இருளின் மிகுதியும் தமயந்தியின் துயரமும்
காண்டம்: சுயம்வர காண்டம்
மயங்குந் தெளியும் மனநடுங்கும் வெய்துற்றுஉயங்கும் வறிதே யுலாவும் - வயங்கிழைபோய்ச்சோருந் துயிலுந் துயிலாக் கருநெடுங்கண்நீருங் கடைசோர நின்று.
Mayangkun theliyum mananatungkum veythurru / Uyangkum varithae yulaavum - vayangkizhaipoays / Soarun thuyilun thuyilaak karunetungkan / Neerung kataisoara ninru.
மயங்கும், தெளியும், மனம் நடுங்கும், வெய்துற்று உயங்கும், வறிதே உலாவும்; வயங்கிழை போய், சோரும் துயிலும், துயிலாக் கருநெடுங்கண் நீரும் கடைசோர நின்று.
She is bewildered, clears a little, her mind trembles, she suffers in the heat, she wanders about in vain; her bright ornaments slip, sleep droops and does not come, and the water of her dark long eyes runs at the corners.
இப்பாடல் ஐந்து நிலைகளை வரிசையாகக் காட்டுகிறது: மயக்கம், தெளிவு, நடுக்கம், வெப்பம், வீண் அலைதல். அதாவது காதலின் மனநிலை நிலையற்றது.
சுவையான நுட்பம்: 'துயிலும் துயிலாக் கருநெடுங்கண்' — உறக்கம் வந்து போகிறது, ஆனால் கண் உறங்குவதில்லை. இது காத்திருப்பின் உண்மையான உடல் நிலை.
'வறிதே உலாவும்' என்ற தொடர் மிக மனிதமானது — செய்ய வேண்டியது இல்லாமல், துன்பத்துடன் அலைவது. இந்த நிலை தான் ஒவ்வொரு காத்திருப்பிலும் வரும்.
The verse gives five states in order: bewilderment, clearing, trembling, heat, wandering in vain, so love's state is unstable.
Subtly, sleep comes and goes while the eyes do not sleep. That is the true physical state of waiting.
Wandering in vain is very human: to have nothing to do and to roam with one's pain. It comes to everyone who waits.
காண்டம்: சுயம்வர காண்டம்
துன்பத்துடன் வீணாக அலைவது காத்திருப்பின் உடல் மொழி.
Wandering with one's pain is the body's language of waiting.