துன்பம் மிகுந்த அந்த இரவு வேளையில், தானும் தூசி மேல் படுத்துத் தன் கண்ணில் உறங்குபவளைத் தானே கண்டும், 'என் கண் பொடியாகவில்லையே, உள்ளுயிர் போகவில்லையே, நெஞ்சம் வெடிக்கவில்லையே' என்று சொல்லி விழுந்தான்.
Meaning
In that night sharp with misery he too lay down on the dust, and even as he saw her sleeping before his eyes, he said: 'My eyes have not crumbled, my life-breath has not gone, my heart has not burst' — and he fell down.
சொற்பொருள் Word by word
புன்கண்
suffering
யாமம்
night hour
பூழி
dust, chaff
தான்படுத்து
he lay down
தன் கண் துயில்வாள்
she who sleeps before his eyes
உள்ளாவி
the life-breath within
நெஞ்சம்
heart
வெடியாதால்
since it does not burst
விழுந்து
falling down
விளக்கம்
இப்பாடல் நளனின் உள்ளத் துயரத்தின் அளவைக் காட்டுகிறது. அவன் கேட்பது இறப்பு போல் இருக்கிறது; ஆனால் அது வரமல்ல, குறை: கண் உடையாதது, உயிர் போகாதது, நெஞ்சம் வெடிக்காதது. அதாவது துன்பம் மரணத்தையும் விடப் பெரியது என்ற உணர்வு.
சுவையான நுட்பம்: 'விழுந்து' — விழுந்தான். மனைவி உறங்குகிறாள்; அவன் விழுகிறான். ஒரே வேளையில் இரண்டு நிலைகள், ஒரு படுக்கை.
Explanation
The verse measures the depth of Nalan's inner grief. What he asks for sounds like death, but it is a complaint, not a wish: his eyes have not broken, his breath has not left, his heart has not burst — sorrow greater than death itself.
Subtly, she sleeps and he falls. Two states, one night, one bed.
