உலகை உடையவனின் தெய்வச் செவி, மகரயாழ் ஓசையைக் கேட்டு அருள் செய்யுமாயின், இவ்விரவில் (எம் துயரைக்) கேட்டதுவோ என்று, கெண்டை போன்ற கண்களில் நீர் சொரிய அழுதாள்; தோட்டம் பொருந்திய கூந்தலையுடைய கோதை சோர்ந்து போனாள்.
Meaning
If the divine ear of him who owns the world listens with grace to the sound of the makara lute, did he hear us this night? — so she wept, water streaming from her kayal-fish eyes, and the flower-garlanded girl sank down.
சொற்பொருள் Word by word
வையம் உடையான்
he who owns the world
மகரயாழ்
the makara lute
தெய்வச் செவி
divine ear
கொதுகின்
if it rejoices
இவ்விரவில்
in this night
கெண்டை அம் கண்
kayal-fish eyes
நீர் சோர
water shedding
தோட்டவார் கோதை
the girl of flower-decked hair
விளக்கம்
இப்பாடல் தமயந்தியின் தனிமைத் துயரைக் காட்டுகிறது. இசை கேட்கும் தெய்வத்தின் செவியே எம் அழுகையைக் கேட்கவில்லையே என்ற கேள்வி; அதாவது நீதியின் மேல் ஐயம்.
சுவையான நுட்பம்: 'கேட்டவா' என்ற சொல் மிகச் சிறியது; ஆனால் இறைவனே கேட்டிருப்பானா என்ற ஏக்கமும், கேட்டும் துணை வரவில்லையே என்ற குறையும் அதில் அடங்கியுள்ளது.
Explanation
The verse shows Damayanti's loneliness. A god lends an ear to music; did he not hear our weeping? It is a doubt thrown at justice itself.
Subtly, the small word asking whether he heard holds both longing — surely he would have listened — and complaint, that no help came.
கதை
தமயந்தியின் துயரநிலை
காண்டம்: கலிதொடர் காண்டம்
சிந்தனைக்கு
இசை கேட்கும் இறைவன் அழுகை கேட்கிறானா என்பதே ஐயம்.
To reflect on
One doubts whether a god who hears music hears weeping.
