். இந்து சிந்தனையில் பற்று என்பது பிறவிச் சுழற்சியின் வேர். பகவத்கீதை "பற்றை விட்டுச் செயல் செய்" என்று கூறுகிறது. இழப்பால் அறிவு பெற்று விலக வேண்டிய இடத்தில், சூதாடி இழப்பாலேயே மேலும் இறுகப் பற்றிக்கொள்கிறான். இதுவே சூதின் ஆபத்தான இயல்பு. வேறு சில தீமைகள் இழப்பால் குறையும்; சூது இழப்பால் வளரும்.

சில உரையாசிரியர்கள் இந்த உவமையை உயிரின்மேல் உள்ள ஆசை எதிர்மறையாகவும் நேர்மறையாகவும் இருக்கலாம் என்று காண்கின்றனர். உயிர் வாழ்வில் பற்றுக் கொள்வதால் துன்பத்தையும் தாங்குகிறது; அதே பற்று சூதில் வலையாகிறது. எனவே ஆசையை அடையாளம் கண்டு கட்டுப்படுத்துவதே ஞானம்.

இன்றைய வாழ்விலும் இதைக் காணலாம். எதையும் இழந்தவன் அதை மீட்கும் வேகத்தில் மேலும் இழக்கிறான்; ஆசை தன்னைத் தானே வளர்த்துக்கொள்கிறது. அதை நிறுத்த ஒரே வழி, இழப்பைச் சரியாக ஏற்றுக்கொண்டு அங்கேயே நிறுத்துவது. அந்தத் துணிவு பெற்றவன் தன் வாழ்வின் தலைவன். அது பெறாதவன் ஆசைக்கு அடிமை. இதை உணர்ந்தவர் இழப்பிலும் அமைதி காக்கிறார். ஆகவே இந்த அதிகாரத்தின் முடிவுரை, பற்றுகளை உணர்ந்து நிதானத்துடன் வாழ்வதே நல்வாழ்வு என்பதாகும்.

Explanation

The final couplet of the chapter gives a subtle comparison. The more the gambler loses, the more he longs for the game. The hope "I can win it back next time" never lets him go. In the same way, the more the soul suffers, the less it lets go of its attachment to life. We imagine that suffering would make life hateful, but the soul holds on all the more. Through this likeness Valluvar shows both the stubborn nature of gambling and the soul's hunger for life.

Here gambling is not merely a habit but an attachment, and to give up an attachment is very hard even when it does harm. In Hindu thought attachment is the root of the cycle of birth. The Bhagavad Gita says, "act, giving up attachment". Where loss should teach and turn a man away, the gambler grips the game still harder because of the loss. This is the dangerous nature of gambling. Some other evils fade with loss; gambling grows with it.

Some commentators see in the comparison that the soul's love of life may be negative or positive. Because it clings to life, the soul bears suffering; the same clinging becomes a snare at the dice. Wisdom, therefore, lies in recognising desire and keeping it in check.

கதை

பாகவதம் கூறும் ஆசை

பாகவத புராணத்தின் ஒன்பதாம் ஸ்கந்தத்தில் யயாதி மன்னனின் கதை வருகிறது. நகுஷனின் மகனான யயாதி சந்திர வம்சத்தில் தோன்றிய பெரும் மன்னன். சுக்கிராசாரியாரின் மகள் தேவயானியையும், அசுர மன்னன் மகள் சர்மிஷ்டையையும் அவன் மணந்தான். சர்மிஷ்டையுடன் அவன் கொண்ட உறவை அறிந்த சுக்கிராசாரியார் சினம் கொண்டு, "இளமை போய் முதுமை வரட்டும்" என்று சபித்தார். பின்னர் யயாதி வேண்டியதால் தன் முதுமையை வேறு யாராவது ஏற்றால் அவன் இளமையைத் திரும்பப் பெறலாம் என்று சாபத்தைத் தளர்த்தினார்.

யயாதி தன் மூத்த மகன்களை அழைத்து அவர்களின் இளமையைக் கேட்டான். அனைவரும் மறுத்தனர். கடைசி மகன் பூரு மட்டும் மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றான். யயாதி ஆயிரம் ஆண்டுகள் இன்பம் துய்த்தான். ஆனால் அவன் ஆசை தீரவில்லை. ஒவ்வொரு இன்பமும் மேலும் மேலும் ஆசையைத் தூண்டியது. நெருப்பில் நெய் ஊற்றினால் அது அணையாது; மேலும் எரிவது போல, ஆசை அனுபவிப்பதால் தீராது என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.

அப்போது அவன் ஒரு பெரிய உண்மையைக் கண்டான். அவன் தன் அனுபவத்திலிருந்து சொன்ன சொற்கள் பாகவதத்தில் உள்ளன: "நெய் ஊற்றினால் நெருப்பு அணையாது; அதைப்போல ஆசைப் பொருளை அனுபவிப்பதால் ஆசை அடங்காது." அவன் பூருவின் இளமையை அவனிடமே திருப்பிக் கொடுத்து, அவனுக்கு முடி சூட்டினான். தானே காட்டுக்குச் சென்று தவம் செய்தான்.

இந்தக் கதை வள்ளுவர் குறளின் ஆழத்தைக் காட்டுகிறது. சூதாடி இழக்க இழக்க ஆசைப்படுவது போல், இன்பம் துய்க்க துய்க்க ஆசை பெருகுகிறது. அதை உணர்ந்து விலகும் ஞானத்தை யயாதி பெற்றார். சூதின் வலையில் சிக்குவதற்கு முன்பே அந்த ஞானத்தைப் பெறுவதே அறிவுடைமை என்று இந்த அதிகாரம் முடிகிறது. யயாதி ஆயிரம் ஆண்டுகள் அனுபவித்துப் பெற்ற பாடத்தை நாம் அவரது கதையைக் கேட்டே பெற்றுக்கொள்ளலாம். அனுபவத்தால் கற்பது ஒரு வழி; பெரியோரின் அனுபவத்தைக் கேட்டுக் கற்பது அதைவிடச் சிறந்த வழி. அவர் தம் மகன் பூருவிடம் காட்டிய நன்றியையும், பற்றை விட்ட அமைதியையும் நாமும் நம் வாழ்வில் நாடலாம்; அதுவே இந்த அதிகாரம் தரும் இறுதி அறிவுரை. அதைப் பின்பற்றுவோர் வாழ்வில் அமைதி பெறுவர். அவ்வாறு நாடுபவர் சூதின் இழப்பையும் ஆசையின் அடிமைத்தனத்தையும் கடந்து செல்வார்.

A story

Desire in the Bhagavata

In the ninth skandha of the Bhagavata Purana comes the story of King Yayati. Yayati, son of Nahusha, was a great king of the lunar line. He married Devayani, daughter of Shukracharya, and Sharmishtha, daughter of the Asura king. When Shukracharya learned of his relation with Sharmishtha, he was enraged and cursed him: "Let youth go and old age come." Later, at Yayati's pleading, he softened the curse so that if someone else took on his old age, Yayati could have his youth back.

Yayati called his elder sons and asked for their youth. All refused. Only the youngest, Puru, gladly accepted. Yayati enjoyed pleasure for a thousand years. Yet his desire was not satisfied. Every pleasure only stirred more desire. As fire does not die when ghee is poured on it but burns more, he came to realise, desire is not quenched by indulgence.

Then he saw a great truth. The words he spoke from his experience are in the Bhagavata: "Ghee poured on fire does not extinguish it; likewise desire does not subside by enjoying the objects of desire." He returned Puru's youth to him and crowned him. He himself went to the forest and did penance.

This story shows the depth of Valluvar's couplet. As the gambler wants more with each loss, desire grows with each indulgence. Yayati gained the wisdom to see this and turn away. The chapter ends by saying that the wise are those who gain that wisdom before they are caught in the snare of gambling.

சிந்தனைக்கு

உங்கள் வாழ்வில் எந்த ஆசை அதற்கு உணவிடுவதால் மேலும் வலுப்பெறுகிறது, அதைச் சிறிது பசியுறச் செய்வது என்றால் என்ன?

To reflect on

What desire in your life grows stronger the more you feed it, and what would it mean to starve it a little?